Op woensdag om 16.45 uur ben ik gewend mijn redacteuren de verhalen van de avond te horen bespreken. Deze week luisterde ik een gesprek af over de overeenkomsten tussen een koffiepad en een geoxideerde avocado.
Ik was op bezoek bij de nieuwe vlaggenschiplocatie van Nespresso in de toeristische wijk Flatiron in Manhattan, een goed verlichte openluchtruimte die bijna aanvoelt als een Appel winkel. Het koffiebedrijf dat eigendom is van Nestlé opende in december de bijna 14.000 vierkante meter grote winkel en bestempelde de nu grootste winkelruimte als ‘een bestemming voor moderne mensen’. koffie cultuur“in een persbericht.
Een deel van de grote aantrekkingskracht van de winkel is de gratis koffie, en het zelfbedieningsstation beschikt over glimmende machines en een breed scala aan pads. Een uiterst vriendelijke medewerker benaderde mij met de vraag of ik een Nespresso heb – die heb ik niet – voordat hij uitlegde hoe de ‘heldere, citrusachtige’ koffiepad uit Tanzania zich verhoudt tot Velluto, wat lijkt op ‘de huiswijn van de koffie’. Ze gaf me instructies voor het gebruik van de machine, en toonde het geduld en de nuttige rijmtips die bij een kleuterjuf passen, terwijl ik op de een of andere manier met de twee knoppen aan het prutsen was.
Er is een zelfbedieningsstation waar u gratis koffie kunt zetten. Alice Tecotzky
Nadat ik mijn dubbele shot Tanzania had genomen, die eigenlijk behoorlijk helder en citrusachtig was, liep ik naar het geurstation, waar je 12 verschillende brouwsels kunt ruiken. Terwijl ik mijn favoriete geur bepaalde, bleef ik denken aan iets dat chef-kok en restaurateur Jeremy Fall, de man achter de geur van deze zomer, virale Hamptons-smoothievertelde me een paar maanden geleden: “De manier waarop mensen naar drankjes kijken, is dat ze veel over hun identiteit zeggen.”
De winkel probeert Nespresso ook onderdeel te maken van de identiteit van klanten, door te streven naar personalisatie en het vinden van uw kenmerkende mix. Nadat hij me had geholpen met het zetten van koffie, vertelde de medewerker me dat als ik een glazen beker koop, ik deze gratis kan laten graveren met een persoonlijke boodschap.
Het geurstation beschikt over 12 verschillende brouwsels. Alice Tecotzky
“Als het gratis is, is het voor mij!” vertelde ze mij. De winkel legt de nadruk op het gratis aanbod, waaronder baristalessen en gratis koffie, maar toch kon ik het besef niet van me afschudden dat het er allemaal om gaat laat mij dingen kopen. De muren zijn bekleed met mokken, nanofoamers, barista-receptenmakers, gearomatiseerde siropen, Nespresso-machines, padhouders en zelfs tassen Bedels in Labubu-stijl.
Toch bestaat er ook een reële mogelijkheid om gewoon rond te hangen. Twee medewerkers lieten me weten dat de geheime, verborgen koffie-speakeasy van de winkel om 17.00 uur openging, verscholen achter een schilderij op de benedenverdieping.
Ik stapte rond 17.15 uur naar binnen en om 17.20 uur had zich een rij gevormd. De mocktail-bar bood drie drankjes aan, en ik ging voor “The Hidden Fizz” nadat de barman zei dat dit het meest verfrissend was. Het drankje van $ 15 was het enige item waarvoor ik tijdens mijn bezoek betaalde.
“The Hidden Fizz” bevat koffie, ananassap, passievruchtenpuree, agave, munt en bruisend water. Alice Tecotzky
Ondanks de attributen van een speakeasy, voelde de ruimte niet privé aan, vooral omdat meerdere medewerkers me zeiden dat ik langs moest komen. In het schemerige licht en boven een niet-herkenbaar jazznummer maakten mensen foto’s of praatten ze rustig.
Hoewel ik het over het algemeen vermijd fruit-koffie combo’sIk vond het drankje leuker dan verwacht. Ik dwong mijn collega’s, Henry En Goedom mij in de winkel te ontmoeten en het ook te proberen. Henry was het ermee eens dat het oké was als het een beetje te zoet was, en realiseerde zich niet dat er koffie in zat; Ana was ‘letterlijk geobsedeerd’.
Op de een of andere manier heb ik Ana en Henry overtuigd om mij na het werk te ontmoeten. Alice Tecotzky
Beneden is er ook een lounge met zelfbedieningskoffie, banken, een schaakbord en een platenspeler. Toen ik binnenkwam, stond een medewerker, gekleed in het karakteristieke beige van de winkel, voor de toonbank met de tekst ‘Hoe koffie proeven’. Andere boeken verspreidden zich over de ruimte, waarvan vele over de natuur gingen ondanks dat we ondergronds waren in New York City: meerdere edities van ‘Great Escapes’, een fotografiecollectie met buitensporters, en een selectie werken van de chronisch buitenstaander Monet.
Net als StarbucksHet lijkt erop dat het vlaggenschip van Nespresso een derde ruimteeen informele sociale plek buiten huis of werk. En tot op zekere hoogte wordt het doel bereikt: twee jongens aan de schaaktafel zaten te discussiëren over H-1B-visa, terwijl twee vrouwen ineengedoken op een bank zaten zonder zelfs maar een koffiekopje vast te houden.
Ik zie mezelf niet terugkomen, vooral omdat ik mijn tijd liever doorbreng in een kleiner, lokaal café in New York City, maar deels vanwege de niet zo subtiele drang om mij te identificeren met en mezelf te identificeren met het merk. Maar toch voor degenen die het niet erg vinden en de impuls om Nespresso-producten te kopen kan bestrijden, kan de winkel dienen als een zeldzame plek om gratis koffie te krijgen en op een zachte bank te zitten.
