Recensie ‘The Testament of Ann Lee’: Amanda Seyfried brandt helder

De daad van geloof, van geloven, is per definitie iets dat niet gezien kan worden. Religieuze toewijding is moeilijk op film vast te leggen. ‘The Testament of Ann Lee’, een portret van de vrouw die in de 18e eeuw de beweging leidde die bekend staat als de Shakers van Engeland naar Amerika, transformeert het spirituele in iets fysieks door middel van beweging en zang, waardoor een zeer ongebruikelijke musical en een werkelijk opmerkelijke film ontstaat.

Geregisseerd door Hier Fastvolddie samen met haar partner het script schreef, Brady Corbetde film komt snel na hun samenwerking op “De brutalist”, die werd geregisseerd door Corbet. In projecten waar ook Fastvold’s deel van uitmaken “De toekomstige wereld” en Corbet’s ‘The Childhood of a Leader’ en ‘Vox Lux’, blijven ze fijn gedetailleerde historische ficties maken die zowel een reikwijdte als een specificiteit hebben, gemaakt met budgetten die verrassend bescheiden zijn voor wat ze op het scherm weten te krijgen. Hun voortdurende samenwerking zorgt voor een eclectisch en boeiend oeuvre.

Maar ‘Ann Lee’ is niet ‘The Brutalist Part II’ en Fastvold heeft zeker haar eigen interesses als filmmaker – in het bijzonder hoe de wereld historisch gezien sceptisch staat tegenover vrouwen, hun keuzevrijheid en waarde negeert door te proberen hen in beperkende, voorgeschreven rollen te plaatsen. “Ann Lee” als film en Ann Lee als personage hebben die vooroordelen blootgelegd.

Met een gedurfde hartstocht gespeeld door Amanda Seyfried, lijdt Ann Lee het verlies van vier kinderen in hun kindertijd, waardoor ze zich afwendt van haar onverschillige echtgenoot (Christopher Abbott). Als onderdeel van haar toenemende ontwaken gaat ze geloven dat het celibaat iemand dichter bij God brengt. Terwijl haar eigen overtuigingen een eigenaardige vorm beginnen aan te nemen, begint Lee een paar volgers te betrekken. Haar trouwe broer (een aangrijpende Lewis Pullman) begint het evangelie van haar leringen te prediken, waardoor hun gemeente groeit. Het verhaal, verdeeld in drie hoofdstukken, volgt het begin van de Shakers in Manchester, Engeland, vervolgens hun zware transatlantische reis en hoe ze zich in Amerika vestigden.

De muzikale nummers, zoals ze zijn, zijn meeslepend: lichamen die binnen het frame en rond de camera bewegen met een mix van ongetemde energie en hoekige precisie. Tijdens hun concert hebben Fastvold, choreograaf Celia Rowlson-Hall, componist Daniel Blumberg en cameraman William Rexer een taal van devotionele beweging en muziek gecreëerd die zowel geloofwaardig als buitenaards is.

Er is iets unieks tastbaars in de reeksen van aanbidding met zang en dans, alsof je het net zo goed met je lichaam voelt als met je ogen en oren kijkt of luistert. Elk van de dansnummers voelt onderscheidend aan en dient ook een bepaald doel bij de ontwikkeling van het verhaal: van het huis van een vroege weldoener of het dek van een schip, tot een bos of vergaderhuis.

In plaats van in verschillende richtingen te draaien, wordt ‘The Testament of Ann Lee’ bij elkaar gehouden door de resonante en toegewijde uitvoering van Seyfried, die zichzelf blijft bewijzen als een acteur met verbazingwekkende diepgang. Momenteel ook in de binnenlandse thriller “Het dienstmeisje,” ze heeft een enorm bereik en veelzijdigheid getoond, van musicals (“Les Misérables”) tot haar voor een Oscar genomineerde rol in “gebrek” en een Emmy-winnende beurt “De uitval.” (Bovendien is ze net als zijzelf een verrukkelijke verschijning in het talkshowcircuit.) Hier legt Seyfried het innerlijke conflict van Ann Lee’s kwelling en trauma vast, samen met de extatische bevrijding van haar religieuze praktijk.

Terwijl “The Brutalist” werd genomineerd voor 10 Academy Awards, is “The Testament of Ann Lee” al uitgesloten van verschillende shortlists in categorieën waarin het gemakkelijk competitief lijkt: partituur, origineel nummer en cinematografie. Het is een gezonde herinnering dat, hoewel het bemoedigend is als waardevolle prestaties erkenning krijgen, het voor een film ook zo is niet gunst vinden bij stemorganen, de kracht en overtuiging van het werk blijft. De onthullingen van “Ann Lee” zullen de stormen van elk prijsseizoen lang overleven.

Een gebaar dat in de hele film te zien is, is dat Seyfried zijn hand uitstrekt met uitgestrekte armen. (Het is ook een belangrijk beeld geworden bij de promotie van de film.) Dit gevoel van verlangen naar meer, reiken naar iets dat net buiten bereik is of misschien zelfs niet daar is, staat centraal in de film. Fastvold spande zich in om een ​​film van deze omvang, ambitie en visie te maken en heeft iets werkelijk unieks in handen gekregen.