Ook opmerkelijk in de X-E5 is de toevoeging van in-body beeldstabilisatie (IBIS), wat vroeger iets was dat gereserveerd was voor camera’s uit de X-Pro-serie (nogmaals, IBIS in de XE 5 klinkt als de zoveelste doodsklok voor de X-Pro 4). Fujifilm claimt zeven stops van IBIS, wat op basis van mijn tests redelijk goed voelt. Ik heb op kerstochtend veel opnamen uit de hand van mijn kinderen kunnen maken en heb nooit iets gemist vanwege cameratrillingen.
Foto: Scott Gilbertson
De algehele constructie- en bouwkwaliteit van de X-E5 is ook een enorme sprong voorwaarts. In tegenstelling tot de X-E4, die nogal plakkerig aanvoelde, is de X-E5 solide en goed gebouwd. De bovenplaat bestaat nu uit één stuk aluminium, wat er in grote mate toe bijdraagt dat de camera een steviger, luxer gevoel krijgt. Als je er een pancake-lens op gooit, zoals de nieuwe 23 mm f/2.8voelt het als een X100, wat bij het vorige model niet het geval was.
Mijn favoriete ding dat de X-E5 van de X100 heeft gestolen, is de nep-zelfontspannerschakelaar aan de voorkant van de camera. (De X100-serie heeft deze schakelaar overgenomen van, nou ja, vrijwel elke film-spiegelreflexcamera ooit.) Op de X-E5 krijg je vijf bedieningspunten uit deze schakelaar, die naar links of rechts kunnen worden geduwd, lang ingedrukt (ongeveer 3 seconden) naar links of rechts, en dan is het ronde gedeelte aan de voorkant een knop. Deze zijn alle vijf aanpasbaar, wat goed is omdat er, frustrerend genoeg, geen ISO-knop op de X-E5 zit. Ik heb de zelfontspanner ingesteld als een snelkoppeling om mij naar ISO te brengen om dat probleem op te lossen.
Bij andere knopupdates krijgt de X-E5 de dubbele, indrukbare instelschijven van de X-E3 terug (de X-E4 miste de achterste draaiknop). De AF-modusschakelaar is ook terug, zodat u via een knop kunt schakelen tussen handmatige scherpstelling, enkelvoudige autofocus of continue autofocus in plaats van dat u naar de menu’s hoeft te gaan.
Simulacra en simulatie
Foto: Scott Gilbertson
Foto: Scott Gilbertson
Dan is er de nieuwe speciale filmsimulatieknop.
Laat ik voorop stellen dat als er een ISO-knop zou zijn, ik minder problemen zou hebben met deze knop. Het zou nog steeds gênant zijn op een vage manier waar ik de vinger niet op kan leggen, maar eh, ik zou er een stukje tape overheen kunnen plakken en het kunnen vergeten. Maar er is geen ISO-draaiknop, en het toevoegen van een hardware-draaiknop voor zoiets frivools als het wisselen van filmsimulaties, terwijl je geen draaiknop hebt voor iets dat je de hele tijd verandert (ISO), is in mijn ogen onvergeeflijk.
