Vince Gilligans nieuwe sci-fi-serie “Pluribus” heeft een leuk uitgangspunt: een vreemd radiosignaal uit de ruimte bevat het recept voor een mysterieus virus dat, nadat het verkeerd is behandeld door de aardwetenschappers die het hebben ontvangen, zich over de hele wereld verspreidt en ieders hersengolfpatronen verandert. Plotseling deelt bijna elke burger van de Aarde een groepsbewustzijn, waarbij iedereen nu de herinneringen en ervaringen van alle anderen met zich meedraagt. Dit luidt een tijdperk van vrede op aarde in, en iedereen lijkt met plezier afstand te hebben gedaan van zijn individualiteit in ruil voor kalm pacifisme.
Slechts een klein handjevol mensen is immuun voor het virus, waaronder de hoofdpersoon van de serie, Carol (Rhea Seehorn), die moeite heeft om haar onafhankelijkheid te behouden in een wereld van blanco helpers. Een extra rimpel: als ze te boos wordt, overweldigt het de hersenen van de mensen om haar heen en worden ze gedood. Carol, een chagrijnige, alcoholische misantroop, moet haar humeur onder controle houden, anders wordt ze een massamoordenaar. Het is in wezen een strijd tegen geluk. Dat uitgangspunt is duidelijk aantrekkelijk voor velen, aangezien ‘Pluribus’ snel de meest bekeken serie in de geschiedenis van Apple TV is geworden en zelfs ‘Ted Lasso’ en ‘Severance’ overtreft.
Als het idee van een bijzonder chagrijnig verblijf in een dorp vol verdacht rustige gekken je aanspreekt, zou ik je kunnen aanraden de Britse miniserie uit 1967 “The Prisoner?” ‘The Prisoner’, met Patrick McGoohan in de hoofdrol, is een spionageserie die door de spiegel naar een surrealistische, geïsoleerde wereld van wilde kleuren, aardbeienijs en psychologische martelingen strompelt. Sommige fans hebben gedacht dat ‘The Prisoner’ een spin-off is van de spionageserie ‘Danger Man’, waarin ook McGoohan de hoofdrol speelde, maar het lijkt meer op de nachtmerrie die je hebt na het bingewatchen van ‘Danger Man’, evenals herhaalde bezichtigingen van “Yellow Submarine.”
The Prisoner is een van de beste sciencefictionseries ooit
Het uitgangspunt van “The Prisoner” wordt verklaard door de openingsscène van de show. McGoohan speelt een naamloze spion die, om onbekende redenen, op een ochtend abrupt en boos zijn baan opzegt. Hij wordt naar huis gevolgd door een mysterieuze figuur in een mantel, vergast en bewusteloos gemaakt. Hij wordt wakker in een surrealistisch fantasieland dat alleen bekend staat als The Village. Het is zonnig en aangenaam, iedereen speelt de hele dag spelletjes en ze lijken allemaal onder de happy drugs te zitten. Niemand heeft namen in het dorp, alleen cijfers. McGoohan krijgt te horen dat hij nummer zes is. Het dorp is omgeven door bizarre levende (?) ballonnen die iedereen kunnen aanvallen die probeert te vertrekken en hen doodsmoorden.
In de eerste aflevering wordt Nummer Zes naar een van de mensen gebracht die de leiding heeft over het dorp, die zichzelf Nummer Twee noemt. De acteur die nummer twee speelt, verandert gedurende de serie, hoewel Leo McKern de rol drie afleveringen speelde. Nummer Twee legt uit dat het hele dorp is gebouwd als een middel om Nummer Zes te manipuleren om zijn reden voor het verlaten van het spionagebureau bekend te maken. Nummer Zes, die chagrijnig en slim is, doet er alles aan om de ondervragingen van zeventien afleveringen te dwarsbomen. Hij schreeuwt vaak tegen zijn ontvoerders dat hij geen nummer is: hij is een vrij man.
Terwijl de ondervragingen voortduren, probeert Nummer Zes op subtiele wijze zijn ontvoerders te ondervragen om erachter te komen waar het dorp zich op aarde zou kunnen bevinden, en wat de mysterieuze identiteit is van de nooit geziene Nummer Eén. Soms vindt hij andere samenzweerders gevangen in het dorp die beweren hem te willen helpen, maar ze werken in het geheim voor nummer twee of worden gevangengenomen door de verraderlijke ballonrovers.
The Prisoner werd uiteindelijk opnieuw gemaakt
Niemand weet welke dorpsbewoners gevangenen zijn en welke bewakers. “The Prisoner” is een heerlijk paranoïde zuurthriller die spionagetropen actief binnenstebuiten keert. Je zou ‘The Prisoner’ beschreven kunnen zien als een spionageserie of een spionagethriller, maar het is zoveel vreemder dan dat. De hele show staat los van de realiteit. Je kunt dit zien aan het productieontwerp van de show, dat op de overdrive van het surrealisme staat. De ambtenaren die Nummer Zes ondervragen, zitten in ultramoderne bolvormige stoelen te midden van bruisende, ruime lounges die geen bekende functie vervullen. Mensen rijden op pennyfarthings en draaien regenboogparaplu’s. Zelfs de taal en gebaren zijn niet helemaal normaal.
De enige boze persoon tussen een stel gekke, rustige kinderen is zeker een sfeer die duidelijk zichtbaar is in ‘Pluribus’, en fans van sciencefiction uit de jaren negentig zouden ook herinnerd kunnen worden aan de Bruce Greenwood-serie ‘Nowhere Man’ uit 1995. Dit soort shows verschijnen elke paar decennia.
In 2009 verscheen er inderdaad een remake van “The Priosoner”, al veroorzaakte die weinig opschudding. In de remake speelde Jim Caviezel nummer zes en Ian McKellen speelde nummer twee. De wending deze keer is dat Nummer Zes zich niet kan herinneren wie hij was vóór zijn tijd in het Dorp, en dat hij via zijn dromen psychische informatie lijkt te krijgen. Er zit veel dwaze mentale rompslomp in de remake van “The Prisoner” die het niet heeft verbeterd. Ridley Scott sprak ooit over een tweede keer een remake van “The Prisoner”.maar die plannen lijken te zijn beëindigd.
Je moet echter zeker op zoek gaan naar het origineel uit 1967. Weet echter dat het einde je met meer vragen dan antwoorden zal achterlaten. WHO is Nummer één?
