Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Er is één heel specifieke richting in de media die mij meer vreugde schenkt dan wat dan ook, en dat is de over-the-top horrorkomedie over het meest absurde wat je maar kunt bedenken, verankerd door acteurs die zich volledig inzetten voor de raarheid en productiewaarde die bewijst dat de filmmakers geen grapjes maken met hun vak. 2020’s Slaxxmede geschreven en geregisseerd door Elza Kephart, is een van die films waarvan het voelt alsof hij niet zou moeten bestaan, wat mij nog blijer maakt dat dat wel het geval is. Het houdt een strak gezicht terwijl een spijkerbroek een moorddadige ravage aanricht, en als je ooit in de detailhandel hebt gewerkt, zul je vooral waarderen hoe nauwkeurig de werkplek wordt weergegeven voordat de hel losbarst.
Het beste van alles, Slaxx doet het slimste wat een film die aan een slasher grenst, kan doen door te weigeren je een selectie van eindeloos sympathieke personages te geven waar je je aan kunt vastklampen. Op een select groepje na, is iedereen eerlijk, wat je de vrijheid geeft om achterover te leunen en te genieten van kerels en jonkvrouwen die aan flarden worden geschoten door een duivelse combinatie van katoen en denim. Slaxx weet precies hoe krankzinnig het is, en met zijn krappe speelduur van 77 minuten blijft het net lang genoeg hangen om een effectieve horrorkomedie te zijn zonder uit zijn voegen te barsten met zijn eigen inherente domheid. Het is echt een leuk horloge zonder vet erop.
We hebben hier allemaal met tegenzin poloshirts gekocht
Slaxx speelt zich volledig af in een hippe kledingwinkel genaamd Canadian Cotton Clothiers, die precies lijkt op het soort trendy winkelcentrummerk dat vaag gewaagde zakelijke casual kleding verkoopt. Je kent het type. Blanco v-hals voor $ 45. Skinnyjeans voor 100 dollar. Het is Libby’s (Romane Denis) eerste werkdag, en die valt toevallig op de avond vóór een nieuwe seizoensdaling. Dat betekent dat iedereen op zijn best moet zijn, aangezien het personeel ’s nachts in de winkel wordt opgesloten om displays op te zetten.
Bij Canadian Cotton Clothiers, wiens bedrijfsmissie het is om ‘vandaag een betere toekomst te maken’, opereren de werknemers als een sekte van neerbuigende studenten van middelbare leeftijd die superioriteit uitstralen over iedereen die door de deur loopt.
Dit is het soort winkel waar werknemers openlijk de spot drijven met collega’s omdat ze de mode van vorig seizoen op de verkoopvloer droegen. Het is het soort winkel waar niemand de pashokjes in de gaten houdt, maar waar je toch wordt uitgescholden als je zonder uitdrukkelijke toestemming een kraampje binnenstapt. Het is hypnotiserend neutraal van toon, onderbroken door kleuraccenten van de kleding zelf, ontworpen om mensen meer geld te laten uitgeven terwijl ze verblind worden door een optische illusie. Het is ook het soort winkel waar medewerkers met elkaar praten via oortjes, zelfs als ze een meter uit elkaar staan.
Ik probeer echt niet de specifieke winkel of winkels te noemen die Canadian Cotton Clothiers nabootst, maar je weet al precies waar ik het over heb. Die bekendheid is belangrijk, omdat het de tweede en derde handeling zoveel bevredigender maakt nadat zo’n giftige werkomgeving stevig gevestigd is.
Had ik al gezegd dat de Antagonist een killer-broek is?
Zodra de winkel wordt gesloten en een nieuwe broeklijn genaamd Super Shapers wordt aangekondigd, begint het conflict Slaxx is officieel klaar. Super Shapers zijn gepositioneerd als het volgende grote ding, dankzij hun vermogen om zich aan te passen aan elk lichaamstype en tegelijkertijd een zogenaamd perfecte pasvorm te bieden. Wanneer Jemma (Hanneke Talbot) en Lord (Kenny Wong) een paar uit het magazijn sluipen, zijn de resultaten voorspelbaar fataal, waardoor Craig (Brett Donahue) in een regelrechte spiraal terechtkomt.
Craigs enige ambitie in het leven is om gepromoveerd te worden tot regiomanager, dus hij verdoezelt de sterfgevallen onmiddellijk. Niet omdat hij een klassieke slechterik is, maar omdat zijn leven zielig is en hij dringend indruk wil maken op de oprichter van het bedrijf, Harold Landsgrove (Stephen Bogaert), tijdens de Monday Madness-opzet die hij overziet. Het is bedrijfslafheid die tot het logische uiterste wordt doorgevoerd.
Hier is het ding over Slaxx. Bijna iedereen in deze film is slecht, en dat is precies wat het zo leuk maakt om ze schreeuwend uit een spijkerbroek te zien rennen, vastbesloten ze uit elkaar te scheuren en in hun bloed te baden. De enige echt coole personages zijn Libby en haar vriendin Shruti (Sehar Bhojani), die zo afstandelijk is van de bedrijfscultuur dat de killer Super Shapers nauwelijks in haar geïnteresseerd lijken te zijn. Met andere woorden, je weet meteen wie je wilt overleven, en wie, volgens de norm slasher-logicazal niet lang genoeg leven om agressief om uw e-mailadres te vragen bij het afrekenen.
Vrolijk losgeslagen op de beste manier
Ik weet dat het waarschijnlijk klinkt alsof ik de echte analogen van Canadian Cotton Clothiers echt heel erg haat, en dat is slechts de helft van de reden waarom ik het zo leuk vond om naar te kijken Slaxx. Afgezien van al die winkeltherapie is het nog steeds een film over een spijkerbroek die rondrent en zijn slachtoffers wurgt, vilt en in stukken snijdt, zich vastmaakt aan mannequins en af en toe in dans uitbarst als hij het juiste liedje hoort. Het is totale waanzin, en alle betrokkenen spelen het volledig eerlijk, waardoor de humor precies voortkomt uit het soort tonale whiplash dat de film viert.
Slaxx is geen verheven horror, en afgezien daarvan zou ik het niet eens echt een horrorfilm willen noemen. Het is ook moeilijk om het een regelrechte komedie te noemen, omdat het niet gericht is op constante lachmomenten. Het grootste deel van mijn lach kwam van het kijken naar Craig die wanhopig deed alsof alles normaal was, terwijl de helft van zijn personeel al was afgeslacht door een bewuste broek. Als je houdt van dat soort ongecompliceerde energie gecombineerd met een van de meest absurde uitgangspunten streamen te bieden heeft, Slaxx is absoluut de moeite waard.
Slaxx wordt momenteel gratis gestreamd op Tubi.
