‘Greenland 2: Migration’ recensie: Gerard Butler overleeft de post-apocalyps

Gerard Butler is de Prins van Januari. Je zou nu kalenders kunnen afdrukken in de wetenschap dat de Schotse acteur het jaar steevast zal openen met een of andere actie-bombast, variërend van gekke dingen (dat wil zeggen: de “Den of Thieves 2: Pantera”) tot serieuze zaken, zoals het vervolg op de rampenfilm van dit jaar, “Greenland 2: Migration.” Butler herenigt zich met de zijne “Engel is gevallen” en ‘Greenland’-regisseur Ric Roman Waugh voor de film en, net als in ‘Den of Thieves 2’, ziet deze onze ster op weg gaan naar Zuid-Frankrijk – uiteraard onder heel andere omstandigheden.

In de verrassend effectieve film uit 2020 ‘Groenland’ John Garrity en zijn familie van Butler overleven ternauwernood een komeet genaamd Clarke, die bij een inslag 75% van de planeet vernietigt. Vijf jaar later, wanneer “Greenland 2: Migration” plaatsvindt, leven ze samen met een groep overlevenden in een nucleaire bunker in Groenland, waar ze schuilen voor radioactieve stormen. Deze kleine samenleving moet een keuze maken: blijven op een relatief veilige, maar steeds onhoudbaarder plek, of een stap zetten naar (mogelijk) groenere weiden. Die potentiële weilanden bevinden zich in de inslagkrater van Clarke, waar een wetenschapper, Dr. Casey Amina (Amber Rose Revah), gelooft dat er mogelijk nieuw leven is ontstaan, beschermd tegen de giftige lucht.

Die beslissing wordt voor hen genomen wanneer hun bunker wordt verwoest door aardbevingen en de familie Garrity met een kleine groep overlevenden over de Atlantische Oceaan ontsnapt. Ze landen in het drassige Liverpool en ontdekken de gebroken sociale facties die zijn opgedoken in de nasleep van de ineenstorting van het milieu. Van daaruit gaan John en zijn vrouw Allison (Morena Baccarin) en tienerzoon Nathan (Roman Griffin Davis) naar Londen, vervolgens naar Dover en Frankrijk, op zoek naar de landingsplaats van Clarke.

Hun reis brengt hen van bestemmingen die geruststellend huiselijk zijn (een gebarricadeerd geheugenzorgcentrum in Londen), bizar (via een ladder over een droog Kanaal) en zelfs vreemd historisch (de loopgravenoorlog is teruggekeerd in Frankrijk). Waughs opnames op locatie in Groot-Brittannië en IJsland zorgen voor verbluffende landschapsbeelden en houden de wereld grotendeels op de realiteit gegrond, zoals hij eerder met ‘Groenland’ deed. Het enige verschil is dat Butler vreemd genoeg naar de achtergrond verdwijnt, terwijl Baccarin, Davis en de wisselende cast van mensen die ze ontmoeten de aandacht trekken.

Er is een interessante vergelijking te maken tussen “Greenland 2: Migration” en het zombievervolg van Danny Boyle uit 2025 “28 jaar later.” Beide bevatten verhalen over vaders en jonge tienerzonen die zich jaren na de ramp vanuit een eilandenclave naar Groot-Brittannië wagen, maar Boyle (en schrijver Alex Garland) zijn bereid er gek mee te worden, terwijl Waugh en schrijvers Mitchell LaFortune en Chris Sparling een zeer voorspelbaar en eenvoudig pad bewandelen.

We vangen een glimp op van de gekken uit Liverpool die door de straten dwalen, maar ook van gezichtsloze plunderaars en opstandelingen die het buiten nog gevaarlijker maken dan de radioactieve lucht. Maar voor het grootste deel blijken de mensen die de familie Garrity tegenkomt betrouwbaar te zijn. Ik verwachtte steeds een draai, een trek aan het tapijt, een draai aan het materiaal of zelfs een vreemde nieuwe levensvorm, geboren door Clarke. Ik weet niet zeker waarom ik dacht dat dat een optie was, gezien de eerste film. Alles verloopt precies zoals je zou verwachten.

Dat komt overeen met het algemene ethos van de film. Butler’s John hoopt voor zijn zoon dat hij in staat is een wereld te herbouwen die gebaseerd is op vriendelijkheid en mededogen, en zijn visie op hoe de wereld zou kunnen zijn, wordt inderdaad op hem teruggekaatst. Conflicten woeden over hulpbronnen, maar de mensen zijn voor het grootste deel fatsoenlijk.

Maar wie mag genieten van de buit van de nieuwe wereld? De boodschap die Waugh, LaFortune en Sparling overbrengen is dat degenen die durven dromen dat het bestaat, die de reis ernaartoe doorstaan ​​in plaats van zich vast te klampen aan een zwakke veiligheid, degenen zijn die de prijs van nieuw leven en de overvloed die daarmee gepaard gaat, hebben verdiend. “Greenland 2: Migration” biedt een trotse, zelfs uitdagend optimistische kijk op wat er na een ramp komt, dat voor de kijker kan dienen als louterende fictieve balsem, of als Pollyanna-achtige fantasie – kies je vergif.