Valentino, die maandag op 93-jarige leeftijd overleed, laat een blijvende erfenis na vol beroemdheden, glamour en, in zijn woorden, weten wat vrouwen willen: “mooi zijn”.
De Italiaanse modekrachtpatser heeft dat wel zijn droom veiliggesteld om een blijvende impact te maken en Karl Lagerfeld en Yves Saint Laurent te overleven.
Valentino stond bekend om zijn unieke mix tussen de gedurfde en kleurrijke Italiaanse mode en de elegante Franse mode hoge mode– de hoogste niveau van vakmanschap in de modemet uitzonderlijke details en strikte professionele normen voor kleermakerij.
De vermenging van deze stijlen om het kenmerkende Valentino-silhouet te creëren, maakte zijn stijl onderscheidend. Valentino’s stijl was gereserveerd en tijdens zijn carrière bouwde hij voort op de hoge mode vaardigheden die hij had ontwikkeld, waarbij hij zijn kenmerkende stijl behield terwijl hij zijn modehuis vijf decennia lang leidde.
Maar hij was zeker niet zonder zijn eigen controversiële opvattingen over schoonheid voor vrouwen.
De ontwerper worden
Valentino Clemente Ludovico, geboren in Voghera, Italië, in 1932, begon zijn carrière al vroeg, wetende dat hij vanaf jonge leeftijd mode zou nastreven.
Hij tekende vanaf jonge leeftijd en studeerde mode tekening aan het Santa Marta Institute of Fashion Drawing in Milaan voordat hij zijn technische ontwerpvaardigheden aanscherpte bij École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne, de modevakvereniging, in Parijs.
Hij begon zijn modecarrière bij twee prominente Parijzenaars hoge mode huizen, eerst bij Jean Dessès voordat hij naar Guy Laroche verhuisde.
In 1959 opende hij zijn eigen modehuis in Italië.
Zijn vroege werk had een zware Franse invloed met eenvoudige, strakke ontwerpen en complexe silhouetten en constructies. Zijn vroege werk had kleur en een meer minimalistische benadering geblokkeerd, voordat zijn Italiaanse cultuur later in zijn collecties echt tot uiting kwam.
Hij behaalde al vroeg succes via zijn connecties aan de Italiaanse filmindustrie, waaronder het aankleden van Elizabeth Taylor, vers van haar optreden in Cleopatra (1963).
Valentino betrad het wereldtoneel tijdens zijn eerste optreden in de Pritti-paleis in Florence in 1962.
Zijn meest opmerkelijke collectie uit die tijd was in 1968 De Witte Collectieeen serie A-lijnjurken en klassieke colberts. De collectie was opvallend: helemaal in het wit, terwijl Italië in het teken stond van kleur.
Hij groeide snel in internationale populariteit. Hij was geliefd bij Europese beroemdheden en bij een elitegroep vrouwen die bereid waren het geld uit te geven; de jurken liepen in de duizenden dollars.
In 1963 heeft hij reisde naar de Verenigde Staten om Hollywoodsterren aan te trekken.
De Valentino-vrouw
Valentino’s wens was om vrouwen mooi te maken. Hij zeker trok de beroemdheden uit de A-lijst om dat te doen. De Valentino-vrouw was iemand die zichzelf zelfverzekerd en met een damesachtige elegantie zou presenteren.
Valentino wilde vrouwen de aandacht zien trekken met zijn klassieke silhouetten en evenwichtige proporties. Valentino kleedde vrouwen als Jackie Kennedy, Audrey Hepburn, Julia Roberts, Gwyneth Paltrow en Anne Hathaway.
Zijn aristocratische smaak erfde ideeën over schoonheid en oude Europese stijl, in plaats van te innoveren met nieuwe trends. Zijn kenmerkende stijl bestond uit formele ontwerpen die het vermogen hadden om stilletjes te intimideren, inclusief het onverzadigbare Valentino-rood.
Rood was een kenmerkende kleur van zijn collecties. De kleur zorgde voor vertrouwen en romantiek, zonder af te leiden van de schoonheid van de vrouw.
Franse invloed
Valentino was Frans opgeleid en kende de regels van de couture goed.
Met deze expertise was hij een van de eerste Italiaanse ontwerpers om als buitenstaander succesvol te zijn in Frankrijk met de lancering van zijn eerste Parijs-collectie in 1975. Deze Parijs-collectie toonde meer ontspannen silhouetten met veel lagen, waarbij werd ingespeeld op het casual karakter van mode.
Terwijl zijn ontwerpbasis in Rome lag, werden veel van zijn collecties de daaropvolgende vier decennia in Parijs getoond. Zijn Italiaanse cultuur vermengde zich met het technische karakter van het Parijse hoge mode maakte Valentino de ontwerper die hij was.
Gedurende zijn hele carrière behielden zijn ontwerpen vaak een klassieke silhouetbuste, gecombineerd met een opvallende Italiaanse kleur of textuur.
In tegenstelling tot sommige hedendaagse ontwerpers veranderden de collecties van Valentino niet elk seizoen dramatisch. In plaats daarvan bleven ze het vakmanschap en de hoge couturenormen handhaven.
“Typisch mooi‘ is vaak de beschrijving van Valentino’s werk – hoe deze toewijding aan hoge schoonheidsnormen ook is gezien kritiek van de industrie. In 2007 verdedigde Valentino de trend van zeer magere vrouwen op catwalks door te zeggen dat wanneer “meisjes mager zijn, de jurken aantrekkelijker zijn”.
Critici zeiden dat zijn ontwerpen de uitsluiting en poortwachtersmode versterken van degenen die zich niet conformeren aan de traditionele schoonheidsnormen.
De start- en landingsbanen van Valentino zijn pas onlangs begonnen hebben meer lichamen van gemiddelde grootte en hun definitie van schoonheid uitbreiden.
De verkoop van Valentino ter waarde van $ 300 miljoen
Het modemerk Valentino verkocht voor 300 miljoen dollar in 1998 naar Holding di Partecipazioni Industriali, waar Valentino tot de zijne nog steeds aan het ontwerpen was pensioen in 2007.
Valentino verkocht om de omvang van zijn merk te vergroten: hij wist dat overleven zonder de steun van een groter bedrijf onmogelijk zou zijn. Sinds Valentino’s pensionering is het modehuis verdergegaan onder andere creatieve directeuren.
Valentino zal een blijvende erfenis nalaten als de Italiaanse ontwerper die erin slaagde het lawaai van de Fransen te doorbreken hoge mode elite en naam maken.
Het iconische Valentino-rood zal voor altijd herinnerd worden vanwege zijn glamour en zal voortleven met zijn nalatenschap. Een echte Romeinse visionair met ongeëvenaard vakmanschap.
Jay Marshall is docent modeontwerp aan de School of Design and Architecture van Swinburne Universiteit voor Technologie.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
