Roger Ebert noemde deze klassieke komedie die op Prime Video wordt gestreamd een ‘meesterwerk’

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

In de jaren tachtig ontnamen Roger Ebert en Gene Siskel de titel ‘filmcritici van de Verenigde Staten’ van Pauline Kael en Andrew Sarris. Ze werden televisiesterren via de door PBS uitgezonden ‘Sneak Previews’, en hun invloed nam toe toen ze nationaal werden gesyndiceerd met hun binaire duimen omhoog/omlaag-beoordelingssysteem. Het was vreemd voor twee in Chicago gevestigde critici om nationale bekendheid te verwerven, maar hun badinage was een bitter genot om naar te kijken – vooral toen het erop leek dat ze op het punt stonden echte klappen te krijgen over een formeel stuk studiopap als ‘Cop and a Half’.

Er waren verschillende nadelen aan de Siskel-Ebert-shtick (deskundig behandeld in Matt Singer’s onmisbaar “Tegengestelde duimen: hoe Siskel en Ebert films voor altijd veranderden”), maar het was vooral betreurenswaardig dat ze zo stevig met het nu verbonden waren. Tenzij een oude film een ​​grote heruitgave kreeg, konden ze zelden vasthouden aan de klassiekers. Ze hebben uiteindelijk tijd vrijgemaakt voor opmerkelijke videoreleases van oudere films, maar ik wilde echt horen wat ze vonden van vintage komedies. koude-rond-het-hart-noirsof baanbrekende stiltes.

Het internet heeft ons de afgelopen dertig jaar veel ellende gebracht, maar in de beginjaren negentig van het World Wide Web gaf het mensen in podunksteden onbelemmerde toegang tot kranten van over de hele wereld. En toen ik besefte dat ik de laatste recensies van Roger Ebert elke week kon lezen, was ik opgetogen. Geen enkel oud medialid omarmde dit medium enthousiaster dan Ebert. Hij was al productief, maar zijn schrijfproductie explodeerde op dit moment. Hij was plotseling vrij om over zijn favoriete films te schrijven, en hij was nog nooit zo welsprekend als toen hij een viersterrenrave publiceerde voor Buster Keaton’s stille, dure film ‘The General’ noemde het een ‘meesterwerk’.

Charlie Chaplin wordt al lang geprezen als de meester van de stille komedie, en dat is een volkomen redelijk standpunt! Maar de eerste keer dat ik ‘The General’ van Buster Keaton zag, werd mijn trouw voor altijd beloofd aan de Great Stone Face. En hoewel de afgemeten expressiviteit van Keaton afweek van die van zijn tijdgenoten (waartoe ook de grote Harold Lloyd behoorde), Ebert, in zijn recensie uit 1997 van misschien wel de grootste komedie ooit gemaakt, terecht teruggedrongen op de bijnaam van de ster. ‘Buster Keaton was niet zozeer het Grote Stenen Gezicht, maar eerder een man die zijn kalmte bewaarde in het centrum van de chaos’, schreef Ebert.

Films worden niet chaotischer dan ‘The General’. De film van Keaton uit 1926 speelt zich af tijdens de burgeroorlog in de Verenigde Staten en gaat over de romantische tegenslagen van Johnnie Gray, een machinist uit het Zuiden die de genegenheid van zijn ware liefde, Annabelle Lee (Marion Mack), verliest wanneer hij zich niet kan aanmelden bij het Confederate Army (problematisch, ja, maar het conflict is in feite een etalage). Hij krijgt de kans om zichzelf te verlossen wanneer de Union-soldaten de titulaire trein kapen en daarbij Annabelle ontvoeren. Vanaf dit punt is het één lange treinachtervolging.

Hoe genereer je opwinding en gelach bij voertuigen die vastzitten op een vaste baan? Per Ebert:

“Het lijkt logischerwijs moeilijk om een ​​grote achtervolging te houden waarbij treinen betrokken zijn, aangezien ze op het spoor moeten blijven, en dus de een voor altijd achter de ander moet staan ​​- toch? Keaton tart de logica met de ene ingenieuze stille komische reeks na de andere, en het is belangrijk op te merken dat hij nooit een dubbelganger heeft gebruikt en al zijn eigen stunts, zelfs zeer gevaarlijke, met een kalme, acrobatische gratie heeft uitgevoerd.”

Actiesuperster Jackie Chan haalde grote inspiratie uit Keaton. Je haalt dezelfde gewaagde sensatie uit “Police Story” en “Project A” die je krijgt uit “The General” en “Our Hospitality” (nog een treingaren van Keaton dat ik misschien zelfs verkies boven het eerste). Dit is de reden waarom, zoals Ebert in zijn recensie opmerkt, de films van Keaton over het algemeen veel beter verouderd zijn dan die van Chaplin.hoewel “The Great Dictator” helaas relevant is terwijl we te maken hebben met een opkomend tij van mondiaal fascisme dat dezelfde gebeurtenissen weerspiegelt die Chaplins meesterwerk inspireerden). Net als Ebert zal ik voor altijd onder de indruk zijn van de reeks waarin Keaton, vastgeroest op de koeienvanger van een snel rijdende trein, een ontsporing voorkomt door een biels weg te gooien om een ​​andere die op zijn pad staat los te maken.

‘The General’ is een model van ‘en dan’-verhalen. Hoe lang kun je een decorstuk uitrekken, waarbij het ene onverwachte obstakel zich na het andere opstapelt, voordat je een verhalend orgasme bereikt? Niemand heeft het ooit beter gedaan dan Keaton, en ik ben zo blij dat ik Eberts gedachten over zo’n essentiële klassieker uitvoerig heb mogen lezen. Als je ‘The General’ nog nooit hebt gezien, staat je iets te wachten: het wordt nu gestreamd op Prime Video. En dan heb je onder andere ‘Sherlock Jr.’, ‘The Cameraman’ en ‘Seven Chances’ (waarin je Keaton bijna platgedrukt ziet worden door rotsblokken) op je te wachten.