BalenciagaDe campagne vóór de herfst van 2026 komt met een rustig vertrouwen dat bijna ontwapenend aanvoelt. Gefotografeerd door Robin Galiegue, dwars door Parijs Pierpaolo Piccioli’s eerste pre-season collectie voor het huis, en het ontvouwt zich minder als een verklaring dan als een observatie: een aandachtige studie van lichamen die door de stad bewegen, die er wonen in plaats van ervoor op te treden. Er is geen enkel podium, geen filmische sweep. In plaats daarvan zweven de beelden tussen de straat en de sportschool, het woon-werkverkeer en de woonkamer, en weerspiegelen ze dezelfde geleefde intimiteit die de SS26-show definieerde die afgelopen september werd gepresenteerd.
Die voorstelling markeerde een scharnierpunt: een terugkeer naar de menselijke figuur als uitgangspunt voor alles. Pre-fall 2026 breidt dat denken naar buiten uit en vertaalt de ideeën van de catwalk naar momenten die bijna terloops aanvoelen. Een figuur blijft halverwege de stap staan op een trottoir dat glad is van het winterlicht; een ander leunt in een rek, waarbij spieren en stof samen reageren. De camera domineert nooit. Het volgt, luistert, geeft ruimte aan gebaren die op hun eigen voorwaarden naar boven komen. Dit is Balenciaga niet als spektakel, maar als omgeving.
De cast – acteurs, muzikanten, kunstenaars, modellen – leest eerder als een dwarsdoorsnede van de hedendaagse cultuur dan als een hiërarchie van gezichten. Ze verschijnen alleen en samen, minder verbonden door een verhaal dan door een gedeeld fysiek bewustzijn. Er schuilt een elasticiteit in de manier waarop ze ruimte innemen, het gevoel dat de kleding ondergeschikt is aan de houding, de beweging en de ademhaling. Luxe wordt hier niet aangekondigd; het wordt gevoeld, ingebed in gemak.
De kleding zelf fungeert eerder als stille handlangers van het lichaam dan als hoofdact. Het maatwerk wordt verzacht en subtiel herwerkt, sportreferenties worden gefilterd door een klassieke terughoudendheid, zodat kledingstukken instinctief met de drager meebewegen. Op technologie geïnspireerde stukken staan naast alledaagse silhouetten zonder hiërarchie, waardoor het onderscheid tussen formeel, functioneel en casual wegvalt. Ceremoniële momenten – langgerekte lijnen, vloeiende volumes, gecontroleerde overdrijving – worden doelbewust geaard en gedragen op plekken waar normaal gesproken van kleding wordt verwacht dat ze zich gedragen, in plaats van presteren. Die dialoog strekt zich uit tot de samenwerkingen: een NBA-capsule die de atletische cultuur rechtstreeks in de geleefde realiteit van de collectie integreert, en schoenen gemaakt met Manolo Blahnik dat een verfijnd contrapunt introduceert zonder in kostelijkheid te vervallen.
Piccioli’s beeldtaal heeft altijd gedijen op spanning, en vóór de herfst van 2026 vindt deze plaats in de overlap tussen controle en loslaten. Het lichaam is zowel beschermd als bloot, gedisciplineerd en in rust. Je ziet het aan de manier waarop silhouetten eerder vluchtig dan beperkend zijn, aan hoe formaliteit oplost in iets bijna teders wanneer ze tegen de banaliteit van de alledaagse omgeving worden geplaatst. De stad wordt niet het decor van ambitie, maar van bestaan.
Piccioli’s hernieuwde focus op de mensheid, op kleding als tweede huid, nestelt zich nu in het echte leven. Zijn eerste campagne voor Balenciaga vraagt niet om ontcijfering. Het nodigt je simpelweg uit om te kijken, om op te merken hoe mode leeft zodra ze de showruimte verlaat en terugkeert naar het lichaam, waar ze altijd thuishoorde.
Fotografie door Robin Galiegue, met dank aan Balenciaga.
