Recensie ‘The Notebook’: een soort muzikale transformatie

Het probleem met musicals die zijn afgeleid van populaire boeken en films is dat ze maar al te vaak alleen maar proberen de ervaring van fans opnieuw te creëren in een nieuw medium. Het resultaat is een inferieure kopie van het origineel. Maar wat kan iemand verwachten als het uiteindelijke doel het verzilveren van een waardevol IP-adres is?

De artistieke uitdaging is uiteraard transformatie, niet klonen. Een musical opereert op een andere manier dan een literair of filmisch werk en kan daarom niet anders dan een unieke versie van het verhaal vertellen.

Ik heb “The Notebook” niet gezien toen het in 2024 op Broadway in première ging en gemengde recensies kreeg. Ik moet ook bekennen dat ik de bestsellerroman van Nicholas Sparks, waarop de musical is gebaseerd, nooit heb gelezen. En pas onlangs heb ik het ingehaald Nick Cassavetes‘ Film uit 2004 met Ryan Gosling en Rachel McAdams in de hoofdrol, en dan moet ik toegeven dat ik me alleen maar voorbereidde op de première van de musical in Los Angeles in het Hollywood Pantages Theatre.

Met Gosling en McAdams in een boeiende vlucht op het scherm, is het gemakkelijk om je te verdiepen in de mythische liefde van Noah en Allie, het stel dat centraal staat in de schaamteloze en (ja, ik geef het toe) schaamteloos plezierige romantische fantasie. Gosling heeft een manier om zich terug te trekken in een stilte die emotioneel welsprekender is dan de soms onhandige dialoog van de film. McAdams maakt daarentegen een duizelingwekkend kabaal dat gevoelens verraadt die haar personages niet volledig kunnen begrijpen of bevatten.

Ik had niet verwacht dat de acteurs die deze rollen zouden vertolken in de Pantages, waar de musical woensdag in première ging, qua magnetisme of intensiteit vergelijkbaar zouden zijn met hun filmstervoorgangers. Gelukkig is dat, gezien de manier waarop de musical is geschreven door Ingrid Michaelson (muziek en teksten) en Bekah Brunstetter (boek), niet echt nodig.

Drie acteurs spelen Noah en drie spelen Allie op verschillende momenten in het leven van het stel. De jongere Noah (Kyle Mangold) en de jongere Allie (Chloë Cheers) zijn de tieners die achteloos verliefd worden ondanks de verschillen in hun achtergrond. Allie’s rijke ouders (gespeeld door een pikante Anne Tolpegin en Jerome Harmann-Hardeman) willen niet dat hun aan de universiteit gebonden dochter haar leven vergooit op een houtzagerij Romeo zonder educatieve of financiële vooruitzichten.

Middle Noah (de rol werd gespeeld door Jesse Corbin bij de beoordeelde voorstelling) en middle Allie (Alysha Deslorieux) herenigen zich na jaren van scheiding om te zien of hun puberpassie nog steeds brandt. Allie staat op het punt met een andere man te trouwen, maar ze keert terug en treft Noah aan in het historische huis waarvan hij beloofde dat het ooit hun thuis zou zijn. Hij heeft het huis gerestaureerd in de hoop dat ze bij hem terugkomt, waarbij hij de inzet verdubbelt met een prachtig stuk onroerend goed dat ze net zomin kan weerstaan ​​als zijn dromerige toewijding.

De exacte relatie tussen Older Noah (Beau Gravitte) en Older Allie (Sharon Catherine Brown) wordt even geheim gehouden. Allie, die aan dementie lijdt, ligt in een zorgcentrum. Noah, die zelf gezondheidsproblemen heeft, bezoekt haar om uit een notitieboekje het verhaal voor te lezen dat ze op papier heeft gezet om te voorkomen dat ze de liefde vergeet die haar leven verlichtte. Hij gelooft dat wat er in het notitieboekje staat, haar bij hem terug zal brengen, al is het maar flikkerend, voordat de tijd voor hen beiden om is.

Terwijl Noah Allie voorleest, verschijnt hun jongere zelf op het podium om de afgebeelde scènes na te spelen. De manier waarop de musical met de romantiek omgaat, wordt in het begin gecondenseerd. De jongere versies van Noah en Allie, kalm en schichtig, zijn in grote lijnen uiteengezet. Mangold heeft een opzichtige falset die Noahs kwetsbare verlangen vergroot, maar de duetten met Cheers’ Allie zijn tekstueel niet verfijnd genoeg om de relatie veel diepgang te geven.

Er zit een algemene kwaliteit in zowel de partituur van singer-songwriter Michaelson (een combinatie van folk en Broadway-pop) als in een romantiek die bijna mystiek voorbestemd lijkt.

Corbin’s Noah is het sterke, stille, sexy type; Deslorieux’ Allie is even delicaat als eigenzinnig. Je hoopt dat ze de juiste keuze zullen maken en voor elkaar zullen kiezen, maar teksten als ‘Soms heb ik het gevoel dat ik mijn enige stem heb verloren./Maar toen besefte ik dat alleen ik mijn keuze kan kiezen’ geven Deslorieux niet zoveel om mee te werken in het grote tweede actnummer ‘My Days’.

Sharon Catherine Brown (Older Allie) en “The Notebook” Noord-Amerikaanse reisorganisatie.

(Roger Mastroianni)

De verbinding tussen Middle Noah en Middle Allie is stomend, soms komisch, zoals wanneer Allie de tafel streelt waarvan Noah toegeeft dat hij deze met de hand heeft gemaakt. Hun liefdesscène in de regen, hoewel visueel minder spectaculair dan in de film, stort zich halsoverkop in romantische clichés die erin slagen de klus te klaren ondanks hun voor de hand liggende.

De regie van Michael Greif en Schele Williams probeert dapper de hokiness van het materiaal te beheersen zonder de wensvolheid te ondermijnen die de kern vormt van de brede emotionele aantrekkingskracht van het verhaal. Ze slagen erin de hoeveelheid oogrollen van het publiek te beperken, maar ze kunnen niet de textuur en nieuwigheid bieden die in de musical ontbreken.

Het enige opmerkelijke verbeterpunt in de film is de omgang met de oudere verhaallijn van Noah en Allie. Brunstetter (een succesvolle tv-schrijver wiens populaire onderwerp speelt “De taart” maakte een paar jaar geleden de ronde) verzacht enkele van de sentimentele excessen die in strijd zijn met de medische realiteit.

Niet alle veranderingen zijn in het voordeel van de musical. De setting is nu een kustplaats in de Mid-Atlantische Oceaan, waar de film een ​​meer expliciete zuidelijke charme heeft. Ook de periode is herzien. Noah dient nu in de oorlog in Vietnam in plaats van in de Tweede Wereldoorlog. Deze historische veranderingen waren mogelijk bedoeld om cross-raciale casting mogelijk te maken. Maar de personages lijken niet echt geworteld in een bepaalde tijd en plaats. Ze zijn zojuist opnieuw in een Broadway-voorgeborchte geplaatst.

Maar de musical slaagt er wel in om één echte transformatie teweeg te brengen. De auteurs hebben het werk gestructureerd als een drievoudige helix, en enkele van de krachtigste momenten vinden plaats wanneer alle drie de incarnaties van de personages tegelijkertijd op het podium staan.

‘The Notebook’ op het scherm bracht nieuw leven in een formeel liefdesverhaal. Brunstetter en Michaelson heroriënteren het werk zodat het meer over tijd gaat. De band tussen Noah en Allie is een prisma waardoor we zowel de vergankelijkheid als de duurzaamheid kunnen ervaren van wat voor ons het belangrijkst is in het leven. Ondanks de verdwijning blijft er iets mysterieus bestaan.