Gaten,. – Al bijna vijftig jaar verdient James Blanchard zijn brood in de Golf van Mexico door garnalen uit de zee te halen.
Het is alles wat hij ooit wilde doen, sinds hij ongeveer twaalf jaar oud was en zijn vader, een postbode en parttime garnalenhandelaar, vergezelde terwijl hij weekenden doorbracht met het vissen op de moerassige wateren bij Louisiana. Blanchard hield van het avontuur en het prachtige isolement.
Hij verdiende een goed inkomen, zelfs toen de industrie om hem heen instortte. Hij en zijn vrouw Cheri kochten een comfortabel huis in een keurige wijk hier in het hart van de stad Bayou-land. Ze hielpen drie kinderen naar de universiteit te gaan.
Maar uiteindelijk begon Blanchard na te denken over zijn gedwongen pensionering. Hij verkocht zijn 20 meter lange boot en hing zijn muur van grote groene visnetten op zodra hij in februari 65 werd.
“De hoeveelheid garnalen was geen probleem”, zegt Blanchard, een garnalenvisser van de vierde generatie die tijdens een reis van twee weken routinematig meer dan 30.000 diepgevroren ponden binnenhaalt. “Het maakt winst, omdat de prijzen zo laag waren.”
Toen kwam president Trump, zijn tarieven En beroemde jeukende trekkervinger.
Blanchard is een levenslange Republikein, maar was aanvankelijk geen grote Trump-fan.
In april legde Trump een heffing van 10% op de import van garnalen in groeide tot 50% voor India, Amerika’s grootste overzeese bron van garnalen. Er werden verdere heffingen opgelegd aan Ecuador, Vietnam en Indonesië, andere grote Amerikaanse leveranciers.
Uitzicht op de 47e president, vanaf de grond af
Tarieven kunnen de economische groei vertragen, markten in verwarring brengen en de inflatie stimuleren. Trumps eenzijdige benadering van het belasting- en handelsbeleid heeft dat wel gedaan bracht hem voor het Hooggerechtshofdat naar verwachting tegen de zomer zal regeren een belangrijke testcase van de presidentiële macht.
Blanchardsnacks op een zakje gedroogde garnalen.
Maar voor Blanchard zijn die tarieven een reddingslijn geweest. Hij heeft een aanzienlijke prijsstijging gezien, van slechts 87 cent per pond voor in het wild gevangen garnalen tot $ 1,50 of meer. Dat komt niet in de buurt van de $ 4,50 per pond, gecorrigeerd voor inflatie, die Amerikaanse garnalenvissers verdienden in de roerige jaren tachtig, toen garnalen minder gebruikelijk waren in de keukens thuis en iets van een luxeartikel waren.
Het is echter genoeg voor Blanchard om zijn pensioenplannen op te schorten en daarvoor – en voor Trump – is hij dankbaar.
“Het schrijven van alle wetsontwerpen ter wereld is geweldig”, zei hij over de pogingen van wetgevers in het Congres om de slinkende garnalenvissers van het land te steunen. “Maar er gebeurt niets.”
Trump heeft volgens Blanchard zijn belofte waargemaakt.
::
Garnalen wel Amerika’s populairste zeevruchten, maar dat heeft de Amerikaanse garnalenindustrie niet geholpen.
In het wild gevangen binnenlandse garnalen vormen minder dan 10% van de markt. Het is geen kwestie van kwaliteit of van overbevissing. Een stroom importen – op grote schaal gekweekt, licht gereguleerd door de ontwikkelingslanden en dus goedkoper te produceren – heeft de markt voor Amerikaanse garnalenvissers gedecimeerd.
In de Golf en de Zuid-Atlantische Oceaan hadden de aanvoer van warmwatergarnalen – de term die de industrie gebruikt – tussen 1975 en 2022 een gemiddelde jaarlijkse waarde van meer dan $ 460 miljoen, volgens de Southern Shrimp Alliance, een handelsgroep. (Deze cijfers zijn niet gecorrigeerd voor inflatie.)
Een boot vaart een kanaal op in Chauvin, La.
De afgelopen twee jaar is de waarde van de commerciële garnalenvisserij gedaald tot 269 miljoen dollar in 2023 en 256 miljoen dollar in 2024.
Als grootste garnalenproducent van het land is Louisiana bijzonder zwaar getroffen. “Het komt op het punt dat we op onze knieën zitten”, vertelde Acy Cooper, president van de Louisiana Shrimp Assn., onlangs aan de New Orleans televisiezender WVUE.
In de jaren tachtig waren er meer dan 6.000 erkende garnalenvissers actief in Louisiana. Tegenwoordig zijn dat er minder dan 1.500.
Blanchard kan de rimpeleffecten in Houma zien – in de gesloten bedrijven, de uitgeputte arbeidsmarkt en het hoge aantal overdoses drugs.
Latrevien Moultrie, 14, vist in Houma, La.
“Het heeft iedereen getroffen”, zei hij. “Het zijn niet alleen de boten, de infrastructuur, de verpakkingsfabrieken. Het zijn de bouwmarkten. De brandstofdokken. De supermarkten.”
Twee van de drie kinderen van de Blanchardses zijn verhuisd, op zoek naar elders. Eén dochter is hoogleraar rechten aan de universiteit. Hun zoon werkt in de logistiek voor een transportbedrijf in Georgië. Hun andere dochter, die in de buurt van het stel woont, past haar hogere graad in schoolpsychologie toe als thuisblijvende moeder van vijf kinderen.
(Cheri Blanchard, 64 en gepensioneerd bij de staatsarbeidsafdeling, houdt de boeken bij voor haar man.)
Het blijkt dat de federale overheid op zijn minst gedeeltelijk verantwoordelijk is voor de inkrimping van de binnenlandse garnalenindustrie. De afgelopen jaren hebben de Amerikaanse belastingbetalers de overzeese garnalenkwekerij gesubsidieerd voor een bedrag van ten minste 195 miljoen dollar aan ontwikkelingshulp.
Gezeten aan hun eettafel, vlakbij een kerstboom en andere overblijfselen van de feestdagen, las Blanchard voor uit een reeks gekrabbelde aantekeningen – een Bijbel binnen handbereik – terwijl hij en zijn vrouw de lakse veiligheidsnormen, arbeidsmisbruik en aantasting van het milieu in verband met de overzeese garnalenkweek.
James Blanchard en zijn vrouw Cheri zijn voorstander van het beleid van Trump. Zijn persoonlijkheid is iets anders.
Het feit dat hun belastingen deze praktijken helpen ondersteunen, is bijzonder kwetsend.
‘Een klap in het gezicht’, noemde Blanchard het.
::
Donald Trump groeide langzaam op de Blanchards.
De twee zijn levenslange Republikeinen, maar ze hebben vóór gestemd Trump anno 2016 alleen maar omdat ze hem minder slecht vonden dan Hillary Clinton.
Toen hij eenmaal aantrad, waren ze aangenaam verrast.
Ze hadden meer geld op zak. Inflatie was geen probleem. Washington leek minder hardhandig en opdringerig. Tegen de tijd Trump stelde zich kandidaat voor herverkiezing, het stel was er volledig achter en stemde met plezier op hem opnieuw in 2024.
Het leesmateriaal van het Republikeinse Nationale Comité ligt op het aanrecht van de keuken van James Blanchard.
Toch zijn er dingen die Blanchard irriteren. Het maakt hem niet zoveel uit Trumps brutale persoonlijkheid en kan niet tegen alles kinderachtig schelden. Lange tijd kon hij het niet verdragen om naar de toespraken van Trump te luisteren.
‘Je hebt nooit echt naar veel van Obama’s toespraken geluisterd,’ kwam Cheri ertussen, en James gaf toe hoe dat waar was.
“Ik hield van zijn persoonlijkheid”, zei Blanchard over de voormalige Democratische president. “Ik hield van zijn karakter. Maar ik hield niet van zijn beleid.”
Bij Trump is het tegenovergestelde het geval.
In tegenstelling tot de meeste politici, zei Blanchard, als Trump zegt dat hij iets zal doen wat hij doorgaans ook zal doen.
Zoals het aanscherpen van de grensbeveiliging.
‘Ik heb helemaal geen probleem met immigranten,’ zei hij, terwijl zijn vrouw naast hem knikte. “Ik heb een probleem met illegaal immigranten.” (Ze herhaalde Trump toen ze Renee Good de schuld gaf van haar dood vorige week door een ICE-agent.)
‘Ik heb sympathie voor hen als families,’ vervolgde Blanchard, maar het oversteken van de grens maakt iemand nog geen Amerikaans staatsburger. “Als ik 70 mijl per uur over de snelweg rijd in die 30-mijlszone, raad eens? Ik krijg een bekeuring. … Of als ik in die auto stap en ik drink, raad eens? Ze brengen me naar de gevangenis. Dus wat is het verschil?”
Tussen de twee is er niet veel – afgezien van het ‘trollen’ van Trump, zoals Cheri het noemde – waar ze fouten in vinden.
Blanchard prees de blikseminslag vangen en arresteren van de Venezolaanse president Nicolás Maduro als een ander voorbeeld van Trump die precies doet en bedoelt wat hij zegt.
“Toen Biden aan de macht was, hadden ze een premie van 25 miljoen dollar op Maduro’s hoofd staan”, zei Blanchard. “Maar blijkbaar werd dit gedaan in de wetenschap dat het nooit zou worden afgedwongen.”
Nog meer loze praatjes, opperde hij.
Net als al die jaren van onvervulde beloften van politici die beloofden de buitenlandse concurrentie in toom te houden en de lijdende Amerikaanse garnalenindustrie nieuw leven in te blazen.
James Blanchard aan boord van zijn boot, die hij aanmeert in Bayou Little Caillou.
Trump en zijn tarieven hebben Blanchard zijn levensonderhoud teruggegeven en alleen daarvoor is hij dankbaar.
Er moeten onderhouds- en reparatiewerkzaamheden worden uitgevoerd aan zijn boot – genaamd Waymaker, ter ere van de Heer – voordat Blanchard zijn tweekoppige bemanning verzamelt en vertrekt vanuit Bayou Little Caillou.
Hij kan haast niet wachten.
