Rob Hirst, de drummer en mede-oprichter van de Australische rockband Midnight Oil, is overleden. Hij was 70.
De band bevestigde de dood van Hirst door alvleesklierkanker in verklaringen op sociale media.
“Na bijna drie jaar heldhaftig te hebben gevochten, is Rob nu vrij van pijn – ‘een sprankje klein licht in de wildernis’”, aldus de band. “Hij stierf vredig, omringd door dierbaren.”
“We zijn kapot en rouwen om het verlies van onze broer Rob,” voegden ze eraan toe. “Voor nu zijn er geen woorden, maar er zullen altijd liedjes zijn.”
Hirst, geboren in Camden, New South Wales, richtte samen met klasgenoten de band op die uitgroeide tot Midnight Oil, en bracht in 1978 zijn debuutalbum uit op zijn eigen onafhankelijke label. De band klom gestaag in de hitlijsten in zijn geboorteland Australië en combineerde zijn gespierde rock met oprecht en openhartig politiek activisme. Hirst stond bekend om zijn stijlvolle flair achter de kit, die jonge Australische drummers inspireerde met zijn intromuziek voor het tv-programma ‘Beatbox’ en de dreunende watertanksolo op ‘Power And The Passion’ die de zaal op zijn kop zette tijdens live optredens.
’10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1′ uit 1983 bereikte nummer drie in de Australische hitlijsten, en het album ‘Diesel and Dust’ uit 1987 – een reeks nummers over de problemen waarmee inheemse Australiërs worden geconfronteerd – bracht de band tot wereldwijde bekendheid. De anthemische maar dringende single ‘Beds Are Burning’ werd een van de bekendste hits van de groep en bereikte in 1988 de 17e plaats in de Hot 100. Ze brachten ‘Blue Sky Mining’ uit de jaren negentig uit met een concert buiten het hoofdkantoor van Exxon in New York om te protesteren tegen de aanpak van een olieramp in Alaska. De groep kwam ook in kaart met de singles ‘Blue Sky Mine’ en ‘The Dead Heart’, die allemaal co-songwriting-credits hadden van Hirst.
“We gaan hals over kop alle dingen aan die je geacht wordt te vermijden. We voeren de strijd die we gezamenlijk voelen te moeten voeren en we winnen er een paar en we verliezen er een paar”, vertelde Hirst in 1988 aan United Press International.
De Australische rocklegendes Midnight Oil – Bones Hillman, van links naar rechts, Peter Garrett, Martin Rotsey, Jim Moginie en Rob Hirst – arriveren voor de Arias-prijzen voor de Australische muziekindustrie in 2006, waar ze zouden worden opgenomen in de Hall of Fame.
(Rick Rycroft / Associated Press)
Midnight Oil ging in 2002 uit elkaar toen zanger Peter Garrett vertrok om een politieke carrière na te streven bij de Australische Labour Party. Ze kwamen weer bij elkaar in 2017 en brachten nog twee LP’s uit, ‘The Makarrata Project’ uit 2020 en ‘Resist’ uit 2022, en speelden hun laatste show in 2022.
Hirst had verschillende zijprojecten, waaronder de band Ghostwriters, die vier albums uitbracht, en de productieve bluesrockgroep Backsliders. Hij bracht in 2025 in eigen beheer een album uit, ‘Born Electric’, en een EP, ‘A Hundred Years or More’, met Midnight Oil-bandgenoot Jim Moginie en Hamish Stuart. Hirst’s dochters, Gabriella en Lex Hirst, zongen ook op de EP. Vorig jaar heeft hij ook zijn drumstel geveild ten voordele van de liefdadigheidsinstellingen van twee Australische muzikanten, MusicNT en Support Act.
Hij dacht na over de dood in zijn latere muziek en sprak over zijn ziekte in een recent interview met Het tijdperk. “Ik realiseer me dat het een behoorlijk existentialistisch stel nummers is, met titels als ‘Are We There Yet?’ en ‘Honderd jaar of meer’”, zei hij. “Ik veronderstel dat ik heb nagedacht over levensduur en een lang leven, zelfs over erfenissen. En dat komt natuurlijk naar voren in de liedjes… Nu ik terug in het leven ben gaan tellen in plaats van vooruit, zijn de dagen nog kostbaarder.”
