Verhaal: John Garrity en zijn gezin verlaten hun falende bunker in Groenland om een veilige plek te zoeken in een verwoeste wereld. Hun reis door Europa is gevuld met gevaar, verlies en moeilijke keuzes.Beoordeling: Wanneer een film een titel als ‘Greenland 2 Migration’ draagt, schept dat verwachtingen van grote bezienswaardigheden, spannende spanning en een verhaal dat je van het begin tot het einde in zijn greep houdt. Deze film weet slechts gedeeltelijk aan de verwachting te voldoen. Het vervolg begint jaren na de komeetinslag die de aarde verbrijzelde en volgt de familie Garrity terwijl ze de veilige bunker in Groenland verlaten op zoek naar een leefbare plek in een wereld die vijandig en onzeker is geworden. Deze film is heel anders dan de eerste ‘Groenland’ en gaat van de intense strijd om te overleven naar een langzamere, dwalende reis van hoop en ontberingen. De verandering in toon is duidelijk vanaf het moment dat deze begint, en heeft ook invloed op hoe de hele film terechtkomt en uiteindelijk niet boeit.Johannes (Gerard Butler), zijn vrouw Allison (Morena Baccarin), en hun zoon Nathan (Romeinse Griffin Davis) leren dat hun onderkomen hen niet meer kan ondersteunen, dus gaan ze op weg naar geruchten over een veilige zone in Zuid-Frankrijk. Onderweg doorkruisen ze vreemde versies van bekende plaatsen, komen ze groepen overlevenden tegen met hun eigen regels, en worstelen ze met de gevaren van een wereld die uiteenvalt. De gevaarlijke reis voert hen door sterke visuele landschappen en enkele intense sequenties, zoals het oversteken van een afbrokkelende brug of het passeren van gewapende groepen. Ze doorkruisen Engeland en verhuizen uiteindelijk naar Frankrijk, waar ze Denis, zijn vrouw Julia en dochter Camille ontmoeten. Denis biedt hen onderdak en vraagt hen Camille mee te nemen terwijl hij achterblijft om voor zijn zieke vrouw te zorgen. Het noodlot slaat toe als John tijdens de reis een kogelwond oploopt.‘Migratie’ heeft het moeilijk omdat het de balans probeert te vinden tussen ernst en spektakel, maar daar ook niet in slaagt. Het tempo is ongelijkmatig. Soms beweegt het verhaal te langzaam, soms springt het te snel, en vaak heb je het gevoel dat de film vakjes aanvinkt in plaats van spanning op te bouwen. Een groot deel van de reis voelt rustig aan, met lange stukken lopen of praten die alleen tijdens actiescènes toenemen. Het verhaal glijdt vaak van het ene probleem naar het andere zonder een sterke emotionele aantrekkingskracht op te bouwen richting het einde. Ideeën over het leven onder constante dreiging of rigide systemen in een gebroken samenleving voelen interessant, maar blijven onderontwikkeld.Gerard Butler draagt John met een rustige stoerheid die passend voelt voor een man die het einde van de wereld al eens heeft meegemaakt. Hij is niet de luide, levensgrote actieheld waar veel rampenfilms op leunen; in plaats daarvan voelt hij zich uitgeput, moe en soms onzeker over wat hij nu moet doen. Morena Baccarin als Allison blijft de emotionele hartslag van de film. Haar Allison voelt zich zeer toegewijd om het goede te doen, zelfs als de gemakkelijke keuze zelfbehoud zou zijn. Roman Griffin Davis als Nathan brengt een jeugdige invalshoek in het verhaal, nieuwsgierig, onrustig en soms gefrustreerd door de beslissingen van volwassenen die zijn wereld vormgeven. De chemie tussen de drie voelt oprecht.Het is een film met zijn momenten, sterke beelden, toegewijd acteerwerk en duidelijke ideeën over hoe het leven na een ramp eruit zou kunnen zien, maar het is ook een film die voelt alsof hij de weg kwijt is tussen de wereld die hij wil opbouwen en het verhaal dat hij wil vertellen. De film laat je het gewicht van het overleven voelen en de hoop die mensen vooruit helpt. Op zijn zwakst dwaalt het doelloos rond, waardoor je denkt dat het meer had kunnen zeggen. Deze film kan worden omschreven als een imperfect vervolg, de moeite waard om te bekijken voor de familie in de kern van het verhaal en enkele opvallende decorstukken, maar niet helemaal het geweldige vervolg dat het beloofde.
