Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
In zijn autobiografische boek ‘Chicago Days, Hoboken Nights’ auteur Daniel Pinkwater beschrijft een verontrustend en onverklaarbaar incident uit zijn vroege volwassenheid. De auteur herinnerde zich dat hij een schaars bezocht miniatuurmuseum had bezocht, waar een echte mummie te zien was. Het museum was zo klein dat er geen beveiliging rond de mummie was, en een bezoeker kon het gemakkelijk aanraken als hij dat wilde. Vreemd genoeg stond er naast de mummie een bord met de tekst: “Proef de mummie alsjeblieft niet.” Pinkwater kon zich niet voorstellen waarom er zo’n bord stond… totdat hij zich realiseerde dat hij… hij ook de mummie wilde proeven. Pinkwater leunde naar voren en strekte zijn tong uit, gedreven door een ongewone drang.
Een bewaker betrapte de auteur voordat hij de mummie kon likken, waardoor Pinkwater uit zijn fuga-toestand werd geschud. Hij vroeg de bewaker of dat een groot probleem was, en de bewaker legde uit dat er inderdaad voortdurend mensen binnenkwamen om de mummie te likken. (Misschien zal dit zo zijn een plotpunt in “The Mummy 4.”)
Het punt van dit verhaal is dat we soms worden getroffen door heel, heel vreemde driften die we niet kunnen verklaren. Dat was zeker het geval met Walter Koenig op de set van “Star Trek: The Motion Picture” in 1979. In die film Koenig hernam zijn rol in “Star Trek” als Pavel Chekov en speelde naast een nieuwkomer in de franchise, het Indiase model en acteur Persis Khambatta. Laatstgenoemde acteur speelde in de film de rol van Ilia, een Deltan met een kaal hoofd. In zijn biografie uit 1980 “Tsjekovs onderneming”, Koenig gaf toe dat hij ooit werd getroffen door een vreemde drang – tijdens de make-up- en kostuumtests van de film – om zijn tegenspeler op haar kale hoofd te kussen. Niet op een seksuele of romantische manier, maar gewoon omdat… nou ja, gewoon omdat.
Walter Koenig werd ooit getroffen door de drang om het kale hoofd van Persis Khambatta te kussen
Koenig schreef over zijn ervaringen in “Star Trek: The Motion Picture” als een dagelijks dagboek, en zijn aantekening voor 2 augustus 1978 was inderdaad heel vreemd. Hij schreef:
“Vandaag screenen we kostuum en make-up. Past de persoon bij de make-up? Past het kostuum bij de persoon? Past de make-up bij het kostuum? Past het allemaal bij elkaar? Zal iedereen passen?
“10.30 uur. Ik ontdek Persis in de make-upkamer. Ik ontdek haar kale hoofd. Niet kaal. Naakt. Intrigerend, boeiend. Ik wil – nee – moet het kussen. Ze zegt: ‘Natuurlijk’, zoals een moeder doet op het verlegen verzoek van haar negenjarige om een tweede koekje. ‘
Anders dan toen Pinkwater een mummie proefde, werd Koenigs drang om Khambatta’s kale hoofd te kussen bevredigd. Koenig schaamde zich echter meteen. Hij theoretiseerde dat een vrouw zo mooi als Khambatta waarschijnlijk de hele tijd bizarre verzoeken zoals de zijne moest inwilligen. Koenig schreef ook dat de ervaring was:
“Niet precies wat ik had verwacht. God weet wat ik had verwacht! Het is een hobbelige, stekelige schedel met een Egyptische #8-basis (make-up) erop.”
Koenig kwam uiteindelijk tot de conclusie dat vreemde verlangens, zoals het kussen van kale hoofden, misschien in de ‘verlangfase’ moesten worden gelaten. Het is beter om je af te vragen over ongewone kale hoofdkusjes dan, in zijn woorden, ‘make-up op je tanden te doen’. Khambatta heeft het incident nooit met Koenig besproken, dus haar gevoelens over de kus zijn niet openbaar. Koenig is sindsdien in zes extra “Star Trek”-films verschenen en geeft tot op de dag van vandaag nog steeds interviews. Helaas overleed Khambatta in 1998 als gevolg van aan roken gerelateerde gezondheidsproblemen.
