In 2019 bracht Olivia Wilde, die de afgelopen tien jaar een vaste waarde was in de bioscoop als leading lady, haar speelfilmdebuut uit als soloregisseur, ‘Booksmart’. Dat filmpje was een veelgeprezen, slimme, charmante en allround parel van een coming-of-age middelbare schoolkomedie. Het toonde aan dat Wilde entertainment voor het publiek kon maken dat nog steeds progressief en resoluut op vrouwen gericht was, zowel qua hoofdrolspelers als qua thema’s. Het succes ervan heeft ertoe bijgedragen dat er verschillende films zijn verschenen die deze fakkel dragen, met name ‘Bottoms’ en ‘My Old Ass’. “Booksmart” kondigde Wilde aan als niet alleen iemand die vakkundig een film kon maken, maar ook als een opwindende nieuwe auteur om naar te kijken.
Helaas heeft Wilde de inzinking van de tweedejaars behoorlijk hard getroffen. Zoals zoveel onrustige tweede pogingen vaak verlopen, was ‘Don’t Worry Darling’ uit 2022 vanaf het begin ambitieus en vertelde een complex verhaal over een bedrijfsstad in de jaren vijftig die verraderlijke, vrouwonvriendelijke en zelfs dodelijke geheimen herbergde. Hoewel de film had verbeeldingskracht en hartwas het sci-fi-verhaal gebaseerd op een onthulling in het derde bedrijf die, volgens Hoai-Tran Bui’s recensie voor /Filmduurde veel te lang om te vallen. Het had ook te lijden onder een verschrikkelijke perscyclus rondom talrijke beschuldigingen van conflicten op de seten wordt voer voor roddelaars op sociale media.
Nu, vier jaar later, heeft Wilde haar grote terugkeer naar het regisseren gemaakt. Haar derde speelfilm, ‘The Invitation’, ging afgelopen weekend in première op het Sundance Film Festival, en de ontvangst ervan was zo meeslepend dat het leidde tot een intense biedingsoorlog die nog maar net was afgelopen. Nu A24 ergens dit jaar “The Invitation” gaat distribueren, kan ik u verzekeren dat de film werkelijk spectaculair is. Het is niet alleen een overwinning voor Wilde, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in slimme, geestige komedies gericht op volwassenen.
Wilde kiest met The Invitation voor bewezen materiaal
De slimme keuzes van Olivia Wilde met “The Invitation” beginnen met haar beslissing om het bronmateriaal van de film überhaupt aan te passen. In tegenstelling tot ‘Don’t Worry Darling’, dat begon als een script dat de Zwarte Lijst haalde (wat meestal, maar niet altijd, als een teken van kwaliteit fungeert), is ‘The Invitation’ gebaseerd op de Spaanse film ‘The People Upstairs’ uit 2020, oftewel ‘Sentimental’. Die film was gebaseerd op een toneelstuk van Cesc Gay getiteld “Los vecinos de arriba”, en werd genomineerd voor verschillende Goya-prijzen. ‘Sentimental’ maakte zo veel indruk dat het sinds 2022 elk jaar een keer opnieuw wordt gemaakt in verschillende landen, waaronder Italië, Frankrijk en Zuid-Korea. “The Invitation” is de beurt aan Amerika, en het is in goede handen bij Wilde.
De film, die in wezen gebaseerd is op een toneelstuk, speelt zich allemaal af op een veelbewogen avond in het huis van een stel uit San Francisco, Angela (Wilde) en Joe (Seth Rogen). Angela heeft de bovenburen Pina (Penélope Cruz) en Hawk (Edward Norton) uitgenodigd voor een etentje, iets waar Joe niet blij mee is gezien zijn wrok jegens hen vanwege hun late nachtelijke sekscapades die hij en Angela door hun muren heen kunnen horen. Het is duidelijk dat Angela en Joe ook als koppel een groot aantal problemen hebben, aangezien hun gekibbel snel, woedend en vernietigend is. De dialoog, door scenarioschrijvers Rashida Jones en Will McCormack, is net zo geestig en kattig als vintage Woody Allen of SNL-meesterbrein Albert Brooks. Eindelijk, tot ver in de dubbele date, onthullen Pina en Hawk dat ze hun eigen uitnodiging hebben om te verlengen, en Wilde’s film escaleert in een duizelingwekkend hilarische en verrassend emotionele reeks sociale zwakheden en verrassende bekentenissen.
The Invitation toont Wilde’s karbonades voor en achter de camera
Olivia Wilde is acteur-regisseur: zij kent talent en geeft ze de ruimte om te ontplooien. Als Joe maakt Seth Rogen optimaal gebruik van zijn Judd Apatow-erfgoed, terwijl Penélope Cruz klasse en seksualiteit uitstraalt zoals alleen zij dat kan met Pina. Edward Norton’s Hawk omvat de unieke mix van intelligentie en eigenzinnig gedrag van de acteur. Wilde zelf is fantastisch als Angela; terwijl andere regisseurs/acteurs zijn misschien toegeeflijk als het gaat om het casten van zichzelf in hun eigen filmsWilde maakt overuren om haar aanwezigheid hier voor de camera te rechtvaardigen. Angela is een volledig gerealiseerd en onuitwisbaar personage, en het is gemakkelijk een van Wilde’s beste uitvoeringen ooit.
Nog indrukwekkender zijn Wilde’s inspanningen achter de camera voor ‘The Invitation’. Zij en redacteuren Yorgos Mavropsaridis en Anthony Boys houden het tempo van de film in een razend tempo en ondersteunen de overlappende dialogen van de acteur op een manier die doet denken aan ouderwetse Robert Altman. Wilde en cameraman Adam Newport-Berra doen fantastisch werk door elke hoek van het appartement te fotograferen zonder zichzelf te herhalen, waarbij de ruimte net zo veel transformeert als de personages. Wilde kent ook duidelijk de waarde van een goede close-up, en het is verbazingwekkend om te zien hoe ze dat aan beide kanten van de camera demonstreert.
“The Invitation” was een van de beste films op Sundance dit jaar, en als A24 hun kaarten goed speelt, zou het een grote hit kunnen worden. De film verdient het omdat hij zo goed is, Wilde verdient het om haar regiecarrière weer op de rails te krijgen, en het publiek dat verlangt naar meer diverse gerechten in de bioscoop verdient het ook. Hopelijk krijgen we allemaal eerder vroeger dan later “The Invitation”.
