Jensen Huang lijkt deze week veel plezier te hebben in China. De Nvidia-CEO is gespot terwijl hij een ontspannen fietstocht maakte en rondsnuffelde bij een versfruitkraam in Shanghai, maar ook terwijl hij geniet van een hotpot van rundvlees in een eenvoudig restaurant in Shenzhen.
De zorgeloze rondleiding is niet alleen maar goede optiek. Huang heeft echte reden om optimistisch te zijn: zijn langlopende lobbycampagne in Washington heeft eindelijk zijn vruchten afgeworpen. Terwijl Huang door China ronddwaalde, meerdere nieuwsuitzendingen meldde dat Peking de verkoop van honderdduizenden krachtige Nvidia H200 AI-chips aan Chinese bedrijven had goedgekeurd.
Volgens Reuters heeft China dat wel gedaan overeengekomen om toe te staan ByteDance, Alibaba en Tencent gaan in totaal meer dan 400.000 chips kopen onder voorwaardelijke licenties die zijn verleend tijdens het bezoek van de CEO van Nvidia. De komende weken worden nog meer goedkeuringen verwacht. (Nvidia en de technologiebedrijven reageerden niet onmiddellijk op verzoeken om commentaar.)
De vermeende chipverkoop is het hoogtepunt van een verbluffende gebeurtenis Amerikaanse beleidsomkering het afgelopen jaar. Onder de regering-Biden, de VS scherp aangescherpt exportcontroles op geavanceerde AI-chips en verboden modellen zoals de H200 te verkopen aan Chinese klanten vanwege bezorgdheid over de nationale veiligheid. De beperkingen waren bedoeld om die van Peking te beperken vermogen om zich te ontwikkelen krachtige kunstmatige intelligentiesystemen met militaire of andere gevoelige toepassingen.
Maar onder president Trump heeft een andere logica – gepromoot door Huang en de AI van het Witte Huis en crypto-tsaar David Sacks – de overhand gekregen. Ze voerden aan dat het beter was om China toegang te geven tot sommige Amerikaanse AI-chips dan zo’n grote en belangrijke markt volledig aan Chinese chipfabrikanten af te staan, zowel economisch als omdat het Chinese bedrijven theoretisch afhankelijk zou houden van Amerikaanse technologie.
In recente interne discussies hebben functionarissen van het Witte Huis de verkoop van de H200 ook gerechtvaardigd door te wijzen op de voortgezette smokkel van geavanceerde chips naar China, wat volgens hen bewijst dat Amerikaanse beperkingen niet effectief zijn geweest, aldus twee mensen die bekend zijn met de zaak. De functionarissen beweren dat het toestaan van beperkte, gereguleerde verkoop de voorkeur verdient boven een ondoorzichtige grijze markt die de Amerikaanse autoriteiten weinig zicht geeft op waar de chips uiteindelijk terecht kunnen komen.
Het Witte Huis reageerde niet onmiddellijk op een verzoek om commentaar.
Het zijn niet alleen Huang en de regering-Trump die hier waarschijnlijk blij weglopen. Door binnenlandse bedrijven toe te staan H200-chips in beperkte hoeveelheden te kopen, heeft Peking de mogelijkheid om twee strategische doelen tegelijk te bereiken, zegt Samuel Bresnick, een research fellow bij Georgetown’s Centre for Security and Emerging Technology.
De binnenlandse technologiekampioenen van China kunnen nu toegang krijgen tot de rekenkracht die ze hard nodig hebben om krachtige, bijna grensverleggende AI-modellen te trainen die vergelijkbaar zijn met het nieuwste aanbod van OpenAI en andere Amerikaanse laboratoria. Maar door strakke controle te houden over wie de hardware van Nvidia mag kopen, zorgt Peking ervoor dat de vraag naar Huawei-chips hoog blijft en zijn er nog steeds sterke prikkels voor bedrijven om door te gaan met het uitbouwen van China’s binnenlandse halfgeleider-ecosysteem.
Die uitkomst is “uitstekend bewijs dat het idee van David Sacks om China verslaafd te houden aan Amerikaanse technologie gewoon niet de manier is waarop dit zal gaan”, zegt Bresnick. “Ik zie dit als bewijs dat China zich totaal niet op zijn gemak voelt met het idee om zijn eigen snelgroeiende chipindustrie te laten overspoelen door Nvidia.”
Maar de echte schade zou kunnen voortvloeien uit de whiplash in Washington. Jarenlang hebben beleidsmakers gemengde signalen afgegeven over wat de VS willen bereiken met chipcontroles, en China houdt dit nauwlettend in de gaten. “Het slechtst mogelijke wat we kunnen doen is gewoon heen en weer gaan”, zegt Bresnick. “We hebben China al de noodzaak gegeven om hun eigen chips aan de praat te krijgen en ze tegelijkertijd toegang te geven.”
Dit is een editie van Zeyi Yang En Louise Matsakis‘ Nieuwsbrief Made in China. Lees eerdere nieuwsbrieven hier.
