“Stephen King’s ‘Silver Bullet’ is ofwel de slechtste film ooit gemaakt op basis van een Stephen King-verhaal, ofwel de grappigste”, aldus Roger Ebert opende zijn recensie voor de film van Dan Attias uit 1985. Ebert behandelde deze horroraanpassing als een genreparodie die King’s talent voor horror in kleine steden omzette in iets onbedoeld hilarisch. Dit klinkt misschien vreemd als je ‘Silver Bullet’ niet hebt gezien, aangezien King’s novelle – getiteld ‘Cycle of the Werewolf’ – begint met een reeks wrede moorden en hoe de getraumatiseerde Marty Coslaw wordt gevormd door deze gruwelijke gebeurtenissen. Hoe misplaatst moet een bewerking zijn om zo’n sombere zin om te zetten in een lachwekkende komedie? Het blijkt dat de film van Attias vanaf het begin problemen had met Don Coscarelli stopte met zijn regietaken nadat de producer de nauwgezette aantekeningen van King had genegeerd tijdens de productie.
Afgezien van de conflicten achter de schermen, is ‘Silver Bullet’ een verbijsterende kijk op King’s intrigerende weerwolf-horror. speelt in elk monsterfilmcliché terwijl de narratieve samenhang wordt genegeerd. Maar dat weerhield Ebert er niet van om de film met drie van de vier sterren (!) te beoordelen, want de film wist hem meermaals aan het lachen te maken:
“Ik weet dat er een pleidooi kan worden gehouden voor hoe slecht ‘Silver Bullet’ is. Daar ben ik het mee eens. Het is slecht. Maar het is niet routinematig slecht. Het is slecht op zijn eigen ontzettend smakeloze en bubble-brained manier – zo slecht, ik denk dat elke lach liefdevol met de hand is aangebracht (…) Als je hier genoeg hebt van horrorfilms in het algemeen en Stephen King in het bijzonder, dan is dit de film voor jou. Als je een onberispelijke smaak en hoge artistieke normen hebt, waarom heb je dan zo ver gelezen in de eerste plaats?”
Dat klinkt eerlijk. De problemen waar ‘Silver Bullet’ mee kampt zijn duidelijk, maar is het echt zo grappig als Ebert beweert?
De cheesy toon en kostuums van Silver Bullet kunnen soms erg leuk zijn
Spoilers voor “Silver Bullet” vooruit.
De sleutel tot het genieten van “Silver Bullet” is om serieuze verwachtingen (of welke verwachtingen dan ook) uit het raam te gooien. De tonale incoherentie van de film krijgt een koortsdroomachtige kwaliteit zodra de moorden beginnen, waarin we zien hoe een kind wordt verscheurd door een onzichtbare dreiging omdat hij ’s nachts aan het vliegeren was. Er zit een absurde tint aan deze objectief grimmige gebeurtenissen, vooral wanneer we kennis maken met de razende alcoholist Red (Gary Busey), wiens ad-libbed dialoog de belangrijkste bron is van de onbedoelde humor van de film. Red is Marty’s (Corey Haim) overreactieve oom, en hij besteedt zijn tijd aan het uitschelden van zijn 10-jarige neefje en het zeggen van dingen als “Heilige opspringende kale Jezus palomino!” Het grootste deel van de dialoog in de film heeft een soortgelijke inslag, afwisselend licht oubollig en wat Red ook maar wil schreeuwen wanneer je het het minst verwacht.
De weerwolfeffecten, die idealiter de belangrijkste trekking hadden moeten zijn, laten ook veel te wensen over. De onvoorspelbare dreigingsgimmick werkt in het begin redelijk goed, waarbij Attias ervoor kiest de weerwolf in de schaduw te plaatsen of extreem geweld gebruikt (zoals een onverwachte onthoofding) om de basis voor angst te leggen. Maar dit alles wordt verspild zodra we het monster zien, aangezien het weerwolfkostuum lachwekkend onserieus is, vooral als we zien hoe het wezen een man in elkaar slaat met een honkbalknuppel. Dezelfde sequenties voelen meer gespannen aan in de novelle, terwijl King een overtuigende manier vindt om visuele aanwijzingen en suggesties te weven om een overdreven uitgangspunt te verlevendigen.
“Silver Bullet” kan behoorlijk hilarisch zijn als je niet te veel in de flagrante tekortkomingen ervan leest. Daartoe is het tijd om dat te doen bekijk deze onderschatte King-aanpassing opnieuw, die gratis kan worden gestreamd.
