Een gezellige, neutrale gelijkheid definieert ons tijdperk van interieurontwerp. Fluwelen banken. Bouclé fauteuils. Volledig witte woonkamers. Bedden met donzige dekens van imitatiebont. Kalmerende saliegroene keukenkastjes. Je ziet het in meubelcatalogi, sociale media-feeds en misschien zelfs in je eigen huis. En we hebben algoritmen te danken.
Tien jaar geleden verschoven sociale platforms van chronologische feeds naar algoritmische feeds, geoptimaliseerd om gebruikers te laten zien waar ze het meest waarschijnlijk mee in aanraking zouden komen. Zoals velen cultureel critici hebben erop gewezen dat deze systemen belonen wat in grote lijnen aantrekkelijk en deelbaar is. In interieurs betekent dat kamers die rustgevend en onschadelijk zijn, maar grotendeels verstoken van persoonlijkheid.
“Algoritmen zijn een wiskundige vergelijking gebaseerd op het statistische midden”, zegt Christiane Robbinseen van de oprichters van architectenbureau MAP Studio, die de invloed van algoritmen op ontwerp heeft bestudeerd. “Na verloop van tijd wordt het midden wat iedereen denkt te willen.”
Na verloop van tijd begint de algoritmische esthetiek vertrouwd aan te voelen, vervolgens comfortabel en vervolgens niet meer te onderscheiden van je eigen smaak. “Het is subtiel”, zegt Sara Sugarman, oprichter en CEO van Lulu en Georgiëeen meubelmerk dat ze in 2012 lanceerde, net voordat algoritmen het internet een nieuwe vorm gaven. “Je persoonlijke stijl wordt beïnvloed door deze trends, of je het nu beseft of niet. Je besluit misschien dat je van een grijstint houdt zonder dat je je realiseert dat dit komt omdat je het honderden keren hebt gezien.”
Maar experts zoals Katherine Lambert, de zakenpartner van Robbins, geloven dat er verandering op komst is. Consumenten worden moe van de visuele gelijkheid overal om hen heen. Huismerken realiseren zich dat ze niet langer een duidelijk standpunt hebben dat hen onderscheidt van de concurrentie. “We zien een ‘ontwerpweerstand’ ontstaan”, zegt Lambert. “Ontwerpers komen in opstand tegen het algoritme.”
Sugarman beschouwt zichzelf als lid van dit verzet. Bij Lulu en Georgia verzet ze zich tegen op algoritmen geïnspireerd ontwerp in haar hele bedrijf. In plaats daarvan stelt ze ontwerpers met een sterk standpunt in staat om eigenzinnige stukken te creëren die de klant naar zich toe trekken. Het grootste deel van de omzet van het merk komt uit producten die het zelf ontwerpt en produceert, waardoor het een esthetiek kan creëren die zich onderscheidt van andere merken.
Deze strategie is goed geweest voor het bedrijfsresultaat van Lulu en Georgië. Het bedrijf, dat uit eigen middelen gefinancierd en winstgevend is, is in een tempo gegroeid 30% jaar na jaar gedurende de afgelopen jaren. En klanten zijn doorgaans loyaal, met een herhalingspercentage van meer dan 50%wat ongeveer het dubbele is van de industriestandaard. Lulu en Georgia bieden een kijkje in de manier waarop de wereld van het interieurdesign voor de massa aan het veranderen is, nu consumenten zich willen losmaken van de AI-gegenereerde gelijkheid.
De democratisering van design
Sugarman groeide op ondergedompeld in design. Haar grootvader, Louis Sugarman, richtte in 1955 Decorative Carpets op in West Hollywood, gericht op elite interieurontwerpers. Als kind bracht ze tijd door in de showroom, waar ze zag hoe ontwerpers op maat gemaakte stukken maakten voor rijke klanten. Het was een gesloten systeem, waarin professionals de toegang controleerden en de smaak definieerden.
Dat begon te veranderen in de jaren 2000, toen internet en sociale media een breder publiek toegang gaven tot ontwerpinspiratie. Grootwinkelbedrijven als Target, Ikea en Wayfair maakten het mogelijk om hoogwaardige looks tegen lagere prijzen te creëren. Sugarman zag deze verschuiving niet als een bedreiging. “Het was ongelooflijk”, zegt ze. “Design werd toegankelijker en heeft de industrie in het algemeen geholpen.”
Ze lanceerde Lulu en Georgia als een digitaal native tapijtmerk voordat ze zich uitbreidde naar meubels en decoratie. Maar zoals platforms als Instagram, Pinterest en later TikTok begon de visuele cultuur te domineren, merkte Sugarman dat klanten arriveerden met steeds vastere ideeën over wat ze wilden: labels als ‘modern’, ‘kust’ of ‘traditioneel’ die allemaal naar hetzelfde neutrale, minimalistische eindpunt verwezen.
Voor Robbins is deze convergentie logisch. De opkomst van algoritmische feeds viel samen met jaren van mondiale onrust – van de pandemie tot politieke instabiliteit. “In onzekere tijden neigen mensen naar wat vertrouwd aanvoelt”, zegt ze. “Gelijkheid biedt een subliminaal gevoel van veiligheid.”
Algoritmisch ontwerp is goed voor het bedrijfsleven
Voor huismerken is een afgevlakte smaak operationeel handig. Wanneer consumenten dezelfde zitbanken, kleuren en texturen willen, wordt de vraag gemakkelijker te voorspellen en neemt het voorraadrisico af. Zoekt naar witte banken En krullende meubels zijn de afgelopen tien jaar gestaag toegenomen, waardoor deze producten betrouwbare weddenschappen zijn geworden.
“Als uw bedrijf afhankelijk is van schaalgrootte en voorspelbaarheid, is algoritmische gelijkheid ongelooflijk efficiënt”, zegt Robbins. “Je kunt je toeleveringsketen optimaliseren, risico’s minimaliseren en de zone overspoelen met producten.”
Maar Lambert ziet tekenen van vermoeidheid in haar gesprekken met ontwerpers en klanten. “Mensen hebben het gevoel dat er iets niet klopt, ook al kunnen ze het nog niet onder woorden brengen”, zegt ze. “Vooral in hotels en restaurants ziet alles er uitwisselbaar uit. Er is nu een globale scroll, waar alles er hetzelfde uitziet, waar je ook bent.”
Als reactie daarop heeft Sugarman zich doelbewust verzet tegen algoritmisch ontwerp. Lulu en Georgia maken geen gebruik van bedrijven die trends voorspellen en zijn er tegen dat verkoopgegevens uit het verleden toekomstige producten bepalen. Daarmee onderscheidt het zich van andere meubelretailers. Het voorspellingsbureau WGSN heeft een robuuste interieurafdeling welke velen fabrikanten en merken (zoals LG en Knoll) beslissen wat ze gaan maken.
Target heeft op zijn beurt zijn eigen generatieve AI-aangedreven voorspellingsplatform gebouwd, genaamd Doeltrendbrein. Daarentegen stelt Sugarman ontwerpers met verschillende gezichtspunten in staat om stukken te creëren die nog niet op de markt bestaan. Ongeveer 55% van de omzet van het bedrijf komt uit producten die het zelf heeft ontworpen en vervaardigd; de resterende 45% is afkomstig van producten die het heeft samengesteld van andere leveranciers waarvan de esthetiek past bij die van Lulu en Georgia.
De strategie werpt vruchten af. Veel van de samenwerkingen met ontwerpers zijn binnen enkele dagen uitverkocht. Sommige bestsellers van Lulu & Georgia van de afgelopen jaren zien er heel anders uit dan de zachte, neutrale stijlen die onze feeds domineren: A rood marmeren eettafel met afgeronde poot, een houten eettafel met geperforeerde gaten aan de onderkant, dineren stoelen met ongebruikelijke vormen uitgesneden op de achterkant.
Het merk werkt samen met interdisciplinaire ontwerpers, waaronder keramiste Lalese-stempelarchitect Ginny Macdonaldlichtontwerper Eny Lee Parkertextielontwerper Elan Byrden modeontwerper Carly Cushnieen moedigt hen aan om in hun eigen huis te ontwerpen wat ze echt willen, zelfs als dat betekent dat ze objecten moeten maken zonder een trackrecord op het gebied van de verkoop. Producten worden vaak in kleine hoeveelheden vervaardigd om de vraag te testen.
Een voorbeeld is een kleine houten kaptafelstoel ontworpen door een oude medewerker Sarah Sherman Samuel. Sugarman betwijfelde aanvankelijk of het zou verkopen. “De meeste mensen hebben geen ijdelheden meer”, zegt ze. Toch maakten ze een kleine run. De stoel was snel uitverkocht en klanten gebruikten hem als sculpturaal accent in woonruimtes.
Net als andere meubelretailers experimenteren Lulu en Georgia ook met kleur door middel van op bestelling gemaakte stukken. Een bank ontworpen door Macdonald is verkrijgbaar in opvallende tinten zoals mosterdgeel en paprikarood, en wordt pas geproduceerd nadat een klant een bestelling heeft geplaatst. Dankzij deze aanpak kan het merk onconventionele kleuren testen zonder de voorraad te groot te maken. ‘Soms’, zegt Sugarman, ‘worden die experimenten enorme hits.’
Voor Robbins en Lambert werkt deze strategie omdat deze geworteld is in specificiteit. “Specificiteit is de geheime saus die het algoritme in de war brengt”, zegt Lambert. “Hoe meer culturele, historische en contextuele kennis je inbrengt, hoe moeilijker het voor systemen is om de smaak af te vlakken.”
Nu algoritmische gelijkheid zijn grenzen bereikt, denken zij dat consumenten steeds meer op zoek zullen gaan naar merken die bereid zijn risico’s te nemen. “We zien vermoeidheid doordringen”, zegt Robbins. “Ik denk dat we een cultureel omslagpunt naderen. Ontwerpers die zich tegen het algoritme verzetten, zullen winnen.”
