Dit bericht bevat spoilers voor “Alien: Romulus.”
De lange levensduur van de ‘Alien’-franchise spreekt voor zich. Ridley Scott’s sci-fi ruimtehorror uit 1979 opende een nieuwe wereld van mogelijkheden, wat leidde tot een reeks franchise-inzendingen, twee crossover-films en een recentere televisieserie (FX’s “Alien: Earth”). De belangrijkste trekpleister van de serie is de Xenomorph, maar dat is het ook is Het is mogelijk om een survival-horrorscenario te creëren zonder dat deze wezens iedereen aan boord terroriseren. Terwijl ‘Prometheus’ en ‘Alien: Covenant’ meer neigen naar menselijke hoogmoed en onze controversiële relatie met kunstmatige intelligentie, is Fede Álvarez’s “Alien: Romulus” herhaalt de ontmenselijking die inherent is aan de hebzucht van bedrijven. “Romulus” benadrukt niet echt iets dat nog niet eerder is gezegd, maar het doorloopt de hoogtepunten van de “Alien” -franchise om een hectische horrorervaring te creëren.
“Alien: Romulus”, dat nu beschikbaar is om te streamen op Prime Video, verandert de zaken een beetje met Rain (Cailee Spaeny), die het quotum voor haar baan heeft bereikt en om een snelle overplaatsing vraagt. Nadat ze is afgewezen, wordt Rain gedwongen haar werkcontract te verlengen, waardoor ze in wezen gevangen zit in de sombere Weyland-Yutani-kolonie die nooit zonlicht ervaart. Haar synthetische broer, Andy (David Jonsson), komt langs nadat Rain besluit zich los te maken uit haar verstikkende bestaan, en ze verzamelt een team van gelijkgestemde mensen om deze riskante ontsnapping te helpen realiseren. Hoewel ze hierin slagen, nemen de zaken kort daarna een donkere wending. Andy ondergaat een plotselinge persoonlijkheidsverandering zodra ze het ruimtestation bereiken, Tyler (Archie Renaux) laat onbewust een tiental gemene facehuggers los, en Kay (Isabela Merced, die Hawkgirl speelt in ‘Superman’) – die zwanger is – ervaart ondraaglijke pijn.
Álvarez speelt met onze voorkennis over de franchise om angst op te bouwenen de bemanning komt in een onmogelijke situatie terecht zonder uitweg.
Alien: Romulus verlost zijn geleende uitgangspunt met een gruwelijk nieuw monster
De back-to-the-basics-aanpak van Álvarez voelt niet per se banaal aan, omdat het de cyclische aard van de uitbuiting in ‘Alien’ onderstreept. Arbeiders als Rain zullen altijd vervangbaar zijn door een conglomeraat als Weyland-Yutani, dat tot het uiterste zal gaan in naam van de accumulatie van rijkdom en het bedrijfsmonopolie. We zien het grotere geheel in ‘Alien: Earth’, waar vijf mondiale conglomeraten strijden om de heerschappij, en zelfs bereid zijn dode kinderen uit te buiten om wezens te creëren die het tegen ‘perfecte organismen’ kunnen opnemen. Rain en haar vrienden vechten niet tegen zulke krankzinnige kansen om iets heroïsch te bereiken; ze zijn gewoon een groep jonge mensen die vechten voor een kans op een fatsoenlijk leven.
“Romulus” gaat nog een stap verder met de thema’s van de ontmenselijking van bedrijven door een experimentele vloeistof genaamd Z-01 te introduceren, die leidt tot de creatie van een gruwelijke hybride nakomeling dat verschijnt tegen het einde van de film. Dit wezen is aantoonbaar enger dan de Xenomorph, omdat het zich anders beweegt dan welke buitenaardse levensvorm dan ook en bedoelingen koestert die verder gaan dan instinctief behoud. Deze hybride is een fysieke manifestatie van geschonden autonomie en beroofde persoonlijkheid, en achtervolgt Rain als een homunculus die niet hoort te bestaan. Álvarez haalt het beste uit deze verwrongen metafoor en drijft de kern van de ‘Alien’-franchise naar voren.
Er is hier ook veel om van te houden op het gebied van actiescènes en opzettelijk eerbetoon, ook al kan ‘Romulus’ misschien een beetje muf aanvoelen voor degenen die goed bekend zijn met de franchise. Dat gezegd hebbende, het is de perfecte ‘Alien’-film om op te zetten als je in de stemming bent voor iets fris en toch vertrouwd, met voor de goede orde een Xenomorph (of twee!) erin.
“Alien: Romulus” wordt momenteel gestreamd op Prime Video.
