Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Thriller- en horrorfilms gebaseerd op situaties uit het echte leven zijn vaak het meest angstaanjagend, omdat er altijd een knagend gevoel in je achterhoofd zit dat de gebeurtenissen op het scherm jou daadwerkelijk kunnen overkomen. 2012 De baai is zo’n film, vooral omdat het oorspronkelijk niet als fictiewerk bedoeld was. Toen regisseur Barry Levinson werd benaderd om een documentaire te maken over de hoge vervuilingsniveaus in de Chesapeake Bay, liet hij de kans liggen omdat Frontlinie had onlangs al iets soortgelijks gedaan, en in zijn gedachten was dat verhaal al verteld en goed ontvangen.
De baaiwaarvan Levinson heeft beweerd dat deze feitelijk voor grofweg 80 procent accuraat is in termen van de wetenschap die is gebruikt om zijn verhaal te kaderen, hanteert een Found Footage-benadering om een veel somberder beeld te schetsen. Ik begrijp de motivatie achter die creatieve beslissing. Het kijken naar een nieuwsbericht over vervuiling trekt niet genoeg wenkbrauwen op om mensen echt over bepaalde kwesties te laten nadenken. Laat tientallen mensen zien die van binnenuit door parasieten worden opgegeten als hun rust gemeenschap wordt daarentegen overspoeld door de dood, en plotseling letten mensen op omdat ze een diepgewortelde ervaring hebben met een gefictionaliseerde versie van de gebeurtenissen.
Overstijgt het genre door zijn berichtgeving
Terwijl De baai wordt aangekondigd als een Found Footage-horrorfilm, er is veel meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt. We kijken niet hoe kinderen met een wankele camera door een spookhuis of bos rennen. In plaats daarvan is dit een ecologische thriller die horrorstijlen gebruikt om zijn punt duidelijk te maken, en het camerawerk is verrassend solide en geloofwaardig. Via live nieuwsbumpers krijgen we stabiele beelden terwijl de gemeenschap van Claridge haar jaarlijkse Fourth of July-evenement viert.
Met andere woorden, zowel professionele als amateurverslaggevers documenteren wat een volkomen normale feestdag had moeten zijn, waardoor de film genoeg B-roll heeft om uit te halen zodra alles instort.
Ingelijst als uitgelekte beelden die de Amerikaanse regering begraven wilde hebben, maken we kennis met Donna Thompson (Kether Donohue), die niet verder kan met haar leven voordat ze het verhaal vertelt dat ze heeft gedocumenteerd. Dat verhaal gaat over ernstige waterverontreiniging veroorzaakt door de afvoer van industriële landbouw die de Chesapeake Bay overspoelt, waardoor de omstandigheden worden gecreëerd waarin parasitaire organismen kunnen gedijen en muteren, met gruwelijke gevolgen.
In eerste instantie verloopt de viering van 4 juli vlekkeloos. Er zijn dunk-cabines, kinderen die naar appels dobberen en de jaarlijkse krab-eetwedstrijd. Dan worden de inwoners van Claridge, zonder veel waarschuwing, het slachtoffer van een zich snel verspreidende uitbraak. Hun lichamen raken bedekt met pijnlijke laesies voordat wat er in hen zit zich op de meest gewelddadige manier een weg baant uit hun nog levende lichamen.
Geef altijd de burgemeester de schuld
Net als burgemeester Larry Vaughn KakenBurgemeester John Stockman (Frank Deal) in De baai is verre van onschuldig. Hij was op de hoogte van de gevaarlijk hoge vervuilingsniveaus in het water, maar besloot niet in actie te komen, vooral nu er verkiezingen voor de deur staan. Zijn nalatigheid resulteert in veel te veel slachtoffers die Dr. Abrams (Stephen Kunken) niet aankan, zelfs op zijn beste dag. Het behandelen van honderden slachtoffers met een onbekende infectie wordt al snel onmogelijk.
Hoewel Dr. Abrams alles doet wat hij kan, dringen de CDC en het Witte Huis uiteindelijk aan op evacuatie en het sluiten van de plaatselijke zendmasten, waarbij ze erkennen dat de verspreiding het point of no return al ver voorbij is.
De baai kruipt onder je huid voordat het uit je nek barst. Het verhaal werkt omdat het op de ergste manier vertrouwd aanvoelt. De gevonden beelden esthetiek verkoopt de gruwel, en er is niets verontrustender dan te zien hoe een ooit bloeiende, idyllische gemeenschap bijna van de ene op de andere dag in een spookstad verandert. De geweldige fragmenten van kermisbeelden uit kleine steden tot totale verwoestingen zorgen voor een schokkende ervaring, en het tweede en derde bedrijf bevatten bloed waardoor je je popcornconsumptie een minuutje zult onderbreken omdat het absoluut weerzinwekkend is.
Als je een sterke maag hebt en een milieuwaarschuwing wilt horen die wordt afgegeven door de bereidheid van Barry Levinson om ecologische problemen in de echte wereld tot het meest logische uiterste te drijven, kun je streamen De baai op het moment van schrijven gratis op Tubi.
