De beste albumhoes, die al veel eerder had moeten plaatsvinden, zal met recht terugkeren tijdens de ceremonie van 2026 aanstaande zondag, en bestaat nu naast de voormalige vervanger. De genomineerden van dit jaar omvatten Tyler, The Creator’s Chromakopie, Djo’s De CruxSlechte Bunny’s Ik had meer foto’s moeten makenParfumgenie’ Heerlijkheid, en natte benen Vochtinbrengende crème. Best Record Packaging zal de innovatie in het fysieke ontwerp van cd’s en vinyl blijven vieren. Hoe de herstelde prijs 50 jaar later wordt beoordeeld, wordt op 1 februari bepaald. De rol en vorm van de albumhoes zijn sinds 1973 drastisch veranderd, dankzij streaming en het digitale universum waarin we allemaal leven. Een voorbeeld: geen van de genomineerden van dit jaar heeft typografie op de covers – een essentieel ontwerpelement voor de eerste kanshebbers in de categorie. Een product op de markt brengen zonder titel of artiestennaam?! 50 jaar geleden ondoorgrondelijk en zelfs tien jaar geleden zeldzaam.
Onder de genomineerden had ik persoonlijk graag die van Amaarae willen zien Zwarte Ster op de lijst vanwege zijn prachtige eerbetoon aan de Ghanese vlag (hoewel controversieel geïnspireerd door het werk van fotograaf Gabriel Moses), samen met die van Sabrina Carpenter De beste vriend van de mens voor nog wat opschudding. Zoals Will Ferrell ooit klaagde Bladen van glorie“Niemand weet wat het betekent, maar het is provocerend… het zet de mensen aan het werk!” Achteraf gezien is controverse het enige dat Carpenter’s cover te bieden heeft, in tegenstelling tot die van Bad Bunny Ik had meer foto’s moeten makeneen van de kanshebbers van dit jaar.
Op het eerste gezicht lijkt de achtste albumhoes van de Puerto Ricaanse popster vrij eenvoudig: twee witte stoelen tegen een leeg groen landschap. Maar zoals de voor een Grammy genomineerde schrijfster Judy Cantor-Navas treffend over haar opmerkt Substapelzijn deze armaturen meer dan alleen maar plastic meubelen: het is de Monobloc-stoel. “Bijzonder krachtig in het Latijns-Amerikaanse landschap en sociale weefsel”, zoals Judy schrijft, vind je ze overal, van restaurants tot stranden, trottoirs, kerken, bruiloften en veranda’s. Ik had meer foto’s moeten maken is door velen omschreven als Bad Bunny’s ode aan zijn huis, en op de cover blijft de zanger respect betuigen aan de oneindige herinneringen die in deze alledaagse voorwerpen worden doorgebracht. Hij bewijst dat een minimalistisch beeld culturele zwaartekracht kan hebben voor miljoenen fans. Het is benaderbaar. Het is muziek voor iedereen.
Wat de vraag oproept: welke covers hebben de Grammy’s misschien gemist tijdens de pauze van deze categorie? Welke muzikanten daagden de genrenormen uit, de culturen waarin ze zijn gemaakt en uiteindelijk het idee van wat een albumhoes kan zijn? We hebben er voor elk jaar van het afgelopen decennium één (of in sommige gevallen twee) gekozen. Laten we eens kijken naar de context waarin deze albumhoezen zijn gemaakt en naar de beeldende kunstenaars die hebben geholpen ze tot leven te brengen.
