Door Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Mensen beschouwen de jaren zestig vaak als de gezinsvriendelijke gouden eeuw van de Walt Disney Company. Deze films worden gezien als een representatie van hoe entertainment eruit kan zien als het geen agenda pusht of het publiek probeert te misleiden om een of andere marginale overtuiging te omarmen. Wie dat denkt, heeft het niet méér mis.
De jaren zestig vormden het startpunt voor een enorme culturele verschuiving in de Verenigde Staten, en ideeën als de hippiebeweging en de feministische beweging, hoewel niet populair in de mainstream, werden al stilletjes omarmd door de kunstenaars en creatievelingen die Disney-films maakten. Dus toen Walt Disney stel een team samen om te maken Maria Poppins in 1963 werd zijn gezinsvriendelijke film over een magische oppas, of hij het nu wist of niet, een van de eerste films die een resistent publiek wist te screenen ten gunste van een stijgende golf van tegencultuurovertuigingen.
gescreenwasht (bijvoeglijk naamwoord) — Wanneer iets dat op een scherm wordt gezien de manier waarop iemand denkt of voelt volledig verandert, alsof zijn oude overtuigingen worden uitgewist en vervangen door wat hij zojuist heeft gezien.
Dit is het verhaal van hoe Maria Poppins heeft Amerikaanse kinderen gescreend om zich aan te sluiten bij een ideologie die hun ouders al hadden afgewezen, en creëerde daarbij de rampen van de moderne wereld.
Mary Poppins is een totaal ander personage in de boeken
Maria Poppins is aangepast naar een boek van auteur PL Travers. Als je de Travers-boeken hebt gelezen, is het je waarschijnlijk opgevallen dat ze bijna niet lijken op de iconische Disney-film.
Het verhaal van Travers is vreemd, streng en soms ongemakkelijk. Disney’s versie herschrijft het in iets zachters, glanzender en veel meer ideologisch gedreven. PL Travers haatte alles aan de Disney-film en maakte er krachtig bezwaar tegen, waarbij hij luidkeels beweerde dat de waarden die ze kinderen in haar boeken probeerde bij te brengen, volledig werden ondermijnd en verkeerd voorgesteld.
De veranderingen beginnen bij Mary Poppins zelf, die in de boeken geen leuk, grillig personage is dat haar leven leidt door zich over te geven aan de fantasieën van kinderen. Travers’ versie van het personage is streng, ongeduldig en afstandelijk. Ze is meestal niet erg aardig en ze is ongelooflijk streng. Ze verzorgt nooit; ze corrigeert alleen. Haar doel is om de kinderen onder haar hoede te helpen betere volwassenen te worden.
De filmversie hanteert de tegenovergestelde benadering. Ze stelt zich streng op, maar uiteindelijk is ze toegeeflijk en moedigt ze eigenzinnigheid en fantasie aan. Ze kijkt neer op praktische zaken en gebruikt sluiproutes als magie om de kinderen te helpen het echte werk te vermijden. De film zelf bespot alles wat niet puur leuk is en doet er alles aan om de kijkers het idee te geven dat het leven van een kind weinig meer zou moeten zijn dan dansen op het plafond.
Disney verandert vader in de ultieme slechterik
Disney’s aanpak Maria Poppins maakt de slechterik van de film, Mr. Banks. In de boeken is hij niet de slechterik. Hij is een normale vader en wordt behandeld als een gewaardeerd lid van het huishouden en leider van het gezin.
In de film wordt meneer Banks behandeld als een monster, en de film eindigt door hem letterlijk te vertellen dat hij moet gaan vliegeren.
Op papier is er niets kwaadaardigs aan wat meneer Banks doet. Hij suggereert af en toe dat zijn vrouw haar gezinsverantwoordelijkheden serieuzer moet nemen, nadat ze letterlijk de kinderen heeft verloren en het niets lijkt te kunnen schelen. Hij wil dat zijn kinderen welgemanierd en respectvol zijn. Hij wil zijn zoon meenemen naar zijn werk en hem leren hoe hij een baan kan krijgen. Hij probeert zijn kinderen te helpen de waarde van geld te leren kennen en wil een spaarrekening voor hen openen.
Deze fundamentele, standaard, goede opvoedingsideeën worden in de film allemaal als pure schurkenstaten behandeld. Het is de taak van Mary Poppins om de familie te leren hoe ze het praktische advies van meneer Banks kunnen ondermijnen.
Voer de vogels, of anders
De film laat het bespotten van praktisch advies werken voor het publiek door gebruik te maken van een bekende propagandatechniek genaamd ‘vergiftiging van de put’. De put vergiftigen is wat er gebeurt als een idee in diskrediet wordt gebracht door de bron van het idee aan te vallen, in plaats van het idee zelf.
Dus als je iemand die slecht is iets redelijks laat zeggen, en dan iedereen laat doen alsof die ideeën net zo slecht zijn als de persoon die ze uitspreekt, dan zullen mensen die ideeën associëren met kwaad. Het maakt niet uit hoe redelijk of logisch die ideeën zijn.
Het beroemde ‘Feed the Birds’-moment in Maria Poppins is de grootste, meest manipulatieve emotionele meswending. En het is allemaal als een val opgezet door Mary Poppins.
De vader van de kinderen vertelt Mary Poppins dat hij de kinderen morgen mee wil nemen naar de bank om een spaarrekening te openen. Mary Poppins is het daarmee eens, wetende welke route hij naar de bank zal nemen.
Die avond zingt Mary Poppins een magisch lied over een dakloze vrouw die de vogels voert, en vertelt de kinderen dat ze haar geld moeten geven als ze willen dat de heiligen vriendelijk naar hen kijken. Mary is zich er terdege van bewust dat ze deze vrouw zullen tegenkomen op weg naar de bank, hoewel de kinderen denken dat het gewoon een fantastisch verhaal is.
De volgende dag, op weg naar de bank, komen meneer Banks en de kinderen de dakloze vogelvoeder tegen. Na een avondje voorprogrammeren door Mary Poppins willen de kinderen haar helpen en haar het geld geven dat meneer Banks wil dat ze op de bank zetten.
De heer Banks stelt vriendelijk voor dat het geld in plaats daarvan kan worden bespaard. De kinderen raken in paniek, ze pruilen en gedragen zich als monsters gedurende de rest van hun reis naar de bank, waarbij ze zich uiteindelijk zo slecht gedragen dat hun vader wordt ontslagen.
De film bestempelt deze hele reeks als een morele mislukking van de kant van de heer Banks. De camera blijft hangen. De muziek zwelt aan. Het publiek is erop getraind gevoel die voorzichtigheid is wreedheid en meneer Banks verdient wat hij krijgt na zijn weigering om geld aan een dakloze vrouw te overhandigen.
Hoe Mary Poppins het publiek tegen het langetermijndenken verleidt
De echte truc hier is dat de film en de Feed The Birds-reeks in het bijzonder niet echt tegen hebzucht pleiten. Het is ruzie maken tegen langetermijndenken. Het herformuleert verantwoordelijkheid als emotionele kilheid. Het vertelt kinderen, en de ouders die met hen meekijken, stilletjes dat vooruit plannen op de een of andere manier minder deugdzaam is dan impulsieve vrijgevigheid.
Dit was ook een van de kernovertuigingen van de tegencultuurbeweging van begin jaren zestig. Langetermijnplanning werd door hippies omschreven als ‘onderwerping aan het systeem’. Dat is niet per ongeluk in een film als Mary Poppins. Dat is opzettelijke conditionering.
Alleen heeft meneer Banks geen ongelijk. Hij heeft gelijk. Geld besparen is goed advies. Een kind leren dat geld toekomstige waarde heeft, is een van de belangrijkste lessen die een ouder kan geven. Maar Maria Poppins verandert dat in een karakterfout, omdat het verhaal een reeks subversieve ideeën bevat.
Mary Poppins maakt verantwoordelijke vaders te schande en moedigt afwezige moeders aan
Dat is de enige reden waarom meneer Banks in de film speelt. Hij schermt het publiek af tegen de fundamentele, op gezond verstand gebaseerde familiewaarden die destijds populair waren. Waarden waarvan mensen niet overtuigd konden worden om ze op te geven door middel van een eerlijk debat.
In tegenstelling tot de heer Banks is mevrouw Banks functioneel afwezig. Ze laat de kinderen dagelijks achter om politieke doelen, marsen en bijeenkomsten bij te wonen. De film speelt dit als eigenzinnig en bewonderenswaardig. Haar afwezigheid wordt niet opgevat als verwaarlozing; het is ingelijst als bevrijding. Ze doet tenslotte belangrijk werk. Voor werk waarbij ze haar kinderen volledig moet overlaten aan een vreemdeling met bovennatuurlijke krachten.
De film stelt nooit de voor de hand liggende vraag: Waarom is het oké dat de moeder dingen doet die niets bijdragen aan het gezin, maar wel monsterlijk is als de vader bezig is geld te verdienen om hen te onderhouden?
Die asymmetrie is opzettelijk. De film wil dat je boos bent op de man die de rekeningen betaalt, en onverschillig tegenover de vrouw die niet thuiskomt. Verantwoordelijkheid wordt gehercodeerd als onderdrukking. Afwezigheid wordt gehercodeerd als zelfactualisatie.
Emotioneel herkaderen om het publiek te manipuleren
Wanneer Mary Poppins arriveert, vervangt ze niet de ouders, zij overschrijft hen. Ze is niet zomaar een oppas. Ze is een psychologisch tegenwicht. Ze beloont emotionele verwennerij. Ze maakt de discipline belachelijk. Ze laat gezagsdragers dwaas lijken. Ze leert de kinderen vreugde te associëren met het overtreden van regels en wrok met structuur.
Dit is een klassieke emotionele herkadering.
Emotioneel herkaderen is een overtuigingstechniek waarbij een persoon, verhaal of boodschap wordt gebruikt verandert hoe u over een idee denkt, zonder de feiten van het idee zelf te veranderen.
Mary Poppins maakt geen ruzie met meneer Banks. Zij overtreft hem. Ze bewijst niet dat hij ongelijk heeft, ze laat hem er irrelevant uitzien. Zo werkt propaganda. Je weerlegt het tegengestelde idee niet; je zorgt ervoor dat het oud, niet cool en vreugdeloos aanvoelt.
Zelfs de bank zelf wordt letterlijk als een monster afgeschilderd. Kolommen zoals tanden, werknemers leuk drones. Het is geen plek waar stabiliteit wordt gecreëerd; het is het hol van een slechterik. Het doet er niet toe dat de bank het systeem vertegenwoordigt dat het huishouden overeind houdt. Het publiek is getraind om te juichen als het in chaos vervalt.
Tegen de tijd dat de film eindigt, is meneer Banks ‘gerepareerd’. En hoe is hij gerepareerd? Niet door gevalideerd te worden. Niet door gewaardeerd te worden. Maar door te worden getransformeerd in een grillige, vliegervliegende man die de ernst helemaal achter zich laat.
Verantwoordelijke volwassenen moeten onverantwoordelijke kinderen worden om te voorkomen dat ze schurken worden
Dat is de laatste truc van de film: de vader moet een kind worden om verlost te worden. Hij krijgt geen eer voor zijn gelijk. Hij wordt beloond als hij opgeeft. Zijn boog is geen groei, maar overgave. De boodschap van de film is duidelijk: verantwoordelijkheid moet wijken voor sentiment, anders verdient het om met uitsterven bedreigd te worden.
Maria Poppins leert kinderen dat volwassenen die plannen maken schurken zijn, dat moeders niet aanwezig hoeven te zijn, en dat geld iets is waar je over nadenkt, en niet iets dat je beheert. Het omhult die les met warmte en daagt je vervolgens uit om er vraagtekens bij te zetten zonder zelf op de slechterik te lijken.
Zo ziet screenwashing eruit. Je loopt binnen en denkt dat je naar een onschuldige musical zit te kijken. Je loopt naar buiten in de overtuiging dat de meest verantwoordelijke persoon in de kamer altijd al het probleem was.
Geniet van jullie vertraagde ontwikkeling, kinderen, jullie zijn gescreenwasht.
