Na een lange, moeizame reis verschijnt Kristen Stewarts speelfilmdebuut, De chronologie van wateris eindelijk in de bioscoop verschenen. De acteur heeft op een gegeven moment hard gevochten om deze film tot leven te brengen dreigen te stoppen met acteren tenzij ze financiële steun voor de film kon vinden. Het is niet bepaald het meest commerciële uitgangspunt ter wereld: de film is een bewerking van de gelijknamige memoires uit 2011 van Lidia Yuknavitch, die uitgebreid de ervaringen van de auteur met misbruik (waaronder incest) beschrijft, en de manieren waarop die ervaringen uit de vroege kinderjaren de rest van haar leven weerklank vonden.
Naast het duidelijk niet-Hollywood-uitgangspunt is het materiaal een ongelooflijk gedurfde keuze voor een regiedebuut. En toch, toen ik de film voor de tweede keer bekeek, dacht ik bij mezelf: “Verdomme, het is ze gelukt.” Typisch, Hen hoofdredacteur Samantha Allen en ik komen met dezelfde reactie uit het theater, maar deze keer was het anders. Dus moesten we het natuurlijk in een Google-document verwerken, wat, zoals ik al vermoedde, resulteerde in een diep generatief gesprek, dat hieronder wordt weergegeven. — James Factora
James Factora: In de loop van de jaren dat we er zijn geweest films besprekenIk heb ontdekt dat jij en ik over het algemeen dezelfde smaak hebben. Daarom was ik verrast om te horen dat het klinkt alsof we totaal verschillende gevoelens hebben De chronologie van water. Ik heb er echt van genoten, en jij… niet. We zijn nog niet echt op de details ingegaan, dus ik ben benieuwd naar enkele van je belangrijkste kritiekpunten op de film.
Samantha Allen: Oké, de korte versie: voor mij is dit een van die ambitieuze debuten die zoveel belofte inhouden, maar niet echt de som der delen zijn. Ik vond de montage, het geluidsontwerp en het acteerwerk over de hele linie opmerkelijk. Imogen Poots doet hier fantastisch werk. Als het echter om de kerninzichten over trauma, misbruik en verslaving gaat, had ik niet het gevoel dat de aanpassing iets nieuws aan dat gesprek had toegevoegd.
Ik denk dat het een aantal interessante dingen probeert te zeggen over geheugen en genezing. Er waren momenten die mij echt ontroerden, soms tot tranen toe. Maar toen die muziekvideo-achtige reeks over de aftiteling begon te spelen, had ik het gevoel dat ik een twee uur durende goocheltruc had gezien en dat niemand daadwerkelijk doormidden werd gezaagd. Als je het omdraait: wat zijn de kernpunten van je lof?
JF: Nu lijkt het er meer op! Mijn favoriete aspecten waren ook het geluidsontwerp, de montage en het acteren – ook een beetje in die volgorde. Ik ben het daar niet noodzakelijk mee oneens Chronologie brengt niets supernieuws op tafel in termen van ideeën over overleven en alles wat daarbij komt kijken. Een deel daarvan komt, denk ik, voort uit het feit dat het bronmateriaal in 2011 is gepubliceerd. Dat wil niet zeggen dat het op geen enkele manier achterhaald is, maar vijftien jaar later (geachte Heer, hoe is het vijftien jaar geleden) zijn de gesprekken die we hebben over overlevenden van misbruik nu veel verfijnder en genuanceerder dan ze ooit waren.
Dat gezegd zijnde denk ik wel Chronologie is behoorlijk uniek in de manier waarop het die ideeën visueel en auditief vertaalt. In de persberichten voor de film zegt Kristen Stewart dat “cinema het dichtst in de buurt komt van de onderbewuste manier waarop herinneringen in ons lichaam leven.” Dat gevoel bleef me echt bij, en de manier waarop de film is opgebouwd is een goed voorbeeld van dat idee.
Ik denk ook dat er iets te zeggen valt over hoe de film past in de golf van film en tv uit de jaren 20, waarin heel bewust wordt geprobeerd ingewikkelde verhalen te presenteren over overlevenden van misbruik, vooral seksueel misbruik. Ik denk aan Ik kan je vernietigen En Ik was vroeger grappigeven uit mijn hoofd.
