Alessandro Michele nam de fashion pack mee op een reis terug naar de Victoriaanse tijd met zijn SS26 couturecollectie, waarbij hij de aanwezigen vroeg door de gaten in een reeks Kaiserpanorama’s te kijken om de collectie te zien. Het Kaiserpanorama, als voorloper van de film, was in die tijd een gangbare vorm van entertainment Valentino’s show onthulde een reeks weelderige, Victoriaans geïnspireerde japonnen met verenpluimen, gigantische kragen en ingewikkelde borduursels met pailletten, passend bij de nieuwe aristocratie. Alles op een deep house, elektronische soundtrack met bruisende operazang, was het een fantastische, voyeuristische show die het verleden naar de toekomst bracht.
Met de titel Specula Mundi – vertaling: Mirror of the World – verscheen de presentatie slechts enkele dagen na de Overlijden van de heer Valentino Garavianieen feit dat onvermijdelijk de ervaring omlijstte. Toen de collectie al compleet was, ontvouwde de show zich niet als een herdenking, maar als een daad van voogdij, die de levenslange toewijding van de oprichter van het huis aan ambacht, nauwkeurigheid en de eigenheid van het lichaam weerspiegelde. De shownotities waren geïnkt op een vintage ogende krant die speciaal voor deze show was gedrukt, wat het gevoel versterkte dat de geschiedenis wordt behandeld en niet wordt gebalsemd.
Een verouderde entertainmentstijl die gewoonlijk werd gebruikt om bewegende stereoscopische beelden te observeren terwijl ze naar binnen scrolden. Het Kaiserpanorama bood een bijna onvoorstelbare kijk op verre werelden en culturen. Hier verviel het in fantasie, met de levende beelden erin als modellen gekleed in het soort ongelooflijke kleding waar je als kind van droomde. Er waren handschoenen met klauwklauwen, gedrapeerde hertoginmouwen en rijkelijk geborduurde kamerjassen. Een jurk van vloeibaar goud met een gedrapeerde halslijn glinsterde voorbij, gevolgd door een gelaagde witgouden jurk; een robijnrode fluwelen jurk met rozen voelde vampierachtig aan, terwijl een gedrapeerde karmozijnrode jurk met opening de toon zette.
Het contrast van zwart, wit, rood en goud was overal aanwezig, waardoor Valentino’s tenen in water dompelden dat rijk was aan flapper-, showgirl- en stomme film-glamour. Bloemen en pailletten waren omhuld met transparant ragfijn; soepele zijde en satijn gingen samen met gestructureerd maatwerk. Uitgebreide hoofddeksels voelden deels aan space age, deels Cleopatra, deels showgirl, soms overgaand in een boze koningin, bijna Maleficent-achtig register. Het theater van dit alles was werkelijk fantastisch, waardoor het een collectie werd om nog lang te herinneren.
Deze verouderde vorm van entertainment werd hier nieuw leven ingeblazen “niet als een nostalgisch citaat, maar als een kritisch instrument dat in staat is de hedendaagse kijkomstandigheden te ondervragen”. In een moment van verlies voor het huis voelde Michele’s theater van kleine vierkante kijkgaatjes, fantasie en terughoudendheid scherp aan: een herinnering dat Valentino’s nalatenschap niet iets is dat moet worden ingevuld, maar iets waar zorgvuldig voor moet worden gezorgd.
Fotografie met dank aan Valentino.
