Tim Paradis/BI
- Ilma Lopez is mede-eigenaar van verschillende voedingsbedrijven in Portland, Maine.
- Ze zei dat het ophangen van een ‘No ICE’-poster tot negatieve telefoontjes en recensies leidde, maar ook tot steun van de gemeenschap.
- Lopez, een Amerikaans staatsburger, zei dat ze haar kinderen wil laten zien hoe ze voor hun overtuigingen kunnen opkomen.
Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Ilma Lopez, 44, mede-eigenaar van de Ugly Duckling luncheonette en twee andere voedingsbedrijven in Portland, Maine. Ze heeft onlangs een bord ‘Geen ICE’ opgehangen nadat immigratieagenten de handhavingsinspanningen in de stad waren opgevoerd. Het volgende is voor beknoptheid en duidelijkheid aangepast.
Toen ik hoorde dat ICE hier zou zijn, maakte ik me grote zorgen. Er werken immigranten bij ons, net als bij elk ander bedrijf in de stad.
Als ondernemer ben ik verantwoordelijk voor jou als je als gast of teamlid de deur uitgaat. Ik kan niemand in gevaar brengen. Wij zijn ervoor verantwoordelijk dat u een geweldige service, heerlijk eten en uw welzijn krijgt in dit etablissement.
Daarom hebben we het bord “No ICE” geplaatst. Ik wil dat mensen hier binnen kunnen lopen zonder zich zorgen te maken over wat er met hen gaat gebeuren.
Advocaten zeggen tegen ons: “Wees voorzichtig.” Ik ben al tien jaar staatsburger. Dit is de eerste keer dat ik een kopie van mijn paspoort bij me moet hebben.
Dit zal gevolgen hebben voor ons allemaal collectief. Zakelijk gezien: als je alle immigranten weghaalt, wie gaat dan je huis schoonmaken? Wie zijn degenen die jouw nagels gaan doen? Kindermeisjes? Wie gaat er gewassen plukken op de boerderijen? Wie gaat de bouw doen? Immigranten doen dat en nog veel meer.
Waar trek je de grens?
Toen we een sociale post over onze “No ICE”-poster, omdat het ophangen van het bord het juiste was om te doen – om veel redenen. Nadat ik een bericht had geplaatst, kregen we e-mails en slechte online recensies. We lachten omdat we net één recensie kregen waarin stond dat onze taco’s verschrikkelijk waren. We verkopen niet eens taco’s.
Ze worden persoonlijk. We krijgen e-mails in de trant van: “We kunnen niet wachten tot ICE je hier weg haalt” en “Niemand spreekt daar Engels.” Je zegt: “Waar trek je de grens?” Ik begrijp dat we niet dezelfde overtuigingen hebben, maar je knoeit met het welzijn van de werknemers.
We hebben telefoontjes gehad. Het waren allemaal verschillende netnummers en sommige kwamen uit Maine. Het aardigste wat iemand zei, was dat ik een lelijke liberaal was.
Ze zeiden ook dingen als: “Je steunt ICE niet; je bent geen Mainer. Je hoort hier niet thuis.”
Een achtbaan van gevoelens
Toen ik besloot de sociale post te plaatsen, dacht ik: “Sommige mensen zullen er niet blij mee zijn.” Ik probeer mijn eten niet politiek te maken, want dat is het niet. Het is eten. Ik had nooit gedacht dat mensen zo hatelijk zouden zijn.
Ik ging door een achtbaan van gevoelens. Een groep mensen zegt dat ze het restaurant gaan boycotten, en ze kunnen niet wachten tot we sluiten. Dus ik werd natuurlijk ongerust toen we langzaam waren. Toen begonnen er mensen te verschijnen, dus dat brengt de balans in evenwicht.
Ons team is fenomenaal. We hebben geweldige steun gekregen van onze gemeenschap. Wat mij op de been houdt, is dat ik weet dat we dit kunnen. Ik weet dat het een tijdje moeilijk zal zijn en niet ideaal.
Wat mij ook op de been houdt, is dat ik twee kinderen heb. Ik moet ze laten zien dat je je overtuigingen kunt hebben – je kunt je kernwaarden hebben – en dat die geldig zijn.
Ik hoop dat mijn kinderen meer bescherming krijgen omdat ze hier geboren zijn. Ik weet het niet, maar ik hoop het, als moeder.
Om staatsburger te worden moest ik een juridische procedure volgen. Ik ben al 22 jaar in dit land. Tien jaar geleden werd ik staatsburger. Twaalf jaar lang heb ik elke stap gevolgd. Het is duur; het is tijdrovend. Je doet het omdat het het juiste is om te doen.
Onze teams hebben hetzelfde gedaan. Ze hebben groene kaarten en werkvergunningen. Het zijn nog geen burgers. Dat is een van de redenen waarom we ons zorgen maken, omdat ze niet zo beschermd zijn als burgers.
Wat ik ICE vraag is: doe hetzelfde. Volg de wet. Als je iets wilt controleren, breng me dan een bevelschrift. Wees niet onbeleefd als je mensen meeneemt. Ze zijn bang. Iedereen is bang.
Iedereen kent een immigrant
Mijn 12-jarige zegt: “Wat is er aan de hand?” Dat wil je als ouder niet voor je kinderen. Op een dag kwam ik laat thuis omdat ik aan het werk was. Ze was wakker en ik dacht: “Hoe voel je je?” Ze zei: “Ik ben een beetje bezorgd.” Ik dacht: “Het is oké, je bent Amerikaan.” Ze zei: “Maar dat ben je niet.”
Wat ga ik zeggen? Ik zei: “Het komt wel goed met ons. Ik heb mijn papieren. We hoeven ons nergens zorgen over te maken.” Het is zorgwekkend omdat het haar gemeenschap is. Het zijn haar vrienden van school. Iedereen kent een immigrant.
Ik ben een Amerikaan, maar dit voelt anders. Ik had het gevoel dat het niet uitmaakt hoe hard ik werk; ik zal nooit 100% geaccepteerd worden. Ik weet dat niet iedereen er zo over denkt, maar zo voelde ik het wel.
Ik heb geen spijt van de beslissing om hierheen te verhuizen. Ik zou het allemaal opnieuw doen. Dit is niet het Amerika waar ik naartoe ben verhuisd. Ik weet dat dit niet ons allemaal vertegenwoordigt.
Noot van de redactie: Business Insider heeft contact opgenomen met de Amerikaanse immigratie- en douanehandhaving en de Amerikaanse douane- en grensbescherming voor commentaar.
