Joe Dante was een obsessieve popcultuur voordat deze cool was. Gedurende zijn hele carrière heeft Dante referenties en cameo’s in zijn films gestopt, waardoor slimme kijkers aan zijn favoriete films en tv-programma’s worden herinnerd. Hij maakte in 1993 zelfs een film, ‘Matinee’, die geheel een eerbetoon was aan een van de grootste Amerikaanse regisseurs, William Castle, een beruchte showman die bekend stond om zijn gimmicks in het theater. In zijn klassieker ‘Gremlins’ uit 1984, hij gooide er zoveel grappen en verwijzingen in dat alleen andere obsessieve popcultuurliefhebbers en/of insiders uit de industrie ze allemaal zouden kunnen herkennen. Om een voorbeeld te noemen: Billy (Zach Galligan) heeft een gesprek met een oudere man genaamd Mr. Jones over tekenen en kunst, en Mr. Jones wordt gespeeld door Chuck Jones, de legendarische regisseur van enkele van de beste ‘Looney Tunes’-tekenfilms.
Billy’s vader, Rand (Hoyt Axton), is een uitvinder in ‘Gremlins’, en zijn defecte gadgets kunnen zijn aantrekkingskracht op gremlins verklaren. Gremlins waren tijdens de Tweede Wereldoorlog de denkbeeldige duivels die de schuld kregen van onverklaarbare vliegtuigstoringen. Halverwege de film woont Rand een uitvindingsconventie bij, waar hij van plan is zijn waren op de markt te brengen en te kijken wat andere uitvinders bedenken. In een opmerkelijke scène spreekt Rand aan een telefooncel terwijl uitvinders langs hem heen rennen. Eén van deze aanwezigen heeft schijnbaar Robbie de Robot uitgevonden uit de film ‘Forbidden Planet’ uit 1956. Achter Rand zie je een oude man zitten in een vreemd, dampend apparaat, ingelegd met gloeiende rode widgets, hendels en een metalen schijf aan de buitenkant.
Bioscoopfans zullen dat ding herkennen als de tijdmachine George Pals verfilming uit 1960 van ‘The Time Machine’ van HG Wells. Ja, iemand heeft de bekendste tijdmachine uitgevonden. Wat er daarna gebeurt is ronduit hilarisch.
Gremlins heeft een leuke verwijzing naar The Time Machine van George Pal
De tijdmachine in kwestie werkte. Tijdens Rands gesprek snijdt de camera terug naar zijn huis in Kingston Falls, waar we het andere uiteinde van zijn gesprek zien. Wanneer de camera terugkeert naar Rand, is de tijdmachine achter hem op mysterieuze wijze verdwenen, waardoor er alleen een rookwolkje overblijft. Mensen bevinden zich in de omheining waar het ooit stond, kijken om zich heen en proberen erachter te komen waar het naartoe ging. De implicatie is uiteraard dat de piloot de tijdmachine heeft geactiveerd en deze terug in de tijd heeft gestuurd.
Voor degenen die niet bekend zijn met de film van Pal of met de roman van Wells: het begint in het jaar 1900 en volgt een uitvinder die een manier heeft gevonden om door de tijd te reizen. Zijn uitvinding is in wezen een stoel omringd door grote schijven en draaiende lenzen. Een piloot kan een reeks draaiknoppen aanpassen en vooruit en achteruit in de tijd gaan. In de film uit 1960 gaat de uitvinder, George (Rod Taylor), aanvankelijk vooruit in de tijd, om vervolgens getuige te zijn van de Eerste Wereldoorlog in 1917 en de Tweede Wereldoorlog in 1940. Hij gaat verder naar 1966 en ontdekt dat een nucleaire oorlog nabij is (en dan te bedenken dat “The Time Machine” werd gemaakt vóór de Cubaanse rakettencrisis!). Dankzij een kernexplosie en vulkaanuitbarsting komt George vast te zitten in gesmolten gesteente. Zijn enige toevlucht is om naar een verre toekomst te reizen nadat het gesteente op natuurlijke wijze is geërodeerd en de straling eindelijk is afgenomen. Hij arriveerde in het jaar 802.701.
Niets daarvan staat natuurlijk in ‘Gremlins’. Het is slechts een paasei voor sciencefictionfans. Dante gooide het er alleen maar in als grap. Maar fantasierijke cineasten kunnen nu speculeren dat ‘The Time Machine’ en ‘Gremlins’ deel uitmaken van hetzelfde filmische universum.
