Verhaal: Lucy (Johnny Sequoyah) keert na een jaar terug naar haar Hawaiiaanse huis op een klif en neemt haar vrienden mee voor een uitje. Wanneer de chimpansee van het gezin, Ben (Miguel Torres Umba), echter hondsdol wordt, verandert de tropische vakantie in een angstaanjagend gevecht om te overleven.Beoordeling: Regisseur Johannes Roberts bewijst dat het maken van een meeslepende, bloederige horrorthriller geen apenzaak is. Een luxueus landhuis op een klif, schrijver vader Adam (Troje Kotsur) weg tijdens een signeersessie, en tieners die zonder toezicht worden achtergelaten met hun chimpansee als huisdier, klinken in eerste instantie misschien niet onheilspellend, behalve dat dat wel zo is. Ben wordt gebeten door een hondsdolle mangoest, en de eerste glimp van het bloed dat hem te wachten staat komt van zijn versnipperde lichaam in het verblijf van de chimpansee na de openingsscène, wanneer Ben het gezicht van de dierenarts uit elkaar rukt. Slasher- en wezenfilms kunnen gemakkelijk in het kamp terechtkomen als ze verkeerd worden gebruikt. Het combineren van de twee is een koorddans, maar Roberts voert het met vertrouwen uit en houdt de spanning gedurende de 90 minuten durende speelduur hoog. Het achtergrondverhaal van Lucy en haar tienerzus Erin (Gia Hunter) die omgaan met de dood van hun moeder door kanker, en de komst van Ben nadat hun moeder, hoogleraar taalkunde, hem adopteert terwijl ze de communicatie tussen mens en chimpansee studeren, wordt snel behandeld. Het verhaal verspilt geen tijd en beschrijft het bloedbad van Ben en de wanhopige overlevingstactieken van de tieners. De enige veilige plek voor hen is het zwembad, aangezien hondsdolle dieren hydrofoob worden en Ben niet kan zwemmen. Het script en het scenario van Roberts en Ernest Riera voelen op sommige plaatsen onderontwikkeld aan. Bens emotionele band met de familie wordt niet diepgaand onderzocht, en de snelle, regelrechte hondsdolheid is niet overtuigend. Deze misstappen kunnen echter worden genegeerd zodra de actie begint. Er is geen saai moment. Bekende genrefiguren, zoals telefoons die in het water vallen, zich verstoppen in kasten terwijl het roofdier in de buurt ademt, op zijn tenen in veiligheid gaan, zijn er allemaal, maar ze voelen nooit clichématig aan.Een gekke, grommende chimpansee die schuimt op de mond is op papier al angstaanjagend genoeg, maar de uitvoering maakt het alleen maar beter (of slechter!). Elke reeks houdt de kijkers gespannen terwijl het haar samen met de hoofdhuid wordt afgescheurd, de kaken uit elkaar worden gescheurd en de ogen worden uitgestoken. Het hoogtepunt is dat de gore- en jump-angst vreemd organisch en eng aanvoelen, zonder geforceerd of weerzinwekkend over te komen.Miguel Torres Umba is uitstekend als Ben. Het apenpak, de lichamelijkheid, de woede, de razernij en de uitdrukkingen zijn perfect. Johnny Sequoyah levert een solide wending als zowel beschermende oudere zus als doodsbange prooi. Jess Alexander als de brutale diva, Troy Kotsur als de doofstomme schrijfster, Victoria Wyant als de beste vriendin van Lucy en Gia Hunter als het zusje leveren prima prestaties. Dit is een ervaring die je het beste kunt beleven op het grote scherm, waar het geschreeuw, de schrik en het bloed het hardst landen. Eigenaren van gezelschapsdieren kunnen merken dat ze lang nadat de credits zijn uitgerold over hun schouders meekijken.
