Een wetsvoorstel dat in de wetgevende macht van de staat Washington is ingediend, zou werkgevers verbieden om van werknemers te eisen of onder druk te zetten dat ze een microchip hebben, een praktijk die wetgevers willen verbieden voordat het ooit een probleem wordt.
Huiswetsvoorstel 2303 werd deze week voorgelegd door Reps. Brianna Thomas (D-34) en Lisa Parshley (D-22).
Het wetsvoorstel zou werkgevers verbieden werknemers te verplichten, te verzoeken of te dwingen om microchips in hun lichaam te laten implanteren als arbeidsvoorwaarde, en zou het gebruik van onderhuidse tracking- of identificatietechnologie voor werkplekbeheer of -bewaking verbieden.
Het heeft tot doel de privacy en de lichamelijke autonomie van werknemers te beschermen door strenge straffen op te leggen voor overtredingen, waaronder civielrechtelijke boetes vanaf $10.000 en het recht voor benadeelde werknemers om schadevergoeding te eisen en voorlopige voorzieningen te treffen.
Hoewel er geen voorbeeld bekend is van een werkgever die dergelijke maatregelen nastreeft, vertelde Thomas aan GeekWire dat het wetsvoorstel een preventieve maatregel is.
“We lopen het probleem voor, omdat het eisen van deze chips te gevaarlijk is om te wachten tot ze in Washington verschijnen”, zei ze donderdag via e-mail. “Een werknemer met een microchip is niet langer een werknemer – hij wordt feitelijk ontmenselijkt tot bedrijfsapparatuur.”
De Carnegie Raad voor Ethiek in Internationale Zaken meldde dat internationaal meer dan 50.000 mensen ervoor hebben gekozen om microchip-implantaten te ontvangen als hun eigen implantaat veeg toetsencreditcards en meer. De organisatie merkte op dat de technologie vooral populair is in Nederland Zwedenwaar chipimplantaten op grotere schaal worden geaccepteerd voor toegang tot sportscholen, e-tickets op openbaar vervoersystemen en om contactinformatie voor noodgevallen op te slaan.
HB 2303 zou een nieuwe sectie toevoegen aan hoofdstuk 49.44 van de herziene Code van Washington (RCW), getiteld ‘Overtredingen – Verboden praktijken’. Het hoofdstuk dient als verzamelpunt voor arbeidsregelgeving die specifieke oneerlijke of illegale activiteiten door werkgevers, werknemers en vakbondsvertegenwoordigers definieert en verbiedt.
De wetgeving is vergelijkbaar met wetten die zijn aangenomen in Arkansas, Californië, Missouri, Montana, Nevada, New Hampshire, North Dakota, Oklahoma, Utah, Wisconsin, Indiana, Alabama en Mississippi.
“Werknemers kunnen niet legitiem instemmen met een programma vanwege de machtsdynamiek tussen hen en de werkgever”, aldus Thomas. “Geïmplanteerde chips horen niet thuis in een werkomgeving.”
Volgens de Carnegie Council is Nevada “misschien wel de meest restrictieve” op het gebied van microchip-implantaten en permanente identificatiemarkeringen. De wet verbiedt mensen er vrijwillig voor te kiezen dergelijke markeringen in Nevada te ontvangen.
Thomas zei dat HB 2303 niet zo ver gaat als de beperkingen van Nevada, en merkte op dat werknemers nog steeds vrij zouden zijn om hun eigen keuzes te maken buiten de werkplek.
Thomas zei dat ze gelooft dat bedrijven de technologie uiteindelijk aan hun werknemers zullen presenteren door hen te vertellen dat het handiger en gemakkelijker is – je hoeft je geen zorgen te maken dat je je werktoegangsbadge vergeet, enz.
“Vaak zorgt gemak ervoor dat mensen de dingen te beperkt bekijken en het grote geheel niet zien”, zegt ze. “De machtsdynamiek tussen een werkgever en een werknemer maakt echte, ongedwongen toestemming onmogelijk. Dit gaat erom ervoor te zorgen dat werknemers niet alleen de keuze hebben, maar ook alle factoren in overweging nemen wanneer deze programma’s aan hen worden gepresenteerd.”
De Carnegie Council rapporteerde ook over de zorgen over privacy, gegevensbeveiliging en gezondheidsveiligheid die microchips met zich meebrengen, onder meer van technologen die zich zorgen maken over IoT-kwetsbaarheden in sensoren en netwerkarchitectuur die door hackers kunnen worden uitgebuit.
Terwijl het voorstel van Washington zich richt op eenvoudige Radio Frequency Identification (RFID)-tags, beweegt een meer geavanceerde golf van ‘brain-computer interfaces’ (BCI’s) zich snel richting de mainstream.
Elon Musk wil dat wel de productie opvoeren van zijn Neuralink-brein-computerinterfacechips in 2026. Hij stelt zich voor dat de technologie mensen met neurologische aandoeningen zal helpen en uiteindelijk mensen in staat zal stellen rechtstreeks met computers te communiceren. Het bedrijf is van plan het chirurgische implantatieproces vrijwel volledig geautomatiseerd te maken om de procedure op te schalen.
Washington’s HB 2303 staat gepland voor een openbare hoorzitting op 14 januari in de House Committee on Labor & Workplace Standards.
