Leestijd: 4 notulen
Dit is een van de meest verontrustende strafzaken die we in tijden hebben gelezen.
Het is om verschillende redenen ook een verontrustende juridische zaak.
In 1998 ontvoerde een man in Florida een jonge moeder en haar kind.
Hij liet de 5-jarige achter in de Everglades, waar ze werd verslonden door alligators. Nu riskeert hij opnieuw de doodstraf.
Wees gewaarschuwd: dit is een uiterst verontrustend verhaal
Op 7 november ontvoerde Harrel Braddy Shandelle Maycock en haar 5-jarige dochter, Quatisha Maycock.
Blijkbaar was hij bevriend geraakt met Shandelle omdat ze deel uitmaakten van dezelfde kerk.
Zoals bij zoveel misdaden tegen vrouwen, werd hij blijkbaar woedend toen Shandelle zijn avances afsloeg en hem vroeg haar huis te verlaten.
Volgens getuigenissen van de rechtbank sloeg hij Shandelle en liet haar achter langs een snelweg. Hij wurgde haar totdat ze bewusteloos raakte, en ze werd pas de volgende dag wakker.
Braddy dumpte Quatisha in het water van de Everglades. Dit was langs een stuk weg met de bijnaam Alligator Alley.
De meeste alligators beschouwen gezonde, gezonde, volwassen mensen over het algemeen niet als potentiële voedselbronnen.
Een paniekerig vijfjarig kind dat in de Everglades wordt achtergelaten, zou een heel andere zaak zijn.
Dagen later ontdekte een visser de overblijfselen van Quatisha. Haar hele lichaam was verscheurd door alligators.
Volgens de aanklagers ontbrak haar linkerarm en was haar schedel verbrijzeld. Het kantoor van de medische onderzoeker stelde vast dat de arm waarschijnlijk loskwam nadat ze stierf, maar dat sommige beten perimortem waren – hoewel ze op dat moment misschien bewusteloos was.
Braddy vertelde rechercheurs dat hij ‘wist dat ze waarschijnlijk zou sterven’ toen hij haar daar achterliet. Hij had gelijk.
De rechtszaak was langdurig en complex
Het proces tegen Braddy duurde negen jaar, deels omdat hij maar liefst tien advocaten had doorlopen.
(De rechtbank hoorde uiteindelijk getuigenissen over zijn lange criminele carrière, waarbij meerdere gevallen van ontvoering betrokken waren, waaronder die van een correctionele officier, en andere misdaden zoals huisinbraak)
Het proces kende zijn problemen. Zo werden tijdens het onderzoek de rechten van Braddy geschonden. Hij had blijkbaar ook geprobeerd te ontsnappen uit een van de verhoorkamers voordat hij er uiteindelijk mee instemde rechercheurs te helpen het lichaam te lokaliseren.
De jury achtte Braddy schuldig aan moord met voorbedachten rade, poging tot moord met voorbedachten rade, twee aanklachten wegens ontvoering, inbraak in een gebouw met een aanval of batterij daarin, verwaarlozing van kinderen met groot lichamelijk letsel tot gevolg, en poging tot ontsnapping.
Op 31 augustus 2007 stemde de jury elf tegen één om de doodstraf aan te bevelen. De rechtbank hield een hoorzitting over de zaak en veroordeelde Braddy ter dood.
In 2017, tien jaar na zijn veroordeling, heeft het Hooggerechtshof van Florida het doodvonnis opgeheven.
Destijds moesten juryuitspraken unaniem zijn in doodstrafzaken. De jury van Braddy was niet helemaal unaniem in hun strafadvies.
In 2023 ondertekende de beruchte gouverneur van Florida, Ron DeSantis, een wet die die drempel verlaagde van unaniem naar 8-4.
Dit betekent dat Braddy opnieuw de doodstraf riskeert. De afgelopen maanden hebben twee anderen soortgelijke straffen gekregen.
(Zoals het er nu uitziet, heeft hij al meerdere levenslange gevangenisstraffen en meer)
De doodstraf gaat over meer dan slechts één slechte man
Braddy’s misdaden zijn gruwelijk en volgen op een lange geschiedenis van ondenkbaar geweld tegen mensen van alle lagen van de bevolking.
(Het strafblad van deze man gaat terug tot vóór mijn geboorte, en tot vóór de geboorte van Quatisha Maycock)
Soms reduceren mensen het debat over de doodstraf tot de vraag of er kwaad moet bestaan, en of mensen die kwaad doen moeten sterven – of de wereld beter is zonder slechte mensen.
Uiteindelijk is dat echter niet de doodstrafvraag. De doodstraf komt neer op de vraag of we vertrouwen hebben de staat en elke stap van een onderzoek, van politie tot juryselectie tot politici die richtlijnen voor veroordelingen opstellen, om iemand te veroordelen om op deze manier te sterven.
Geen enkel redelijk mens zal om Braddy rouwen. Maar de overgrote meerderheid van de mensen in de dodencel heeft niets zo slecht gedaan als de misdaden waarvoor hij is veroordeeld. Sommigen zijn onschuldig.
