De grootste begunstigden van de Chinese revolutie op het gebied van duurzame energie zouden wel eens consumenten kunnen zijn, zowel binnen als buiten China. In het zonovergoten Australië, waar bijna een derde van alle huishoudens zonnepanelen op het dak heeft, heeft de minister van Energie, Chris Bowen, een ‘zonnedeelprogramma’ voorgesteld om op zonnige dagen drie uur gratis elektriciteit aan te bieden. Dankzij zonne-energie- en batterijsystemen heeft Hawaï zijn laatste kolencentrale kunnen sluiten, en dergelijke systemen helpen op vergelijkbare wijze andere eilanden zoals Jamaica om hun behoefte aan geïmporteerde fossiele brandstoffen te verminderen.
Eén land – vooral één leider – probeert deze trend te doorbreken. Donald Trump haat veel mensen en dingen, maar windturbines en zonnepanelen lijken een speciaal plekje van minachting in zijn hart in te nemen. Zijn regering heeft geprobeerd grote offshore- en onshore windenergieprojecten te annuleren, samen met plannen voor Esmerelda 7, een zonne-megabasis in de woestijn van Nevada die West-China waardig zou zijn geweest. Trump en zijn minister van Energie, Chris Wright, spreken vaak over de Amerikaanse energiedominantie, maar ze verlammen het vermogen van Amerikaanse bedrijven om de goedkoopste elektriciteitsbronnen in de geschiedenis van deze planeet in te zetten en te bouwen, ten gunste van een combinatie van langdurige argumenten over de onvermijdelijkheid van fossielen en gokken op kleine modulaire kernreactoren en, ja, fusie.
Zelfs onder miljardairs die de overtuiging van Trump niet delen dat klimaatverandering bedrog is, is deze laatste affiniteit met verre, baanbrekende technologieën lange tijd een kenmerk geweest van Amerikaanse klimaatinvesteringen en filantropie. Deze houding wordt belichaamd door Bill Gates, die ooit bestaande groene technologieën zoals zonne- en windenergie afdeed als ‘schattig’. In plaats daarvan heeft Gates altijd de voorkeur gegeven aan een grootse, kapitaalintensieve variant van het koolstofvrij maken, waarbij hij dollars heeft gestoken in sci-fi-technologieën die in een eeuwigdurende staat van slechts vijf jaar zullen blijven bestaan – niet de snelle, rommelige aanpak waarbij zonnepanelen op elk dak verschijnen en de elektriciteitsprijsregelingen opnieuw worden gekalibreerd. (Onlangs, net toen duidelijk werd dat de transitie naar hernieuwbare energiebronnen van succes naar succes evolueerde, schreef Gates een memo waarin hij zei dat hij zich helemaal terugtrok uit de klimaatfinanciering.)
Mao Zedong verklaarde ooit dat een revolutie geen etentje is. Het is een opstand, een daad van geweld waarbij de ene klasse de andere omverwerpt. De groene technologierevolutie – waarvan het geweld voornamelijk van financiële aard is, een vernietigende aanval op de waarde van de activa van fossiele bedrijven – is geen etentje. Het is ook niet onvermijdelijk. Het kan nog steeds worden tegengehouden of vertraagd. Ja, het is het resultaat van de bewuste keuzes van mensen, bedrijven en overheden, waarvan vele de meest kritische in China zijn. Maar het gebeurt nu, en sneller dan onze systemen – elektriciteitsnetwerken, industriële sectoren, arbeid, geopolitiek en meer – waar ze klaar voor zijn.
En dat is ook maar goed, want er is nog een andere kracht, aangedreven door de fusie van de zon, die ook een kracht en omvang bereikt waar we niet op voorbereid zijn: klimaatverandering. Toen de orkaan Melissa van categorie 5 eind oktober door Jamaica, Haïti, Cuba en de Dominicaanse Republiek raasde, waarbij meer dan negentig mensen om het leven kwamen en tienduizenden dakloos werden, waren de meeste overheidsinvesteringen in de bescherming van mensen tegen de storm niet opgewassen tegen de uitdaging. Wat wel enige bescherming bood, waren de zonnepanelen op het dak, die de lichten aanhielden als de zon de volgende ochtend opkwam. Een mondiaal energiesysteem ligt ten grondslag aan het moderne leven. Door alle chaos heen krijgt dat systeem een grote upgrade.
Laat ons weten wat u van dit artikel vindt. Stuur een brief naar de redactie via mail@wired.com.
