De woestenij van Fall-out staat boordevol onbetrouwbare figuren – bandieten, moordenaars en radioactieve geesten – maar zoals de meeste fans het vertellen, zijn er maar weinig duisterder dan Barb Howard (Frances Turner).
Barb’s personage, de vrouw van filmster Cooper Howard (Walton Goggins) en het spook dat in zijn vooroorlogse flashbacks rondspookt, wordt in een gekmakend tempo onthuld. Fallout’s twee seizoenen. Dat zij schijnbaar het brein achter de nucleaire armageddon van Vault-Tec was, was de meest hartverscheurende bom van de serie in seizoen 1… maar niets is wat het lijkt in deze door oorlog verscheurde wereld, en seizoen 2 trekt het doek op een uiterst bevredigende manier terug voor Barb.
De laatste aflevering van Fall-out onthult dat Barb slechts een radertje is in de Vault-Tec-machine. Hoewel ze suggereerde dat de machtigste bedrijven ter wereld bommen over de hele wereld zouden laten vallen om mensen in kluizen te drijven, was dat oorspronkelijk niet haar idee. Barb werd gedwongen door Dr. Siggi Wilzig (Michael Emerson), een vriendelijke wetenschapper die in seizoen 1 werd onthoofd door Lucy MacLean (Ella Purnell). Waarom hij vraagt dit aan Barb is nog steeds een mysterie, maar het helpt haar naam al een heel eind. Het is vooral een verlossing voor Turner, die al jaren relatief weinig weet over het verschuivende morele kompas van Barb.
“Ze namen het archetype vrouw/moeder en zetten het op zijn kop.”
“Ik ben zo blij dat we meer te weten komen over Barb en haar complexiteit, haar nuances, haar menselijkheid”, vertelt Turner. Omgekeerd. “Ze loog niet toen ze zei dat ze haar familie probeerde te beschermen.”
Het beschermen van Cooper en hun jonge dochter is altijd de prioriteit geweest voor Barb, maar die waarheid voelde onmogelijk te onderscheiden omdat de focus altijd op andere personages lag. In seizoen 2, aflevering 6, Fall-out laat Barb eindelijk haar kant van het verhaal vertellen – in ieder geval een beetje ervan – en in een interview met Omgekeerdgaat Turner zitten om het meest onbegrepen personage van de show uit te leggen.
Dit interview is voor de duidelijkheid bewerkt en ingekort.
Na twee jaar zijn we eindelijk op dit moment van wraak voor Barb, vooral in het gesprek rondom de show. Hoe bevredigend is het geweest om haar ‘onschuld’ te bewijzen, om zo te zeggen?
Ik ga niet tegen je liegen – ik ben zo blij dat we meer te weten komen over Barb en haar complexiteit, haar nuances, haar menselijkheid. Al die delen van haar worden onderzocht en het publiek zal ze zien. Ik sprak niet meer over Barb na seizoen 1, omdat ik wilde dat mensen met de onthullingen zouden leven en hun eigen mening zouden vormen. Ik ben dus heel benieuwd waar het gesprek met haar naartoe gaat.
Net als elk ander personage in de show – met misschien uitzondering van Lucy, omdat Lucy feitelijk in een weldoenerkluis was geïncubeerd – maar de meeste andere personages zijn niet allemaal goed of allemaal slecht. Ik denk niet dat Ghoul een goede kerel is, maar ik begrijp dat de Ghoul zijn eigen morele code heeft, gebaseerd op het leven dat hij heeft geleid. Hij neemt beslissingen op basis van wat hij heeft meegemaakt en wat hij weet van de wereld om hem heen. Barb is op dezelfde manier. Ze bestaat in het vooroorlogse Amerika van 2077, net als iedere andere Amerikaan. Ze weten allemaal dat er een grondstoffenoorlog gaande is. Bommen kunnen op elk moment vallen. Ik bedoel, je zag de hysterie bij de oefening met Coop en Janey. En dat was nog maar een test.
Barb bestaat daarin, maar door de aard van haar carrière weet ze eigenlijk dat het onvermijdelijk is. Ze weet meer dan de gemiddelde mens. Het is op dit moment niet zwart of wit, (maar) we kunnen nu gerust zeggen dat ze niet loog toen ze zei dat ze haar familie probeerde te beschermen, en dat is haar doel. Ze navigeerde door dit systeem om haar familie te beschermen en ze in een van de goede kluizen te krijgen. Het enige waar we op kunnen hopen is het beste scenario uit alle worstcasescenario’s.
Turner wist net zoveel over Barb als het publiek.
Prime-video
Je zei dat je niet wilde praten over Barb’s reis tussen seizoen 1 en 2. Hoeveel van haar verhaal kende je toen?
Barb werd voor seizoen 1 aan mij ontvouwd op dezelfde manier waarop ze aan het publiek werd ontvouwd. Toen we begonnen met filmen, had ik geen idee waar ze heen ging. Ik wist niet eens dat ze bij Vault-Tec werkte… Toen ik het script voor de finale van seizoen 1 kreeg, kwam ik bij Barb’s “… door zelf de bommen te laten vallen.” Als acteur is dat echt spannend. Ze namen het archetype vrouw/moeder en zetten het op zijn kop. Ik wist binnen Fall-out mode, er zouden meer wendingen en meer onthullingen zijn. Maar het was pas toen we daadwerkelijk in aflevering 3 kwamen, de scène waarin Barbara de souvenirdoos inpakt en ze erg emotioneel is en dingen inpakt door tranen heen. Normaal gesproken lees ik de stof en instinctief voel ik dingen. Maar waarom ze huilde was bij mij nog niet geactiveerd. Toen had ik echte vragen: wat weet ze? Wat is haar deelname? Wat zit er onder deze tranen?
“Ze weet wat er gaat komen: totale vernietiging.”
Barb, zou ik zeggen, is een van de weinige personages die geïnformeerd is over dingen die eerder zijn gebeurd, maar die het publiek pas later zal zien. Dus op een gegeven moment moest ik het vragen. Ik moest weten wat we later gaan leren, omdat het informatie geeft over wat er op dit moment gebeurt. Op dat moment trok Geneva (Robertson-Dworet), een van onze fantastische showrunners, me apart en begon me te vertellen over wat er in aflevering 6 gebeurt. Ze vertelde me over Barb’s dag uit zijn leven bij Vault-Tec, de reeks ontmoetingen. Zoals ze me vertelt, begin ik emotioneel te worden als ik nadenk over hoe het voelt om een (nucleaire) ontploffing van 5 megaton te zien en te weten dat dat gaat gebeuren, en je kunt het aan niemand vertellen.
Dat was genoeg om mij te activeren. Nu weet ik dat wanneer ze op dit moment komt waarop ze al hun spullen moet inpakken, het niet alleen verdriet is dat we naar deze kluis moeten en dat Janey niet al haar spullen zal hebben… Het is eigenlijk angst. Het is angst, omdat ze weet wat er gaat komen: totale vernietiging.
Barb weet meer dan wie dan ook Fallout’Het is een vooroorlogs complot… dat belastend kan zijn.
Ruben Chamorro/Prime Video
Barb is een heel goede lakmoesproef voor de interne vooroordelen van mensen. Ik las deze zeer verbijsterde Reddit-post waarin werd gevraagd: “Wat ziet Cooper in Barb?” Ik moest er gewoon om lachen, omdat ze Cooper afschilderden als een heilige waar misbruik van wordt gemaakt. Maar Cooper is niet onschuldig.
Hij is niet onschuldig. En de vooroorlogse Coop is ook zoiets als… Een van de redenen waarom ze van elkaar houden, en waarom hun huwelijk werkt, is dat ze elkaar respecteren vanwege hun gaven. Hij vindt het geweldig dat ze slim is en hij vertrouwt erop dat ze bepaalde beslissingen neemt. Hij vertrouwt erop dat ze het juiste doet. Hij weet met wie hij getrouwd is. In mijn achtergrondverhaal zei ik altijd dat, in een wereld waarin Cooper Howard, de acteur, een kamer binnenliep en iedereen over hem zwijmde, Barb waarschijnlijk degene was die dat niet deed. En dat is intrigerend en aantrekkelijk. Ze is niet snel onder de indruk van hem. Ze respecteert hem. Ze respecteert wat hij voor zichzelf heeft opgebouwd, maar ze was niet op die manier met hem bezig. Ik denk dat dat een belangrijke reden is waarom ze werken.
“Het is een soort echte, gewortelde liefde die ervoor zorgt dat iemand 219 jaar in leven blijft.”
Maar ik denk ook dat het verschillende mensen zijn, in de zin dat Barb heeft meegemaakt dat haar man ten oorlog trok… Je weet niet wanneer je dat telefoontje krijgt. En oorlog verandert nooit. Voordat we Coop en Barb zelfs maar ontmoeten, leven ze al een tijdje in staat van oorlog. Ik denk dat hij voor hem de filmster is en dat ze een geweldig leven hebben. Maar kom op. Hij denkt dat rijden naar Bakersfield, twee uur rijden, de oplossing is (om nucleaire gevolgen te voorkomen)… Coop zit met zijn hoofd in zijn eigen wolken. Natuurlijk gaat ze hem niet vertellen: “Dit is wat Vault-Tec van plan is. En ik werd bedreigd in een lift.”
Ze zegt in deze aflevering zelfs tegen Cooper: “Ik weet meer dan jij.” Dat sijpelt door in elke keuze die ze maakt, maar hij heeft nog steeds zijn autonomie. Hij is niet sterk bewapend of gemanipuleerd.
Nee, helemaal niet. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ze Cooper beschermde tegen iets dat te dichtbij kwam, omdat ze haar man kent. Ze weet dat hij zou willen proberen de held te zijn. En dat is heel eervol, maar dat zal hen in deze situatie niet helpen. De toestand van de wereld om hen heen en wat ze weet heeft op een gegeven moment hun huwelijk enigszins besmet… (Maar) ze zijn gelijken. Ik zeg dat ze volwassen zijn: het zijn twee volwassen mensen in een huwelijk, en het is een soort echte, gewortelde liefde die ervoor zorgt dat iemand 219 jaar in leven blijft.
Cooper en Barb benaderen spionage anders, maar ze hebben elkaar nodig om New Vegas te overleven.
Prime-video
Ik vind het ook geweldig dat aflevering 6 laat zien dat ze elkaar nodig hebben. Zeker, Coop neemt Hank gevangen, hij krijgt de koffer, maar hij opent de koffer en…
Hij weet niet wat het is. Hij weet niet wat hij ermee moet doen. Barb weet het.
Ze hebben ze allebei nodig om het koudefusie-apparaat te bemachtigen.
En er zijn nog meer vragen en antwoorden die we krijgen die nieuwe vragen oproepen, en dat is het leuke ervan. Maar we zien wel dat ze elkaar nodig hebben. En je ziet dat ze, als puntje bij paaltje komt, op dat moment een eenheid vormen. De toestand van de wereld om hen heen staat niet tussen die eenheid.
Er staan nog meer wendingen in het verschiet, “en de schrijvers zullen ons allemaal blijven verrassen.”
Ruben Chamorro
Het is net zo bevredigend als een zwarte vrouw die naar zo’n genuanceerd zwart personage op het scherm kijkt: iemand die zou kunnen wees de slechterik, maar is dat niet, omdat het ingewikkelder is dan dat. De schrijvers geven Barb zoveel genade en bouwen haar met zoveel geduld op.
Het is echt verfrissend dat zelfs ik, een zwarte vrouw, ben Barb toch? Om een driedimensionale vrouw op het scherm deze keuzes te zien maken, navigerend door de dunne lijn tussen goed en kwaad… Wat is überhaupt goed in deze wereld van de show? Wat is er mis? Doet ze het goede om de verkeerde redenen of het verkeerde om de juiste redenen? En dat echt weerspiegelen naar het publiek, zoals: ‘Wat zou dat zijn?’ Jij doen in deze situatie?” In theorie kunnen we allemaal zeggen wat we denken dat we zouden doen, maar dat weet je pas, God verhoede, als je met zoiets wordt geconfronteerd. Om dat niveau van complexiteit te hebben en haar te laten zwaaien in de richting waarin ze zwaaide en zal blijven zwaaien, en haar te laten spelen door een zwarte vrouw… dat zien we niet vaak.
Ik wil daar gewoon meer van blijven doen. Want nogmaals, de complexiteit van het vrouw-zijn, dat zijn de zwarte vrouwen die ik ken. Ik ken geen zwarte vrouwen die de ruimte van de zwarte beste vriend of gewoon de baas innemen zonder enige complexiteit voor hen. Ik wil complexe vrouwen spelen die gecentreerd zijn in hun eigen verhaal. En dat is het leuke van Barb. Je denkt dat ze deze vrouw is, moeder, en dan ontvouwt zich langzaamaan waar, oh, ze heeft hier haar eigen verhaal. Het is een verhaal dat zich blijft ontvouwen als een glas rode wijn… en de schrijvers zullen ons allemaal blijven verrassen.
