Het is moeilijk om een superheldenfan te zijn. Zelfs de meest toegewijde Marvel-liefhebber moet toegeven dat de films formeel kunnen worden, en dat de superheldenfilms die proberen af te wijken van de norm nog steeds zijn ontworpen om publiekstrekkers te zijn.
Maar het superheldenlandschap hoeft niet zo te zijn. Stripverhalen zijn, meer dan de meeste fandoms, afhankelijk van diehard fans, en die fans hebben hun eigen verhalen die vaak verwaarloosd worden. Een paar jaar geleden werd een opkomende filmmaker nam een van haar favoriete stripfiguren en veranderde hun oorsprongsverhaal in een surrealistische queer coming-of-age-saga in tegenstelling tot alles wat je eerder hebt gezien. Ooit opgejaagd door auteursrechtkwesties, is het eindelijk zover gratis streamen op Tubi.
De Volksjoker heeft een zeer gedenkwaardige stijl.
Veranderde onschuld
De Volksjoker is het speelfilmdebuut van Vera Drew, een comedy-editor met credits op Komedie Bang Bang! en die van Tim en Eric Rundvlees Huis. Drew schittert als Harlequin the Joker, een transvrouwelijke komiek die naar de grote stad verhuist op zoek naar acceptatie. Het is een manische videocollage vol grappen die de draak steken met improvisatiescholen, Zaterdagavond livecoming out, en het DC-universum, allemaal in één adem.
De zaken beginnen beter te worden wanneer Harlequin Mr. J ontmoet, een ‘gespannen’ transmannelijke komiek die ontzettend veel op Jared Leto lijkt. Maar hun relatie – en de relatie van meneer J met een zekere kruisvaarder met kap – zet Harlekijn ertoe aan haar dystopische wereld te redden. Het eindigt allemaal met een verrassend ontroerende confrontatie met haar moeder (en een koortsdroom-muzieksequentie).
Wanneer De Volksjoker ging in première op het Toronto International Film Festival 2022, Drew ontving een ‘boze brief’ over auteursrechtkwesties die ertoe leidden dat geplande vertoningen werden geannuleerd. Maar dit bleek een schoolvoorbeeld van het Streisand-effect: door te proberen de film te vernietigen, De Volksjoker werd de superheldenfilm waarvan Warner Bros. niet wil dat je hem ziet.
De Volksjoker stuitert tussen animatie en live-actie gevuld met groen scherm.
Veranderde onschuld
De Volksjoker is een parodie, maar ik vond het nog steeds emotioneel ontroerender dan veel andere superheldenfilms. Harlequin houdt zich bezig met coming-out, misbruik, problemen met het gevoel van eigenwaarde, medicatieafhankelijkheid en tal van andere problemen uit de echte wereld, maar in de klassieke stripboekmethode krijgen deze onderwerpen een laagje vreemdheid en visuele flair.
Nu, bijna vier jaar na die noodlottige TIFF-première, De Volksjoker heeft zichzelf gecementeerd als een cruciale tekst van het superheldengenre. Als je jezelf een superheldenfan noemt, dan heb je nog niet alles gezien totdat je dit hebt gezien.
