Voor veel kijkers die hopen op een non-stop spannende rit met 28 jaar laterde langverwachte terugkeer van Danny Boyle en Alex Garland naar de zombiefranchise die begon met de enorm invloedrijke 28 dagen laterwas de sombere wending in het derde bedrijf misschien een beetje een hoofdbreker. De krachtige strijd tussen mensen en geïnfecteerden werd vervangen door een meditatief eerbetoon aan het leven, de herinnering en wat er nog over is van onze afnemende mensheid.
Maar hoe verwarrend deze spil ook leek, 28 jaar laterondanks al zijn bombastische actiescènes en bloederige spanning, was het een veel doordachtere horrorfilm dan velen hem toekenden. Het plantte de zaden voor zijn diepere thema’s over de degradatie van de mensheid in de nasleep van de apocalyps – zaden die tot brute, bloedige bloei komen in het vervolg van Nia DaCosta, 28 jaar later: de bottentempel.
De bottentempel pikt de meer contemplatieve verhaallijnen van 28 jaar laterverankerd door de wijze Dr. Kelson van Ralph Fiennes.
Sony-afbeeldingen
Een direct vervolg op 28 jaar later, De bottentempel concentreert zich op het verhaal van Spike (Alfie Williams) terwijl hij wordt opgenomen in de cultus van Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O’Connell), wiens bende psychopathische kinderen vrolijk op Infected jaagt voor de sport, terwijl ze alle menselijke overlevenden die hun pad kruisen, terroriseren. Sir Lord Jimmy was het kind dat we in de angstaanjagende proloog zagen 28 jaar laterdie getuige was van de uitbraak van het Rage Virus, waarbij zijn moeder werd afgeslacht terwijl zijn priestervader de massa geïnfecteerden omhelsde. Als zodanig heeft hij een verwrongen kijk op de apocalyps gekregen: ze bevinden zich in de hel en hij is door de duivel uitgekozen om zijn bevelen uit te voeren. Deze missie zet de Jimmy-sekte op een onverwachte spoedcursus met de zachtaardige Dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes), wiens titulaire Bone Temple onvermijdelijk satanaanbidders zal aantrekken.
De bottentempelzoals gesuggereerd door de titel en de bijzondere focus van de marketing op Fiennes, pakt zowel de narratieve als de thematische draad van Dr. Kelsons verhaallijn op: zijn toewijding aan de concepten memento mori (“onthoud dat je moet sterven”) en memento amoris (“onthoud dat je moet liefhebben”), en zijn vreemde co-existentie met de Alpha Infected, hij wordt “Samson” (Chi Lewis-Parry) genoemd. Terwijl het verhaal van Spike afdaalt naar een nog donkerder en somberder terrein dan de vorige film, krijgt dat van Kelson een lichte, contemplatieve kwaliteit die soms grenst aan komisch. Je zou de verhaallijn van Kelson zelfs kunnen omschrijven als een soort buddy-komedie, terwijl Kelson op Samson begint te experimenteren met psychedelische stoffen, en iets nieuws ontdekt over de aard van het Rage-virus (terwijl hij ontdekt dat deze Infected een verrassend geweldige trip-buddy is).
Onverwacht, De bottentempel geeft ons een vreemde soort buddy-komedie.
Sony-foto’s
De twee verhaallijnen voelen een beetje verschillend aan, totdat ze onvermijdelijk samenkomen in een explosieve climax in het derde bedrijf die wisselt tussen bizar, grappig en verontrustend. Maar DaCosta balanceert op vakkundige wijze de twee enorm verschillende tonen in de film, waardoor de vreemde dynamiek van Kelson en Samson kan ademen (inclusief een trippy jamsessie waarin de twee onder de sterren gebakken zitten) terwijl ze de brute verschrikkingen van Spike’s periode bij de Jimmys opstapelen. Hoewel de richting van DaCosta niet zo verbluffend innovatief is als die van Boyle (er is geen absurde Installatie met 20 camera’s), betekent haar meer rechtlijnige richting dat niet De bottentempel is niet zo intuïtief.
Eén scène met Jimmy en zijn sekte, die hij zijn ‘Fingers’ noemt, is niet alleen de meest brute scène in de geschiedenis van de franchise, het is ook de meest aangrijpend gewelddadige scène in een reguliere horrorfilm van dit decennium. DaCosta’s vaste camera en onwankelbare blik maken het tafereel, dat de werkelijk duivelse diepten onthult die mensen kunnen bereiken, des te verontrustender. Het is het soort hartverscheurend, verdorven bloedvergieten dat voelt alsof het uit de goot van een B-film is gerukt, maar hier is het dan, in een brede release met Ralph Fiennes in de hoofdrol.
Waar Boyle’s stijlvolle regie voelde alsof het aansloot bij de waanzin die inherent is aan het script van Garland, onthult DaCosta’s gegronde, heldere benadering het zenuwslopende nihilisme van het script. 28 jaar later ging zeker in op de wreedheid die mensen elkaar aandoen, maar De bottentempel toont in al zijn bloedige glorie de wreedheid die altijd op de loer lag, om te worden ontketend door een bovennatuurlijk virus of door een apocalyptische gebeurtenis die de regels van de samenleving overboord gooit.
Jack O’Connell geeft een all-timer schurkenoptreden.
Sony-afbeeldingen
O’Connell’s Sir Lord Jimmy belichaamt deze wreedheid in alle opzichten: een glimlachende sadist die een haveloze pruik en tiara draagt (wat zowel ironisch als ironisch genoeg het beeld oproept van een beledigende kinderartiest Jimmy Savile) terwijl hij zijn kindsoldaten de opdracht geeft onuitsprekelijke wreedheden uit te delen. Dat zijn Fingers net zo ijverig zijn als hij (afgezien van de sympathieke plaatsvervanger van Erin Kellyman) maakt het nog moeilijker om naar te kijken – vooral omdat Spike merkt dat hij verder in hun invloed wordt meegesleurd.
Alfie Williams blijft een geïnspireerde casting-ontdekking, die een monumentale prestatie neerzet als een doodsbang kind dat tussen een rots en een harde plek zit. Het zorgt voor de eerste echt feel-bad-gebeurtenis van 2026, en een die het moeilijk maakt om enig licht aan het einde van de tunnel te zien. Godzijdank dan voor de tedere, mooie vertolking van Fiennes als Dr. Kelson, wiens wijze, meditatieve aanwezigheid zorgt voor een broodnodig anker voor zowel de kijker als Spike.
Het grootste probleem is dat, in veel opzichten, De bottentempel voelt als een brug tussen twee films. In het ergste geval is het een plotgerichte film die bedoeld is om de personages als schaakstukken rond te bewegen totdat ze op de juiste plek zijn voor de derde film, die ook door Boyle zal worden geregisseerd. Maar dat is waarschijnlijker een fout van Garlands script dan wat dan ook, en het is te verwaarlozen naast alle geweldige verschrikkingen en mooie momenten van catharsis die De bottentempel bevat.
