Er zijn genoeg grimmige momenten geweest in de bijna 90-jarige geschiedenis van de Dark Knight, maar ‘Batman: Night Cries’ uit 1992 is misschien wel de donkerste. In tegenstelling tot “Batman: Dark Knight, Dark City”, dat donker werd via een wilde horror-twistIn deze humeurige, verontrustende, maar angstaanjagend mooie one-shot onderzoekt Gothams beschermer een drugshandel die hij in verband brengt met een reeks moorden waarbij sprake is van kindermisbruik. Behalve dat het een van de meest verontrustende Gotham City-verhalen ooit is, is het ook een van de beste.
Batman-verhalen variëren van bizar en fantastisch tot geaard en korrelig. De jaren vijftig en zestig waren bijzonder luchtig en gaven ons daar enkele van de meest bizarre schurken uit de Silver Age in de geschiedenis van Batman in een tijd waarin de avonturen van de Caped Crusader allemaal draaiden om het profiteren van de populariteit van sciencefiction. Hoewel Julius Schwartz er in 1964 in slaagde de zaken op de schop te nemen met de ‘nieuwe look’ Batman, duurde het tot de jaren ’70 en ’80 voordat het personage echt de ‘rare figuur van het donker’ werd. voor ogen door makers Bob Kane en Bill Finger in 1939. Zo somber en thematisch rijk als ‘Batman: Year One’ of ‘The Dark Knight Returns’ werden echter niet zo huiveringwekkend realistisch en angstaanjagend suggestief gevoeld als ‘Batman: Night Cries’.
Geschreven door Archie Goodwin en geïllustreerd door Scott Hampton, worstelt ‘Night Cries’ niet alleen met misschien wel het donkerste onderwerp van allemaal – kindermisbruik – maar slaagt er ook in om zowel Batman als James Gordons eigen personages op een meeslepende manier te verkennen, wat zorgt voor een onvergetelijk Batman-verhaal dat helaas over het hoofd is gezien in de bredere discussie over klassieke Batman-verhalen.
Batman: Night Cries is een over het hoofd gezien juweeltje van een verhaal
Als “Batman: Night Cries” recenter was uitgebracht, zou het er gemakkelijk een van zijn de beste DC Black Label-strips. Meer nog, “Night Cries” verdient het om te worden opgenomen in de discussies over de beste Batman-strips ooit geschreven, maar heeft tot nu toe niet dezelfde brede erkenning gekregen als andere klassieke verhalen. Voor degenen die het hebben gelezen, blijft het echter onvergetelijk.
Het meest opvallende aan de strip is de kunststijl. De illustraties van Dave McKean in “Arkham Asylum in A Serious House on Serious Earth” worden terecht herinnerd omdat ze enkele van de meest aansprekende, suggestieve kunst in de geschiedenis van Batman-strips vertegenwoordigen. Maar om welke reden dan ook hoor je niet zoveel over de bijdragen van Scott Hampton aan ‘Batman: Night Cries’, die net zo meeslepend en beklijvend waren. De kunststijl van deze vaak over het hoofd geziene one-shot is niet alleen prachtig sfeervol, maar speelt net als McKean’s werk aan “Arkham Asylum” in op de duistere thema’s van het verhaal, waardoor het verhaal door de beelden wordt versterkt tot een onvergetelijk geheel.
Dat verhaal staat ongeveer net zo ver af van de fantasievolle heldendaden van de kruisvaarder met de Zilveren Eeuw als je maar kunt krijgen, maar dat maakt ‘Night Cries’ zo briljant. Het verhaal gaat zowel over commissaris James Gordon als over Batman, waarbij Archie Goodwin in wezen twee hoofdrolspelers gebruikt om de kwesties te onderzoeken die door het strafrechtelijk onderzoek naar voren zijn gebracht. Het onderzoeken van de psyche van twee hoofdrolspelers naast het hoofdverhaal had misschien voor een onsamenhangend of overdreven druk verhaal gezorgd, maar het is opmerkelijk samenhangend en gebruikt de thema’s die door het centrale verhaal naar voren worden gebracht om inzicht te krijgen in Gordon en Bruce. Die aanpak leidt tot enkele van de meest onuitwisbare momenten in de geschiedenis van Batman.
Batman: Night Cries verdient het om erkend te worden als een klassieker
In “Batman: Night Cries” onderzoekt James Gordon de moord op twee families, terwijl Batman de komst onderzoekt van een nieuwe drug in Gotham die “een snellere, gewelddadiger high produceert dan crack.” The Dark Knight legt snel een verband tussen de drugs en de moorden en al snel komt een gruwelijke realiteit naar voren. De slachtoffers zijn allemaal betrokken bij kindermisbruik, en de moordenaar probeert schijnbaar de kinderen te wreken die centraal staan in dit verhaal.
Het behandelen van zo’n aangrijpend onderwerp in een stripboek zou als ongepast of misschien zelfs respectloos kunnen worden gezien. Maar het is een bewijs van hoe Archie Goodwin en Scott Hampton hun verhaal hebben gefundeerd in een wereld die echt aanvoelt en, belangrijker nog, serieus is, dat ‘Night Cries’ zijn ernstige onderwerp nooit frivool behandelt. Goodwin schrijft de vaak diep verontrustende scènes met een rustig respect voor de ernst van het onderwerp, terwijl de expressieve schilderkunst van Hampton – die de grens tussen impressionistisch en naturalistisch bestrijkt – bijdraagt aan het algemene gevoel van volwassenheid dat hier te zien is.
Dit leidt tot verschillende opvallende momenten, waaronder een opvallend ontroerende scène waarin Batman zich ontmaskert om een misbruikt meisje op haar gemak te stellen. Bruce’s empathie voor de slachtoffers bevestigt opnieuw zijn eigen menselijkheid en geeft het verhaal een tederheid die je misschien niet zou verwachten van wat anders een van de donkerste verhalen van de Dark Knight zou zijn. Je kunt echo’s zien van ‘Night Cries’ in ‘The Batman’ uit 2022, waarin de burgerwacht van Robert Pattinson zichzelf ziet in het rouwende kind van de burgemeester van Gotham. Maar de strip onderzoekt dat idee waarschijnlijk dieper en effectiever, wat slechts één reden is waarom het het verdient om deel te nemen aan het gesprek over de beste Batman-verhalen ooit verteld.
