Ik had het oordeel moeten voelen vanaf het moment dat ik bij de eerste speelafspraak aankwam vier kinderen op sleeptouw en nog eentje onderweg. In plaats daarvan vond ik het geweldig om eindelijk mijn ‘dorp’ te vinden waar ik zoveel over had gehoord: een groep moeders die elkaar een paar keer per maand ontmoetten in nabijgelegen speelruimtes en coffeeshops om elkaar te bemoedigen en te bemoedigen.
Ik heb zelfs de eerste opmerking die ik kreeg weggewuifd, wat achteraf gezien een waarschuwingssignaal had moeten zijn. “Wauw, dat zijn ze alle die van jou?” Het was niet de eerste of de laatste keer dat iemand een “grappige” oneliner over mij had gezinsgroottewat volledig met opzet en uit vrije keuze was, als ze het moeten weten. Mijn kinderen sprongen met de anderen de speeltuin in en ik ging zitten om mijn nieuwe beste vrienden te zoeken.
De auteur vond dat haar opvoedingsstijl niet overeenkwam met die van de groep van haar moeders. Met dank aan de auteur
De zaak over moeder groepenHet is echter zo dat ze vaak niet overduidelijk verschrikkelijk zijn. In feite controleren ze alle vakjes: moeders van vergelijkbare leeftijden, stadia en problemen, die samenkomen voor kameraadschap en gemeenschap. We hadden allemaal soortgelijke joggerset moederuniformen en extra sterke lattes bij de hand, verborgen in de zakken van luiertassen om voorbij bordjes met ‘geen eten of drinken’ in overdekte parken te komen (nee? Alleen ik?).
Maar ze passen niet altijd noodzakelijk goed. Alle gevoelens van deze bijna perfecte moedergroep waar ik ooit deel van uitmaakte, kwamen weer naar boven toen Ashley Tisdale een essay schreef in De snitopenlijk pratend over hoe haar moedergroep giftig werd.
Ik ben een vrije-uitloopouder
Mijn eerste gevoel dat ik ‘anders’ was, kwam toen twee van de jongere kinderen een kleine botsing kregen op de bodem van een glijbaan. Ze struikelden, maakten zich een beetje druk, en in mijn opvoedingswereld waren ze klaar om weer op te staan en verder te gaan. Ik ben eraan gewend om met mensen om te gaan met zeer verschillende opvoedingsstijlen, maar ik ben er niet aan gewend dat ik op de mijne wordt beoordeeld.
Ik voelde me als mijn ouderschap met vrije uitloop werd beoordeeld door andere moeders die meer helikopterouders waren. De moeder van het andere kind dat in botsing kwam, pakte het kind op, poetste het op en voerde een volledige controle uit. Ondertussen dook mijn eigen kind op, jammerde een beetje en rende weg.
De auteur had een veilige ruimte nodig om te ventileren en had het gevoel dat de groep die ze vond niet de groep was die ze vond. Met dank aan de auteur
Er kwamen pleisters en tissues tevoorschijn om de tranen tegen te gaan, en er was een volledige ineenstorting van de situatie begonnen, compleet met excuses en samenvattingen van moment tot moment. Ik genoot van mijn koffie en dacht er niet veel over na. Ik had nog niet gemerkt dat mijn opvoedingsstijl niet bij elkaar paste. Voor alle duidelijkheid: dit is slechts mijn perceptie.
Ik had een plek nodig waar ik mijn hart kon luchten en me veilig kon voelen
Langzaam maar zeker begonnen vragen over mijn gezinsgrootte de gesprekken te infiltreren. Ik was gewend aan oneliners van oma’s in de supermarkt over het hebben van mijn handen vol, maar het voelde als een aanval.
Hetzelfde gold voor mijn carrière. Nadat de groep erachter kwam dat ik een werkende moeder was en fulltime mijn eigen bedrijf runde, begon ik me een buitenstaander te voelen. Mensen spraken veel over de negatieve kanten van de kinderopvang en de voordelen van het kunnen zijn van een fulltime moeder. Uit hun opmerkingen leek het alsof ze niet geïnteresseerd waren in een ander perspectief, en er was ook geen vraag over waarom ik werk (omdat ik dat wil) of over de enorme voordelen die mijn kinderen hebben gekregen door de kinderopvang. Ik had het gevoel dat er een veronderstelling bestond dat ik tegen mijn wil vastzat in deze verschrikkelijke wereld van werkend moederschap, zonder uitweg.
Na verloop van tijd voelde ik me een circusspektakel, en had ik het gevoel dat ik alle puntjes op de i moest zetten op het gebied van ouderschapsonderwerpen, om de nee-zeggers te laten zien dat het met veel kinderen prima met me ging, in plaats van een zachte landingsplaats te vinden om te ventileren en te delen.
Ouderschap kan zo isolerend zijn
Ik was eenzaam en wanhopig, dus klampte ik me vast aan mijn moedergroep. Het alternatief was te eng. Niemand om mee om te gaan op een saaie zaterdag of om te sms’en als het moeilijk wordt. Ik ben het niet alleen – tweederde van de ouders vind de rol isolerend en eenzaam. Maar op een dag besefte ik dat de afgrond beter was dan het alternatief.
Dit was de dag waarop ze alle bijeenkomsten op weekdagen naar 10.00 uur verplaatsten. Ze wisten precies waar ik elke weekdag om 10.00 uur zou zijn – aan het werk.
Hoewel ik geen vergelijkbare stijlgroep heb gevonden, realiseerde ik me dat in plaats van op zoek te gaan naar een heel dorp met besties, mijn dorp al om me heen was. Het zag er gewoon niet uit als 10 moeders met lattes bij de peuterspeelzaal. In plaats daarvan gaat het om de trainer die vraagt of mijn kind over zijn derde aanval van streptokokken heen is, of om de vriendin van mijn moeder die me sms’t met een paar opdruknagels die ze mooi vindt en die mij goed zouden staan.
Mijn echte vrienden eisen niet dat we precies maar 1,5 kinderen hebben, met een helikopter rond onze baby’s vliegen, of alleen op woensdag roze dragen.
