Autumn Durald Arkapaw over haar historische Oscar-nominatie voor ‘Sinners’

Met haar nominatie voor de cinematografie van “Zondaars,” Autumn Durald Arkapaw wordt de eerste gekleurde vrouw – en pas de vierde vrouw ooit – die in deze categorie wordt erkend. Ryan Cooglers vampierfilm, die zich afspeelt in de jaren dertig, ontving een recordaantal van zestien nominaties en werd gepromoveerd in elke categorie waarvoor hij in aanmerking kwam. Arkapaw werkte eerder samen met Coogler aan 2022’s “Black Panther: Wakanda voor altijd.”

Arkapaw belde donderdagochtend vanuit haar huis in Altadena – gelukkig gespaard van de branden van vorig jaar – dat ze deelt met haar man, Adam Arkapaw, ook een cameraman.

“Het is fijn om te begrijpen wat elkaar doet, want het is een zware klus en het maken van films is niet eenvoudig”, zegt Durald Arkapaw over het hebben van twee cinematografen onder één dak. “Maar we hebben ook een gezin, dus als ik aan het werk ben, let hij meestal op onze zoon en andersom. Het is dus een soort teamprestatie. Maar er is begrip. Ik zou niet zeggen dat we er de hele tijd over praten, want het wordt vermoeiend. Daar krijg je genoeg van als je op je werk bent.”

Wat doen Betekenen deze historische primeurs voor jou?

Herfst Durald Arkapaw: Ik probeer even de tijd te nemen om het een beetje te laten bezinken. Ik ben zo vereerd elke keer dat ik naast Ryan mag staan ​​en een film met hem mag maken, omdat wat ik denk dat hij doet en zegt heel uniek is. En we doen altijd iets voor het eerst en met een hele unieke groep mensen. Alsof alle afdelingshoofden gekleurde vrouwen zijn en dit zijn vrouwen die mij elke dag inspireren. Ik denk dat ik daar nu deel van uitmaak, omdat (productieontwerper) Hannah (Beachler) en (kostuumontwerper) Ruth (E. Carter) ook wat werk hebben kunnen doen dat erkend is. Nu ik deel uitmaak van die groep, voel ik me zeer vereerd, vooral voor een film als deze. Dat het voor deze film is, betekent veel voor mij.

WWat maakt deze film in het bijzonder hem nog specialer?

Arkapaw: Ik denk dat er voor mezelf en voor de meeste teamleden veel geschiedenis en cultuur in dit verhaal geworteld is. Mijn familie komt uit New Orleans. Mijn vader is daar geboren, mijn overgrootmoeder is geboren in Mississippi. Dus toen ik het verhaal las, voelde het heel dicht bij huis. En ik denk dat je daardoor jezelf erin kunt storten. En er zit veel betekenis in en je wilt je voorouders trots maken. Er zit zoveel liefde in deze film dat er op de set in is gestoken en ik denk dat hij echt veel mensen aansprak. En ik denk dat je zo geweldige films maakt. Je giet er zoveel mogelijk van jezelf in.

De film was een groot succes toen hij eerder dit jaar uitkwam. Waar denk je dat het publiek op reageerde?

Arkapaw: Ik ben operator, dus ik houd ervan om mijn oculair op de camera te hebben en Ryan zit naast me. Dus veel van de dingen die we fotografeerden, was ik op dat moment. Het was erg voelbaar. En ik zei altijd: “Als ik het niet voel, dan denk ik niet dat het publiek het kan.” Ik ben dus echt iemand die vanuit het hart schiet en ervoor wil zorgen dat de emotie wordt overgebracht. Ryan is op dezelfde manier. Dat gebeurde veel op de set, waar er momenten waren waarop je het gevoel had dat je eigenlijk geen film aan het maken was. De dingen ontvouwden zich voor je ogen op een heel unieke manier. Alsof het soms als een echte ruimte voelde. Dat doet ertoe. Als je je op de set zo voelt, dan voelt het alsof het helemaal wordt gecommuniceerd totdat het publiek het in deze donkere kamer ziet. En dan hebben ze niet meer het gevoel dat ze naar een film kijken. En het is leuk als dat zich vertaalt. Het gebeurt niet altijd. En met deze film gebeurde dat op een krankzinnig niveau.

Michael B. Jordan als Smoke en Stack in de film ‘Sinners’.

(Warner Bros. Afbeeldingen)

Wanneer begonnen jij en Ryan te praten over schieten in 65 millimeter Imaximaal?

Arkapaw: Hij had zich een omvang van 16 millimeter voorgesteld. Dus oorspronkelijk maakte ik een aantal lenzen met Panavision waarmee ik hiervoor “The Last Showgirl” fotografeerde. En dus was ik die een beetje aan het testen in de hoop dat het iets zou zijn dat we zouden gebruiken. En toen belde de studio Ryan en zei: “Hebben jullie aan grootformaat gedacht?” En hij belde me onmiddellijk daarna en zei: “Laten we erover praten.” En we hebben een aantal verschillende formaten bij elkaar en als je het hebt over grootformaat in een filmcontext, betekent dit 65-(millimeter). Daarom hebben we al deze verschillende formaten getest. En uiteraard werden we verliefd op de (Imax-formaten) 15-perf en de 5-perf. En het voor de eerste keer samenbrengen was uniek. Dat was leuk om te doen, omdat we het hebben getest en daarna een soort bewerking hebben samengesteld en er als team naar hebben gekeken en het voelde allemaal heel goed. Het is dus leuk om zoiets historisch te doen en het te laten werken en het publiek te laten genieten van die grote verschuiving van verhoudingen.

Hoe was het om, vanuit een workflow-aspect, aan te moeten passen aan deze nieuwe technologieën?

Arkapaw: Ik heb altijd het gevoel dat ik bij Ryan ben, hij geeft me altijd een grote uitdaging. Hij houdt ervan om groot en buiten de gebaande paden te denken. Dat deden we op ‘Wakanda Forever’. We hebben een aantal van onze scènes onder water opgenomen met acteurs, in het echt. En in deze film waren er veel verschillende sequenties, waarbij de Imax-camera door de studio werd verplaatst, alsof het niet noodzakelijkerwijs een grootformaatfilm was, maar er werd gefotografeerd zoals we zouden doen als het een kleinere camera was, en trouw aan hoe we de camera graag bewegen. Er komt veel logistiek bij kijken. Je moet een geweldig team hebben. Mijn team persoonlijk is fantastisch en ze hebben geweldig werk geleverd. Focus-pulling is niet eenvoudig bij een film als deze.

Het was dus een uitdaging. Maar ik denk dat, omdat iedereen zo geïnspireerd is door Ryan, hij een geweldige leider op de set is en dat iedereen hem echt leuk vindt, dus ze willen goed werk voor hem doen. Ik zie dat elke keer dat we een film maken, ik dezelfde crew heb als ik. Het is als een familie. En ze respecteren hem. Dus als je ons een uitdaging geeft, willen we er zeker van zijn dat we het goed doen, zodat het een goede ervaring is voor de bioscoopbezoekers. Omdat hij ons daar op de set altijd aan herinnert: “Grote film, grote film.” We maken een film voor de theaters.

Toen de film uitkwam, vonden mensen dat erg leuk uitleg video die Ryan maakte over alle verschillende formaten. Wat vond je van die video en zo, voor iets dat zo technisch en nerdy aanvoelde, werd het erg populair.

Arkapaw: Ik herinner me het moment dat hij erover begon, we waren op het hoofdkantoor van Playa Vista Imax en we hadden net een screening gedaan om de afdrukken te bekijken. En hij zei: “Ik wil met jullie praten.” En dus gingen ik en Zinzi (Coogler), onze producer, en onze postproducent Tina Anderson, even praten en Ryan zei: “Ik wil een video opnemen waarin alle formaten worden uitgelegd, zodat mensen kunnen begrijpen wat we hebben gedaan en wat het betekent en al die dingen.” En zijn ogen lichtten op en ik vond het zo’n cool idee. Snel vooruit naar de release en iedereen omarmt het echt omdat het zo attent was. Het was echt gaaf.

Als je het in Dolby ziet, is het bijzonder, maar als je het op deze manier gaat zien, is het nog specialer omdat het scherm opengaat. Dus ik denk dat het heel attent is om dat in de handen van het publiek te leggen. En zo is Ryan. Hij wil dat ze deze informatie hebben, want toen hij als kind naar de bioscoop ging, voelden we ons allemaal hetzelfde, toen je op een avond naar het theater liep of reed en je een uur wachtte om het te zien en het een hele ervaring was. En dus denk ik dat het daarom viraal ging omdat mensen wilden daar deel van uitmaken.

Heeft u een voorkeursformaat?

Arkapaw: Mijn voorkeursformaat is het origination-formaat, omdat ik de film aan het framen ben voor Imax 1.43:1 en dan ook met het 2.76:1 Ultra Panavision-formaat. Dus mijn beste manier om de film te zien zou de Imax 70 mm full-frame print zijn. En uiteraard zijn er slechts ongeveer 40 theaters in de wereld die dat projecteren. Ik denk niet dat we het in alle 40 hadden, misschien hadden we er maar 11, denk ik, over de hele wereld. Maar ik zei tegen iedereen heel nadrukkelijk: als je een kaartje kunt bemachtigen, ga het dan bekijken in de 70-(millimeter) projectie van Imax, full-frame. Het is zo mooi.