Door Jennifer Asencio
| Gepubliceerd
Indy de Hond onlangs won de Astra-Award voor de beste uitvoering in een horror- of thriller voor de populaire horrorfilm Goede jongen. In de 73 minuten durende film, geregisseerd door Ben Leonberg in zijn speelfilmdebuut, speelt zijn eigen hondengenoot de hoofdrol. Het was een liefdeswerk dat drie jaar duurde om te filmen, deels omdat Indy niet altijd de meest meewerkende op de set was.
De film gaat over een hond genaamd Indy en zijn mens, een jonge man genaamd Todd. Op een dag wordt Todd ziek en maakt Indy zich zorgen. Om zijn herstel te bevorderen, verhuist Todd naar een huis in het bos, dat hij van zijn grootvader heeft geërfd.
Terwijl Todd het huis opknapt, begint Indy vreemde en bedreigende schaduwen op te merken, vooral rond de kelder. Todd begint te veranderen naarmate de schaduwen intenser worden, terwijl het videodagboek van de grootvader verwijst naar een kwaadaardige aanwezigheid die hem vóór zijn dood had opgegeten. Alleen Indy kan zien wat er aan de hand is en zijn meester beschermen, zoals de brave jongen die hij is.
Goede jongen is een liefdesbrief aan honden. De film begint met beelden van Indy als een pluizig puppytje. Todd en zijn zus Vera wonder dat Indy merkte dat Todd ziek was, en merkte op dat hoektanden dit vermogen hebben. Een documentaire op Todd’s TV vertelt hoe honden een band met mensen hadden.
Leonberg is duidelijk een hondenliefhebber, zoals blijkt uit de hartverscheurend zielige scène waarin Todd een dagje het huis verlaat en Indy alleen thuis. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van de hond, en dat omvat ook het begrip van de hond van wat er gebeurt: het is duidelijk dat Todd misschien nooit meer terugkomt! Dus moet Indy uit het raam naar hem uitkijken, kwispelend met zijn staart.
Zodra je dit belangrijke detail van de film begrijpt, begin je te begrijpen wat er zo briljant aan was Goede jongen: het is een horrorfilm voor de hond. De film gaat eigenlijk over Indy’s loyaliteit aan Todd, en zijn angst dat Todd hem zal verlaten. Naarmate de kwade schaduwen dichter bij Todd komen, doet Indy steeds meer pogingen om hem te beschermen, ook al wordt Todd vijandiger en gemeender. De film gaat zowel over de prijs van loyaliteit als over een eerbetoon aan de liefde van een hond.
Goede jongen is gemaakt voor $ 70.000, dus sommige effecten zijn echt slecht. Gelukkig vertrouwt de film er niet op vanwege de angsten, maar concentreert hij zich in plaats daarvan op de sfeer van het mistige bos en het contrast van licht en schaduw door het hele huis. We krijgen niet veel van Todds gezicht te zien, en ook niet de gezichten van andere mensen in de film, omdat deze vanuit het oogpunt van de hond niet belangrijk zijn. Hoe meer Todds gezicht het publiek ziet, hoe sinister hij is.
Er is meer beeldmateriaal dan nodig is in deze toch al korte film. Veel Goede jongen speeltijd bestaat uit sfeershots en shots van de hond, zonder langs het plot te bewegen of iets nieuws te laten zien. De film had 30 minuten korter gekund zonder dat dit het verhaal aantastte. In plaats daarvan had er meer getoond kunnen worden over Todd, zijn zus, zijn grootvader en zijn mysterieuze buurman, zonder hun gezichten te laten zien.
Een deel van wat Indy doormaakt, is moeilijk om naar te kijken. Dat komt deels door Indy’s optreden, dat door de regisseur minutieus uit het dier werd gelokt en neergeschoten, en deels door het meeslepende plot. Je hebt medelijden met de hond en je haat Todd, zelfs als de waarheid je raakt.
In zijn hart, Goede jongen is een tragedie. Het is een verhaal over wat een hond angstaanjagend vindt, verteld op een manier die mensen kunnen begrijpen. Het innovatieve concept en de gotische beelden zijn niet voldoende om het over de hele lengte te dragen. Het markeert echter een solide debuut voor Ben Leonberg als een visionair die ons de wereld kan laten zien door de ogen van een ander wezen, zelfs als het naar de honden ging.
Goede jongen is streamen op Huivering.
