Door Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Star Trek heeft een nieuwe show uit, en dit is een lijst met de personages, zoals de Starfleet Academie zelf beschrijft hun identiteit en afkomst.
- Caleb Mir: Een menselijke wees.
- Jay-Den Kraag: een half mens, half Klingon-hybride.
- Lura-Thok: Een hybride die half Jem’Hadar en half Klingon is.
- Sam: Een bewust hologram dat nog maar een paar maanden oud is.
- Darem-koning: een sonzoniaan.
- Genesis Lythe: een Dar-sha-hybride.
- Tarima Sadal: een Betazoid met extreme krachten.
- Nahla Aké: Een lathaniet, honderden jaren oud.
- The Doctor: een bewust hologram, honderden jaren oud.
Wie onderscheidt zich van die groep? Caleb, omdat hij een mens is, en ik ben ervan overtuigd dat ik zijn voornaam kan uitspreken. De rest lijkt op de selectie van een mislukt superheldenteam met namen die ik me niet kan herinneren of zeggen. Ik weet niet wat de meeste van deze woorden zijn; het is een stel nieuw uitgevonden letterconfiguraties zonder echte betekenis. Het komt allemaal samen in één grote klodder alfabet-niets.
Ik ben er vrij zeker van dat ‘nahala ake’ het geluid is dat mensen maken als ze niezen.
De originele karakters van Star Trek
Hier is de cast van het origineel StarTrek serie, zoals de show ze zou hebben beschreven.
- James T. Kirk: Een mens uit Iowa.
- Spok: Een half mens, half Vulcan van de planeet Vulcan.
- Leonard McCoy: Een mens uit Georgië.
- Montgomery Scott: een mens uit Schotland.
- Sulu: Een mens uit Japan.
- Chekov: Een mens uit Rusland.
- Uhura: Een mens uit Afrika.
Binnen die groep valt Spock op als ongewoon en uitzonderlijk, omdat hij heel anders is dan het soort mensen dat we gewend zijn. Het doet niets af aan de anderen, die door hun persoonlijkheid en acties buitengewoon goed uitgewerkte karakters worden. Het geeft Spock echter wel een ongebruikelijk uitgangspunt.
Als ik Star Trek nooit had gezien, zou ik niet weten hoe ik Uhura moet uitspreken, maar ik verwacht ook niet dat ik Afrikaanse namen meteen kan uitspreken. Dus dat is een goede zaak.
De karakters van de volgende generatie
Laten we het anders proberen Star Trek-show. Hier is de cast van Star Trek: De volgende generatie.
- Jean Luc Picard: Een mens uit Frankrijk.
- Willem Riker: Een mens uit Alaska.
- Gegevens: een androïde.
- Beverly Crusher: Een menselijke vrouw.
- Geordi LaForge: Een menselijke man.
- Deanna Troi: Een half-Betazoïde empaat.
- Tasha Yar: Een menselijke vrouw uit een kolonie.
- Worf: De Klingon.
Wie valt op in die groep? Worf, omdat hij een Klingon is en dat is raar voor een Federatie ruimteschip. Ik weet hoe ik ‘Worf!’ zonder dat iemand het mij vertelt. Beter nog, het is een leuk woord om te zeggen. Probeer het eens: “Worf!”
Data valt ook op omdat hij een robot is. Hij heeft ook een naam van vier letters, en die bestaat uit een woord dat ik al ken.
Wat is er aan de hand met die Betazoide? Ze klinkt interessant. Haar achternaam is vreemd, maar eenvoudig en gemakkelijk te onthouden. Zou een half-Betazoid opvallen als iedereen met haar op het schip een half-iets was? Nee, nee, dat zou ze niet doen.
De karakters van Deep Space Nine
Laten we het proberen Star Trek: Deep Space Negen. Die Star Trek-show speelt zich af op een totaal vreemdeling ruimtestation, wat betekent dat als een Star Trek-serie een goede reden heeft om een hele wilde groep personages te hebben, dat het dan wel is Diepe ruimte negen.
- Ben Sisko: een mens uit Louisiana.
- Kira Nerys: een Bajoran-terrorist.
- Miles O’Brien: Een mens uit Ierland
- Odo: Een vormveranderaar
- Jake Sisko: een mens uit Louisiana.
- Jadzia Dax: Een triller van Trill.
- Julian Bashir: een menselijke arts.
- Quark: Een Feengi.
Wie valt op in die groep? Nu wordt het complexer. Maar de helft van de cast bestaat nog steeds uit eenvoudige menselijke karakters met eenvoudige menselijke namen, mensen die ik kan begrijpen zonder een verhaallijn van vijf afleveringen om hun superkrachten uit te leggen.
Ben, dat is een mooie naam voor een kapitein. Een beetje zoals Jim. Of Jonathan. Of Kathryn. Het lijkt een persoon die ik kan begrijpen, en die gemakkelijk te onthouden is.
Deep Space Negen vreemde buitenaardse karakters hebben ook duidelijke, eenvoudige namen. De naam van de shapeshifter bestaat uit slechts drie gemakkelijk uit te spreken letters. Dat geldt ook voor de achternaam van de Trill. Kira’s naam bestaat uit slechts vier letters en komt zo dicht in de buurt van een normale Engelse naam dat ik waarschijnlijk kan raden hoe deze wordt uitgesproken. Haar achternaam (eigenlijk lijkt het meer op haar voornaam; het is een Bajoran-ding), Nerys, wordt zelden gebruikt in de show, dus het maakt niet veel uit. En omdat ik natuurkunde op de middelbare school heb gevolgd, weet ik al hoe ik het woord ‘Quark’ moet uitspreken.
Diepe ruimte negen beheerde de toegenomen complexiteit van de oorsprong en identiteit van de cast en hield vervolgens opzettelijk hun namen duidelijk en simpel. Vervolgens gaf het het publiek veel menselijke karakters vermengd met de buitenaardse wezenszodat ze iemand hadden waarmee ze zich gemakkelijk konden identificeren, zonder dat er uitgebreide uitleg nodig was
Hoe te veel verschillen tot gelijkheid leiden
Als je de cast vergelijkt van Starfleet Academie Bij de shows die eraan voorafgingen, begin je het probleem te zien van de moderne drang om overal verschillen in te proppen. Wanneer alle karakters een afwijking, een subversie of een nieuwigheid zijn, is verschil geen contrast meer; het is de basislijn.
Klassiek StarTrek werkte omdat het verschil relatief was. Spock viel op omdat alle anderen mensen waren. Worf was belangrijk omdat Klingons zeldzaam waren. De gegevens waren overtuigend omdat hij de enige androïde in de kamer was. Het publiek had een stabiel ‘normaal’ om mee te meten, wat de buitenstaanders betekenisvol maakte. Identiteit had narratief gewicht omdat het wrijving veroorzaakte.
In Starfleet Academieer is geen wrijving. Wanneer elk personage primair wordt gedefinieerd door hoe ongewoon ze zijn, stort uniekheid in gelijkheid in. De half-Klingon is niet vreemd, want er zijn meerdere hybriden. Het hologram is niet ongebruikelijk omdat de show het kunstmatige al als routine beschouwt. Niets daagt de wereld uit, omdat de wereld al maximaal gediversifieerd is.
De helft van het plezier in de klassieke Trek zit in het onderzoeken van de verschillen tussen mensen die verder hetzelfde zijn. Die karakters werden niet gedefinieerd door hun identiteit, waardoor ze meer ruimte kregen om uit te groeien tot individuen met hun eigen zelf, gedefinieerd door hun daden in plaats van door een stel verzonnen woorden.
Door je personages met verschillende identiteiten te definiëren, creëer je geen rijkdom, maar homogenisering. Iedereen volgt dezelfde verhaallijn: “Ik ben anders, maar ik hoor er wel bij.” Als dat ieders verhaal is, houdt het op een verhaal te zijn en wordt het behang. Het verschil doet er alleen toe als het zeldzaam genoeg is om iets te kosten. Zonder contrast wordt identiteit eerder esthetisch dan dramatisch.
Door te proberen iedereen speciaal te maken, Starfleet Academie en de meeste andere moderne shows die hetzelfde doen, bewijzen dat onderscheid grenzen vereist. Zonder die grenzen vervagen alle verschillen tot niets.
