Emotionele arbeid is het werk dat ten grondslag ligt aan ons leven.
Het is de gedachte en de zorg die in alles zit welke maaltijden te maken welke disciplinestijl je moet gebruiken om te bepalen wat het beste moment is om een moeilijk gesprek te voeren. Emotionele arbeid is wat gemeenschappen en verbindingen creëert en onderhoudt, en is aanwezig in elke interactie die we hebben.
Wat is emotionele arbeid?
In 1983 bedacht Arlie Russell Hochschild, dezelfde socioloog die ‘de tweede verschuiving’ definieerde, ook de term ‘emotionele arbeid’. Het werd oorspronkelijk gebruikt om te verwijzen naar het emotionele werk dat nodig is voor een baan, zoals een baan stewardess of therapeut, maar de term is aangepast en uitgebreid om soortgelijk werk in elke omgeving te beschrijven.
Een stewardess die zijn eigen emoties moet beheersen terwijl hij door een dronken passagier wordt neerbuigend, moet de gevoelens van anderen lezen, hun gedrag voorspellen en reageren op een manier die een bepaalde emotionele omgeving creëert. Hetzelfde werk is aanwezig in vakantiemaaltijden plannenhet delegeren van taken op zondagse schoonmaakdagen en het faciliteren van de relaties tussen schoonfamilie en hun kleinkinderen. Het navigeren door de behoeften, wensen, persoonlijkheden, gedragingen en verwachtingen van iedereen vergt empathie, aandacht en zorg.
Emotionele arbeid, of het nu betaald of onbetaald is, met klanten of tussen dierbaren, is vakwerk dat inspanning en energie vergt. Emotionele arbeid is altijd aanwezig, verstrikt in elke interactie die we hebben, in de manier waarop we omgaan met ontvangen dressing op onze salade toen we erom vroegen naast het uit de kast komen bij onze ouders. Hoewel de term zelf meestal wordt gebruikt om de interne verwerking en besluitvorming te beschrijven die van invloed zijn op de manier waarop we met anderen omgaan, is emotionele arbeid onlosmakelijk verbonden met al het andere werk dat we doen ten dienste van onze relaties met anderen.
Het is echt en noodzakelijk werk
Wanneer een vriend een dierbare verliest, is emotionele arbeid aanwezig in het laten zakken van de schouders en een zachtere toon bij het aanbieden van een knuffel. Het houdt verband met het mentale werk van het uitzoeken van een zwarte jurk en het bestellen van bloemen ter voorbereiding begrafenisbezoek. Het houdt verband met het huishoudelijk werk van het koken van een ovenschotel en het voorbereiden op de kinderopvang, zodat u erbij kunt zijn.
Er is emotioneel, mentaal, huishoudelijk en zorgwerk voor nodig om elkaar een veilig, geliefd en ondersteund gevoel te geven. Deze inspanningen zijn de lijm die ons bindt. Deze arbeid creëert en voedt gemeenschappen. Het is het werk dat ervoor zorgt dat we ons voelen hoe we ons voelen. Dit echte en noodzakelijke werk draagt bij aan de manier waarop we liefhebben, verbinden en groeien.
Vrouwen die aandacht besteden aan de gevoelens van anderen is een overlevingsvaardigheid
Emotionele arbeid wordt, net als ander huishoudelijk werk en zorgarbeid, ook gebruikt als instrument voor uitbuiting. Er gaan allerlei berichten rond dat vrouwen ‘emotionele wezens’ zijn of ‘gewoon beter in’ gevoelens. Dit is geen biologische waarheid. Geslacht of geslacht bepaalt niet iemands vermogen om empathisch te zijn. Het bepaalt niet of iemand rekening kan houden met de gevoelens van anderen, met zorg kan reageren of een betekenisvolle emotionele uitkomst kan bereiken.
Empathie, of het vermogen om de gevoelens van anderen te beoordelen en jezelf in hun schoenen te verplaatsen, is iets dat we moeten oefenen. Het identificeren van onze eigen gevoelens en die van anderen en het in overweging nemen van de behoeften van meerdere mensen bij de besluitvorming zijn vaardigheden die moeten worden ontwikkeld. In de hele samenleving wordt dit gefeminiseerde en vaak raciale werk onevenredig veel gevraagd van de onderdrukten om de macht van de onderdrukker te beschermen.
Vrouwen leren vaak aandacht te schenken aan de gevoelens van de mensen om hen heen, omdat het een overlevingsvaardigheid is.
Het houdt ons veilig en helpt ons groeien
Telkens wanneer van één persoon wordt verwacht dat hij een bepaalde emotionele omgeving creëert en in stand houdt zonder dezelfde inspanning van de andere betrokken partij, wordt emotionele arbeid een instrument voor ondergeschiktheid. Binnen relaties creëert het gebrek aan emotionele beheersing en regulering van de ene persoon een situatie waarin de andere persoon gedwongen wordt het verschil goed te maken en hem op zijn plaats te houden. Dit wordt een instrument voor schade.
De onwil van één persoon om zijn deel van het emotionele werk te doen, dwingt de persoon met wie hij een relatie heeft, om het voor hem te doen. Toch is emotionele arbeid de lijm die ons samenbindt. Het houdt ons veilig, helpt ons groeien en zorgt ervoor dat we ons verzorgd en geliefd voelen. Gedaan in dienst van zorg en verbinding, zo bouwen we aan intimiteit. Wanneer emotionele arbeid vrijelijk wordt gegeven en beantwoord, bloeien onze relaties. Dus hoe kunnen we emotionele arbeid terugwinnen van de manieren waarop het wordt gebruikt om ons uit te buiten, en hoe kunnen we het beter gebruiken?
Het begint met opnieuw nadenken over wat het betekent om met elkaar om te gaan.
Overgenomen uit “Niet meer middelmatig: een oproep om onze relaties opnieuw vorm te geven en meer te eisen” door Laura Danger. Copyright 2026, Laura Danger. Uitgegeven door Plume, een afdruk van Penguin Random House.
Een erkende opvoeder, facilitator en pleitbezorger voor binnenlandse gelijkheid, Laura Danger is online te vinden op @DatDarnChat.
