Het is een eenvoudig maar effectief uitgangspunt: je held sterft. Hij wordt wakker, maar beleeft zijn laatste dag opnieuw. Hij sterft opnieuw. Deze cyclus herhaalt zich keer op keer totdat onze held de tijdlus waarin hij vastzit, heeft overwonnen en sterker, sneller en wijzer is geworden in de duizenden keren dat hij is herrezen. Het is de verwaandheid van de videogame, als een spannend verhaal over de invasie van buitenaardse wezens. Dat is wat Hiroshi Sakurazaka is geworden Het enige wat je nodig hebt is dodeneen sci-fi-lichtroman gepubliceerd in 2004, tot een enorm invloedrijk verhaal dat later losjes zou worden aangepast door de door Tom Cruise geleide Rand van morgeneen film die heeft zijn eigen cultstatus verdiend.
Maar is er, nadat je de Hollywood-behandeling hebt gekregen, nog iets meer te doen met het verhaal van? Het enige wat je nodig hebt is doden? De oogverblindende nieuwe anime-verfilming, geanimeerd door Studio 4°C en geregisseerd door Kenichiro Akimoto, stelt dat de meeste zeker is. Als je denkt dat de Cruise-versie van dit verhaal de beste is, denk dan nog eens goed na.
Ondanks dat we eindelijk de geweldige titel van Sakurazaka’s originele roman hebben gebruikt, Het enige wat je nodig hebt is doden is geen eenvoudige aanpassing. In feite vergt het zelfs nog meer vrijheden dan Rand van morgen doet, door het ondersteunende personage in zowel de roman als de live-actiefilm, Rita, in de hoofdrolspeler te veranderen en de setting te veranderen naar het begin van een buitenaardse invasie die de aarde verrast.
In de anime Het enige wat je nodig hebt is dodenRita is een vrijwilligster die Japan helpt opruimen na de mysterieuze verschijning van een enorme buitenaardse bloem die bekend staat als ‘Darol’. Darol heeft jarenlang inactief gelegen, maar op een noodlottige dag barst het plotseling los, waarbij honderden monsters vrijkomen die ieder mens op zijn pad afslachten. Rita raakt verstrikt in een vreemde sonische explosie van een van de monsters, voordat ook zij wordt gedood. Dan… wordt ze wakker. Het is de ochtend eerder en Darol slaapt nog steeds. Rita probeert paniekerig haar collega-vrijwilligers te waarschuwen voor de naderende catastrofe. Maar het is aan dovemansoren gericht en ze sterft opnieuw.
En opnieuw. En opnieuw. Het voormalige muurbloempje heeft geen andere opties meer en besluit dat ze moet leren vechten tegen ze, en moet trainen totdat ze erin slaagt een paar monsters te verslaan. Maar net wanneer ze zich hopeloos begint te voelen omdat ze vastzit in deze eindeloze tijdlus, ontdekt ze een andere persoon die gevangen zit in dezelfde cyclus: Keiji, een laffe collega-vrijwilliger die ervoor had gekozen zich tijdens de invasie te verstoppen. Door samen te werken beginnen ze eindelijk een manier te vinden om uit de lus te ontsnappen en de aarde te redden van haar angstaanjagende lot.
De bloemvormige monsters die Rita en Keiji moeten verslaan.
GKIDS
Het wisselen van de hoofdrolspelers doet een paar dingen: het is een slimme manier om te behouden Het enige wat je nodig hebt is doden van het vernieuwen van de grond Rand van morgenen het verzacht de scherpere elementen die misschien niet zo oud zijn geworden als het oorspronkelijke uitgangspunt. In plaats daarvan dit Het enige wat je nodig hebt is doden fungeert bijna als een intieme karakterstudie van de verdere afdaling van een eenzame jonge vrouw in eenzaamheid. Rita was al een asociaal muurbloempje dat doelloos door het leven zwierf, en deze eindeloze tijdlus houdt haar nog verder gevangen in haar isolement. De eerste helft van de film, voordat Keiji ooit op het toneel verschijnt, is bijna pijnlijk eenzaam. Dus als ze eindelijk een metgezel vindt – zelfs iemand die zo ruggengraatloos is als Keiji – is Rita opgelucht. Deze focus op Rita’s eenzaamheid en de gedeelde band die ze met Keiji ontwikkelt, versterkt de romantiek die in de originele roman en Hollywood-film altijd een beetje bekrompen aanvoelde. Maar hier maakt het de emotionele climax des te krachtiger.
De onconventionele animatie verzorgd door Studio 4°C, een onafhankelijke studio achter fantasierijke indies als die van Masaaki Yuasa Denkspel en Michael Arias’ Tekkonkinkreetdraagt ook bij aan de meer karaktergedreven benadering van de film. De personages voelen losjes getekend en ruig aan, met iets te lange ledematen en een iets te brede gezichten, waardoor ze zich onvolmaakt en dus een beetje menselijker voelen. En de achtergronden zijn allemaal rijkelijk gestructureerd en diep verzadigd, waarbij de bloemvormige monsters eruit zien alsof ze regelrecht uit de wereld zijn gestapt. Aaseters regeren. Het is een verfrissend levendige en kleurrijke benadering van wat gemakkelijk een donkere en korrelige vernieuwing had kunnen zijn.
Terwijl Het enige wat je nodig hebt is doden heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden als het gaat om de time-loop-thriller, en zelfs als een bewerking van Sakurazaka’s lichte roman, slaagt het er nog steeds in om fris en nieuw aan te voelen, dankzij de karaktergedreven aanpak en levendige animatie. In zekere zin voelt de titel erg ironisch aan; het verhaal van het vinden van gezelschap te midden van eenzaamheid en trauma biedt veel meer hoop voor de mensheid en haar personages dan eerdere versies ooit deden.
