“Ik ben sinds altijd geobsedeerd door roddels. Ik ben een zeer relatiegericht persoon, waarbij mijn liefde en zorg voor mijn vrienden en de gemeenschap (en vice versa) een grote waardeaanjager zijn”, zegt Deborah. “Roddel is voor mij verre van slecht, maar eerder een hulpmiddel dat gemeenschappen gebruiken om hun eigen waarden en gedeelde overtuigingen te begrijpen en hoog te houden en om voor elkaar te kunnen zorgen door te weten wat er in elkaars leven gebeurt.” Vastbesloten om door middel van typografie betekenisvol commentaar te geven op roddels, onderzocht Deborah hoe roddels in de 16e en 17e eeuw door ‘de kerk en het patriarchaat werden gedemoniseerd om vrouwen te zwijgen’. Roddelen kan als bedreigend worden gezien, maar ook nuttig omdat het informeel is. Niet alleen kan het de censuur omzeilen, het bestaat ook buiten de concrete aard van het geschreven woord – in plaats daarvan zijn roddels vluchtig, persoonlijk en onvindbaar. “Ik noem roddelen ook een ambacht, in plaats van een kunst, omdat ik denk dat het een vaardigheid is die je moet beheersen en begrijpen”, zegt Deborah.
In het boek van Deborah Roddel: een onderzoek naar de vrouwelijke kunst van het gesprekstaat de relatie tussen textiel en roddels centraal. Terwijl ze een textielles volgde, leerde Deborah over historische veilige ruimtes waar vrouwen zonder mannen mochten samenkomen – dit waren meestal knutselruimtes – en Deborah veronderstelde dat, als gevolg van zware lange diensten van breien, weven en borduren, hier de roddels de overhand hadden.
Geroddel is ook een soort heropleving. Gutenberg’s Textuur was het eerste lettertype dat hij maakte met een verplaatsbaar lettertype om de Bijbel in te zetten. Kort daarna werd blackletter een belangrijk onderdeel van visuele communicatie vanwege zijn duurzaamheid en gewicht, maar volgens Deborah is het gekoppeld aan een geschiedenis van controle, die roddels natuurlijk uitdagen. In een humoristische draai neemt Deborah het lettertype dat voor de Bijbel is gemaakt en zet er een lettertype in dat verband houdt met roddels, waarbij ze de demoniseringen van groepen en vakbonden door de kerk herwint en tegelijkertijd een lettertype creëert dat zowel digitaal als analoog toegankelijk is.
Deborah gebruikte het programma Glyphs om iets te maken dat erop leek 16e-eeuwse ontwerpen voor kant en borduurwerk evenals toetsenbordtoegewezen versies van Susan Kare’s Cairo glyphsetmet behulp van de pixelkaart, net als gerasterd papier. “Aangezien bekend is dat weven en breien van ponskaarten een van de eerste ‘coderingen’ zijn die we hebben, heeft dit geleid tot het binaire codesysteem, Ada Lovelace met de eerste computer, en al die goede dingen”, zegt Deborah. “Er bestaat al een natuurlijke relatie tussen textiel en computers, dus om deze pixels van ons web en textiel ook te laten overlappen, is gewoon een ‘kus van de chef’.”
