Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Een van de nominaal interessantere aspecten van Starfleet Academie is dat de show zich concentreert op Caleb, een voortvluchtige en levenslange crimineel die nu zijn leven moet herbouwen als de nieuwste ruimtecadet van de Federatie. Het is een provocerende achtergrond, die veel fans heeft doen denken dat Caleb volkomen uniek is in de franchisemythologie. Hij is echter eenvoudigweg Trek’s laatste poging om van een hoofdpersoon een ‘bad boy’ te maken, en deze pogingen zijn mislukt sinds de première van 1995. Star Trek: Voyager.
Als franchise heeft Star Trek altijd slechte jongens gehad, maar dat waren meestal charismatische schurken (zoals Khan in zijn eerste optreden) of ruige antihelden (zoals Roga Danar). Met Reiziger, Doorslaggevend probeerde eerst een franchise door de veroordeelde misdadiger en Starfleet-verrader Tom Paris tot lid van de brugbemanning te maken. Op papier was het een heel cool idee, en het feit dat Paris werd gespeeld door de vorige Trek-bad boy Robert Duncan McNeil (hij speelde een rebelse Starfleet Academie cadet in De volgende generatie) was gewoon de kers op de taart. Helaas heeft dit personage zijn potentieel nooit waar kunnen maken vanwege de manier waarop Reiziger werd geschreven.
We zullen altijd (Tom) Parijs hebben
Het algemene uitgangspunt van Reiziger is dat het titulaire schip halverwege de melkweg wordt geslingerd, en om te overleven moeten de Starfleet-officieren integreren met Chakotay’s opstandige Maquis-officieren. Paris is iemand die uit Starfleet is gezet, kort met de Maquis heeft samengewerkt en vervolgens in de gevangenis is gegooid nadat hij was gevangengenomen. Kapitein Janeway haalt hem uit de gevangenis zodat hij haar kan helpen zijn voormalige werkgevers op te sporen, maar dan een goddelijke vreemdeling Uiteindelijk gooit hij zowel de Voyager als het Maquis-schip van Chakotay in het Delta Kwadrant.
Dit alles is nominaal een recept voor echte spanning StarTrek slechte jongen Tom Paris zat er middenin. Als cynische, achterbakse damesman is hij het tegenovergestelde van het Starfleet-idealisme van kapitein Janeway. Maar hij is ook zo’n heethoofd dat hij regelmatig in botsing komt met Chakotay, die tot eerste officier wordt benoemd. Op deze manier begint Paris als iemand die beide hoge officieren op het schip irriteert, dus leek hij na die eerste aflevering voorbestemd voor steeds wildere badboy-capriolen.
Echter, de Reiziger De schrijvers namen een pagina uit het boek van Star Trek-maker Gene Roddenberry: ze wilden niet echt een conflict (vooral aanhoudend conflict) tussen de hoofdpersonen, dus de Starfleet- en Maquis-officieren begonnen vrijwel meteen met elkaar overweg te kunnen. Wat Parijs betreft, hij werd vrijwel onmiddellijk getransformeerd in iemand die Space Mama Janeway trots wilde maken met zijn vaardigheden als stuurman. Alle sporenelementen van zijn verhaal over de oorsprong van de badboy verdwenen, en het enige dat Tom Paris nog echt onderscheidde, was dat hij graag grappen maakte en seks had, waardoor hij de dollarwinkelversie werd van Willem Riker.
Een nieuwe Bad Boy staat centraal
Terwijl je zou kunnen argumenteren dat Michael Burnham de eerste echte slechterik van Star Trek was meisje (tenslotte Ontdekking volgt haar boog door ontslagen te worden, gevangengezet en vervolgens kapitein van Starfleet te worden), probeerde de franchise waarschijnlijk pas weer een slechte jongen te creëren Picard. Die show introduceerde Cristobel Rios, een voormalige Starfleet-commandant wiens kapitein op mysterieuze bevelen twee onschuldige androïden had vermoord; Nadat hij had geholpen de misdaad te verdoezelen en de daaropvolgende zelfmoord van de kapitein uit te leggen, werd Rios uit de vloot gezet en begon hij door de melkweg te rennen in een schip bemand door holografische kopieën van hemzelf, allemaal met verschillende persoonlijkheden.
Rios had enkele elementen van Tom Paris in zich, zoals een duister verleden bij Starfleet, maar hij had meer de algemene esthetiek van een stoute jongen. Deze bebaarde slechterik hield er bijvoorbeeld van om op sigaren te kauwen en van cognac te nippen, en hij vond het leuk om te verkondigen hoezeer hij een rebel was tegenover personages als Picard. Hij was ook een ietwat kunstzinnige slechte jongen die er plezier in had om de existentialistische filosofie met Picard te bespreken als ze niet allebei bezig waren met het redden van de melkweg.
Helaas was Rios min of meer geen slechte jongen meer toen hij eenmaal voor begon te werken Jean Luc Picard; hij beschouwde zijn voormalige kapitein eerder als een vaderfiguur en bracht die gevoelens later over op Picard. Na hun tegenslagen in seizoen 1 stopte Rios met proberen een ruimtepiraat te zijn en werd hij kapitein in Starfleet. Dit was bedoeld als onderdeel van een lonende boog voor het personage (kijk, hij sloot vrede met zijn trauma en nam zijn leven terug!), Maar het betekende ook dat het publiek er niet lang van kon genieten dat hij een sexy rebel was, omdat het enige wat hij ooit echt wilde doen was papa Picard gelukkig maken.
De sexy rebel met een tragisch verleden
Nu, binnen Starfleet Academiehet gebeurt weer: de hoofdpersoon, Caleb, liet zijn moeder op jonge leeftijd meenemen door Starfleet, en hij werd een crimineel in zijn levenslange poging om haar te vinden. Hij wordt aan ons voorgesteld als een stoute jongen met wild haar die niet bang is om vies te worden, waardoor hij lijkt op een personage dat rechtstreeks uit het favoriete romantische fantasieboek van je vrouw is weggelopen. Maar al snel rekruteert het personage van Holly Hunter hem voor de Starfleet Academie, waar een transporteur hem onmiddellijk een saai uniform en regulier kapsel geeft.
Nominaal is hij nog steeds bedoeld als de slechte jongen van de show, maar hij wordt helaas geschreven als een voorbeeld van het belangrijkste publiek van deze show: zeurderige tieners. Hij zeurt erover dat hij een uniform moet dragen, wordt aangestuurd door een onzinleraar en moppert over het algemeen over alles wat met Starfleet en Hunter’s karakter te maken heeft. Maar de eerste aflevering maakt duidelijk dat hij in de voetsporen van Parijs en Rios zal treden door te proberen een perfecte Starfleet-officier te worden om indruk te maken op een oudere ouderfiguur (op een gegeven moment moet hij Hunter’s personage er zelfs aan herinneren dat zij niet zijn moeder is).
Van rebel tot klassenclown
Caleb is het soort personage dat een betere man zal worden, omdat hij wil zijn wie Hunter’s personage hem ziet. Dat is in zekere zin ambitieus, en we zouden allemaal zoveel geluk moeten hebben dat we mensen in onze omgeving hebben die ons tot grootsheid inspireren. Maar dit alles verdampt meteen de coole factor van Caleb, en hij verandert van de coole voormalige voortvluchtige in een klasseclown met een hart van goud in de ruimte van een enkele dag.
Lang verhaal, niet op afstand kort? De schrijvers van Star Trek hebben de Freud-pil geslikt decenniaen ze blijven slechte jongenspersonages verpesten omdat ze er niet tevreden mee zijn om ze, nou ja, slecht te laten zijn. De schrijvers willen deze personages verlossen, en ze hebben gezamenlijk besloten dat de beste manier om dit te doen is door deze franchise-nieuwkomers mama- of papa-problemen te geven en vervolgens een oudere officier te veranderen in de surrogaatouder die ze willen plezieren.
Mamaproblemen: de laatste grens
Er is niets inherent mis met het feit dat Star Trek-personages het soort psychologische problemen hebben dat mensen in het echte leven hebben, dus de mama/papa-problemen zijn niet noodzakelijkerwijs hetzelfde. Dat ver weg. Maar het is raar dat dit een verhalende steunpilaar is geweest voor tientallen jaren van verhalen vertellen, en het is zelfs nog vreemder dat Trek ons slechte jongens blijft geven en vervolgens weigert ze slecht te laten zijn. Wat heeft het bijvoorbeeld voor zin om een sexy rebels personage te creëren als ze een ja-man worden als ze de kans krijgen om hun commandant te plezieren?
Starfleet Academie kreeg de kans om iets nieuws en spannends te doen met het karakter van Caleb, waardoor hij iemand werd die we nog nooit echt in deze franchise hebben gezien. Tegen het einde van de eerste aflevering is hij echter niet langer een sombere stoute jongen en is hij Zack Morris geworden met mama-problemen. In plaats van nog een paar decennia dezelfde fout te maken met potentiële slechte jongens, heb ik een eenvoudig verzoek aan de schrijvers van Star Trek: kunnen jullie er allemaal gewoon met je ouders over praten in plaats van je problemen met dit vreselijke schrijven op het publiek uit te leggen?
