Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
Isaac Asimov publiceerde in 1950 zijn verzameling korte verhalen ‘I, Robot’, waarin hij verschillende verhalen met robotthema’s verzamelde die hij eerder had ingediend bij sciencefictiontijdschriften als ‘Astounding Science Fiction’ en ‘Super Science Stories’. Het boek bestaat uit negen verhalen die allemaal gaan over de finesses van het creëren van kunstmatige levensvormen, en de ethiek waaraan ze zich moeten houden. Een van de verhalen, ‘Runaround’, introduceerde Asimovs bekende Drie Wetten van de Robotica, waarvan de auteur stelde dat ze nodig waren om ervoor te zorgen dat er nooit een echte robotopstand tegen de mens zou komen.
Het boek werd algemeen bekend onder sciencefictionfans, en de wetten van Asimov zijn openlijk besproken in alle echte gesprekken over robotica. In de jaren zestig werden drie van de “I, Robot” -verhalen aangepast tot afleveringen van tv-anthologieshows. Het moderne publiek kent ‘I, Robot’ misschien het beste van De film van Alex Proyas uit 2004 met Will Smith in de hoofdrol (die Elon Musk wel of niet heeft beïnvloed)een losse bewerking van het verhaal “Little Lost Robot.”
Maar eind jaren zeventig werkten Asimov en de gevierde sciencefictionauteur Harlan Ellison samen aan een mogelijke filmversie van ‘I, Robot’ die volledig recht zou hebben gedaan aan Asimovs originele verhalen. Beide auteurs wilden een echte sciencefictionfilm voor volwassenen schrijven, iets wat volgens hen beiden nog niet was gedaan. Het Ellison-scenario werd gedetailleerd beschreven in de biografie uit 2002 “Harlan Ellison: De rand van altijd,” en zijn idee was om verschillende verhalen in “I, Robot” op te voeren als flashbacks in een “Citizen Kane” -achtige karakterverkenning (die vergelijkbaar was met de flashback-structuur van het boek). Ellison beschreef zijn ervaring met het schrijven van het ‘I, Robot’-scenario in een interview uit 1979 met het Comics Journalen hij herinnerde zich veel zwoegen en frustratie met Hollywood. Hij herinnerde zich ook dat zijn voltooide script vrijwel niet filmbaar was.
Het scenario van Harlan Ellison voor I, Robot was te ambitieus
Ellison vertelde de interviewer in de eerste plaats dat het werken aan het ‘I, Robot’-scenario een moeizaam, tijdrovend project was dat zowel zijn gezondheid als zijn romances verpestte. Het lijkt erop dat Ellison te diep “in de zone” zat tijdens het schrijven van dit script. Zoals hij de ervaring beschreef:
“Ik heb een heel jaar, van november vorig jaar tot vorig jaar november, besteed aan het schrijven van ‘I, Robot’ voor Warner Brothers. Het was een heel jaar; het verpestte gewoon mijn gezondheid, verpestte al mijn relaties. De vrouw met wie ik op één dag uitging, liep mijn kantoor binnen en zei: ‘Vergeet het maar! Ik heb me hier niet voor aangemeld!’ (Ik was dagenlang niet geweest zonder te wassen, zonder mijn tanden te poetsen, zonder te scheren. Ik was als een dier.’
Volgens zowel Ellison als zijn biografie was het scenario van “I, Robot” echter veel te complex om daadwerkelijk op het grote scherm te realiseren. Het soort speciale effecten dat nodig was om te creëren wat Ellison wilde, bestond nog niet. Iedereen bij Warner Bros. vond het scenario van Ellison leuk, maar ze stelden voor dat de auteur naar een paar van hun aantekeningen zou luisteren. Iedereen die iets over Harlan Ellison weet, weet dat hij notoir chagrijnig was en ‘studio-aantekeningen’ als het ultieme misdrijf zag. Zoek zijn ervaring op het schrijven van de beste aflevering van “Star Trek”.. Hij haatte de ervaring.
Ellison gaf de aantekeningen van WB door. Over de interactie zei Ellison:
“Ze zeiden: ‘Het is een geniaal werk’ – dat is een directe quote – ‘het is een geniaal werk, het is briljant … we willen graag een paar veranderingen.’ Dus dat heb ik doorgegeven, ik wilde het herschrijven niet doen, dus haalden ze me ervan af en gaven het aan vier andere schrijvers in de afgelopen tien maanden.”
En dat was niet het einde van Ellisons verhaal.
Harlan Ellison was notoir chagrijnig over Hollywood
Volgens Ellison was er veel vraag naar hem bij Warner Bros., die echt heel graag wilde dat hij dit scenario zou voltooien. Maar in 1979 had Ellison al genoeg van Hollywood, nadat hij zijn scenario’s had zien veranderen in tv-shows die hij haatte. Toen Warner bij hem aanklopte en Ellison smeekte het scenario van “I, Robot” te herschrijven, gooide hij het terug in hun gezicht:
“Een week geleden kropen ze weer op hun knieën en zeiden: ‘Zou je terug willen gaan naar het script en het doen?’ Ik zei: ‘Als je uit mijn buurt blijft. Ga uit mijn verdomde gezicht en dan zal ik het doen.’ Ze zeiden: ‘Euh, ik zat te wachten tot je zou zeggen: “Ik zei het je toch.”‘ En ik zei: ‘Ik hoef je niet te zeggen:’ Ik zei het je toch.’ Ik had gelijk om mee te beginnen.”
Ellison vervolgde:
“Je betaalt me geen 150.000 dollar om een verdomde film te schrijven die je in vijftien jaar niet gemaakt zou kunnen krijgen, en ik doe het, en je vertelt me dat ik dit personage hiervoor moet veranderen, en dit personage daarvoor. Ik zei: we gaan Susan Calvin niet in ‘Rocky’ veranderen, alleen maar zodat de klootzakken die in deze vier-in-een-theaters zitten kunnen applaudisseren. F*** de klootzakken, man.”
Na een korte pauze dacht Ellison na door te zeggen: ‘Ik word chagrijniger op mijn oude dag. Is dat je opgevallen?’ Uiteindelijk zou de film “I, Robot” pas in 2004 gemaakt worden. Ellison had daar niets mee te maken. Maar zijn ruzie met Hollywood zou tot ver in de 21e eeuw voortduren, net als toen hij klaagde de film ‘In Time’ aan bijvoorbeeld.
