Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Heb je de jaren 2000 gezien? Rukken onlangs? Want als je jezelf fan noemt van overval filmshet zou een jaarlijkse bezichtiging moeten zijn. Ik weet niet zeker waar je jaarabonnement is Rukken opnieuw kijken valt op de kalender, als je het zelfs maar opschrijft, of als je gewoon wacht tot het gevoel goed is, maar je waarschijnlijk te laat bent. Eén ding weet ik zeker: elke overvalfilm die sindsdien is gekomen en gegaan Snatch’s release verbleekt in vergelijking, grotendeels omdat Guy Ritchie een expert is in tempo, dialoog en het opbouwen van spanning door enkele van de meest memorabele personages die het genre te bieden heeft.
Rukken is een moderne klassieker omdat het de kijker dwingt het momentum bij te houden, en enkele van de meest citeerbare regels zijn afkomstig van Mickey O’Neil van Brad Pitt, die dankzij zijn dikke Ierse accent nauwelijks een samenhangend woord spreekt gedurende de hele film. Jason Statham was nog geen begrip, maar zijn optreden hier zet hem stevig op weg om een superster te worden, en terecht. Het belangrijkste is dat Rukken gedijt op chaos, en er is meer dan genoeg om rond te gaan.
Een stapje hoger dan Ritchie’s eerste film
Na het succes van 1998 Slot, Stock en twee rokende vaten, Guy Ritchie wilde groter en slechter worden met zijn vervolg, en dat deed hij absoluut. Terwijl Rukken is bekritiseerd omdat het stilistisch vergelijkbaar is met zijn voorganger en omdat het een deel van hetzelfde acteertalent bevat, zie ik het probleem eerlijk gezegd niet. Zo werken filmmakers. Scorsese krijgt er geen flauw benul van als hij herhaaldelijk met hem samenwerkt Robert DeNiro. Tarantino krijgt geen kritiek omdat hij terugkeert naar Samuel L. Jackson. Ik weet niet zeker waarom het iemand zou kunnen schelen dat Jason Statham, Jason Flemyng en Vinnie Jones voor zijn eerste twee films met dezelfde geweldige regisseur mochten samenwerken.
Met meer invloed als filmmaker kon Ritchie ook rekruteren Brad Pitt nadat de acteur specifiek vroeg of hij met hem aan zijn volgende project kon samenwerken. Omdat hij tijdens de ontwikkeling geen personage in gedachten had, herwerkte Ritchie het script om Mickey O’Neil te creëren nadat hij zich realiseerde dat hij op Pitts radar stond. Die extra sterrenkracht hielp Rukken kreeg bekendheid en versterkte zeker zijn theatrale aantrekkingskracht voor een publiek in de Verenigde Staten.
Overlappende verhalen en hectisch tempo
De opstelling voor Rukken is relatief eenvoudig, maar wordt steeds ingewikkelder naarmate de afzonderlijke verhalen op spectaculaire wijze met elkaar in botsing komen. Ten eerste is er Franky Four-Finger (Benicio del Toro), die een overval orkestreert waarbij een uit Antwerpen gestolen diamant van 86 karaat betrokken is. Het wordt ingewikkeld wanneer voormalig KGB-agent Boris the Blade (Rade Serbedzija) lucht krijgt van de rekening en besluit dat hij de diamant voor zichzelf wil hebben.
Ondertussen kampt de Turk van Jason Statham met zijn eigen problemen dankzij de niet-goedgekeurde bokswedstrijden die hij voert tegen de meedogenloze misdaadbaron Brick Top Pulford (Alan Ford) met strijders. De oorspronkelijke regeling vereist dat de Turkse bokser, Prachtige George (Adam Fogerty), het opneemt tegen een van de mannen van Brick Top, maar het plan valt in duigen wanneer Mickey O’Neil (Brad Pitt) George knock-out slaat voor het gevecht. Dat dwingt Turkish om Mickey te rekruteren als last-minute vervanger, wat een kettingreactie van steeds slechtere beslissingen op gang brengt.
Kom voor de truc, blijf voor de chaos
Terwijl deze verhalen samenkomen Rukkenis het onmogelijk om niet te genieten van het kijken naar een verzameling heethoofdige criminelen die elkaar bij elke bocht proberen te bedriegen. Een plan is zo goed als de mensen die het uitvoeren, en alle betrokkenen komen op precies het verkeerde moment in de situatie terecht. Het resultaat is een cavalcade van criminelen met totaal verschillende vaardigheden en even indrukwekkende blinde vlekken, die allemaal met elkaar botsen omdat ze de situatie op totaal verschillende manieren interpreteren.
Woorden alleen kunnen niet volledig weergeven waarom Rukken is zo eindeloos herbekijkbaar. Ik weet niet hoe ik tekst moet inkorten, dus je zult me moeten vertrouwen als je het nog nooit hebt gezien. En als je hebt gekeken Rukken Honderd keer weet je al precies wat ik bedoel. Er zit zo’n manische energie in dat er bij herhaalde bezichtigingen altijd iets nieuws te ontdekken valt. Net als een geweldig prog-rockalbum biedt het een vrijwel oneindige herspeelwaarde, met lagen van precieze verhalen onder de chaos van een toen opkomend regisseur die een serieus statement maakt.
Op het moment van schrijven is Rukken wordt gestreamd op Netflix.
