Hollywood-studio’s hebben de bijzondere gave om tegelijkertijd films met een vergelijkbaar thema groen licht te geven. In 1989 waren er vier in de VS geproduceerde fantasy- of horrorfilms die zich onder water afspeelden (“DeepStar Six”, “Leviathan”, “The Abyss” en “Lords of the Deep”). In 1997, we kregen twee vulkaanfilms cadeau (“Dante’s Peak” en “Volcano”), en het jaar daarop kregen we twee films waarin de aarde wordt geconfronteerd met een gebeurtenis op uitstervingsniveau van een grote oude ruimtesteen (“Deep Impact” en “Armageddon”).
In 1974 brachten Warner Bros. en 20th Century Fox bijna twee rampenfilms die zich afspeelden in een brandend hoogbouwgebouw in productie. Toen WB de rechten verwierf op de roman ‘The Tower’ van Richard Martin Stern, overtuigde producer Irwin Allen, de zogenaamde ‘Master of Disaster’ van de industrie, zijn thuisstudio, 20th Century Fox, om het ongelooflijk vergelijkbare ‘The Glass Inferno’ van Thomas N. Scortia en Frank M. Robinson te kopen. Er werd verwacht dat beide films aanzienlijke budgetten zouden hebben, wat de vrees van de studio’s deed toenemen dat ze elkaar aan de kassa zouden kunnen opheffen. Zich bewust van deze zorgen, stelde Allen dat voor hij bewerkte beide romans als ‘The Towering Inferno’, wat een WB-Fox-coproductie zou zijn. De kosten zouden gelijkelijk worden verdeeld, waarbij Fox de film in eigen land zou distribueren, terwijl WB de internationale release- en televisierechten zou verzorgen.
Dit maakte de weg vrij voor Allen om een megafilm te maken die begroot was op een toen extravagante $ 14 miljoen. Met dat soort geld kon hij enkele van de grootste sterren in Hollywood achtervolgen en het publiek opzwepen met weelderig visueel spektakel. Terwijl de productie technisch vlot verliep, kreeg regisseur John Guillermin te maken met wat divagedrag van zijn twee sterren.
Paul Newman had vurige woorden voor Steve McQueen
Aan het begin van de hoofdfotografie was er misschien hoop dat Paul Newman (als Doug Roberts, de architect van de toren) en Steve McQueen (als chef van de brandweer van San Francisco, Michael O’Hallorhan) een band zouden krijgen vanwege hun gedeelde liefde voor autoracen. Dit mocht niet zo zijn. McQueen, die de reputatie had zijn medesterren uit te dagen die mogelijk meer schermtijd krijgen dan hij (hij bezorgde Yul Brynner allerlei problemen op de set van ‘The Magnificent Seven’, bijvoorbeeld), pestte scenarioschrijver Sterling Silliphant om hem net zoveel regels te geven als Newman. Toen Newman erachter kwam wat McQueen van plan was, hekelde hij hem vanwege zijn ‘kippens***’-plannen.
Gelukkig heeft dit geschil de productie niet doen ontsporen. “The Towering Inferno” werd uitgebracht op 16 december 1974 en kreeg overwegend goede recensies en een verzengende box office. De film bracht wereldwijd $ 203,3 miljoen op en verdiende acht Academy Award-nominaties (waaronder die voor Beste Film en de eerste nominatie voor Beste Mannelijke Bijrol voor de legendarische Fred Astaire). Het is duidelijk dat Allens idee voor een gezamenlijke productie voor beide studio’s goed resultaat heeft opgeleverd… hoewel Newman en McQueen nooit meer zouden samenwerken.
