Deze serie met YA-smaak overtreft ver boven zijn gewichtsklasse

Starfleet Academy is een van de meest besproken en minst bezochte locaties in de hele Star Trek-franchise. Het is een plek waar legendes worden gemaakt, fouten worden gemaakt en jonge mensen uit de hele melkweg in vorm worden gebracht, klaar en in staat om een ​​ruimteschip te bemannen en moedig te gaan, enzovoort. Het bestaat meer als een twinkeling in de ogen van personages als Kapitein Picard dan als een volledig vastgepinde, bekende plek met een exacte identiteit.

Met andere woorden: het is de perfecte plek om een ​​nieuwe “Star Trek” tv-serie te spelenomdat iedereen, van meneer Spock tot Harry Kim, door de gangen is gegaan. Het verbindt vrijwel elk hoofdpersonage in de franchise, terwijl het wijd open genoeg is voor allerlei soorten interpretaties. En na tientallen jaren van valse starts en geannuleerde pogingen is er eindelijk een volwaardig verhaal dat zich (bijna) volledig in de heilige zalen afspeelt.

“Star Trek: Starfleet Academy” is een rare show, een funky zelfs, in die zin dat het het feit moet erkennen dat de samengestelde kapiteins, diplomaten en wetenschappers van deze franchise allemaal begonnen als roekeloze, eigenwijs, verlegen, rare kleine mensen die voor het eerst naar de universiteit gingen. Dit is een “Star Trek”-show waarin tienerschandalen vaak centraal staan, maar ook een show die ons eraan herinnert dat deze kinderen met een beetje geluk op een dag hele vloten zullen besturen. Ze hebben alleen het juiste onderwijs nodig.

En als het werkt, en dat werkt meestal, is “Starfleet Academy” een genot.

“Starfleet Academy” is een show die op twee afzonderlijke maar parallelle niveaus draait. Bovenaan kijken we naar de docenten en leiders van de school terwijl ze de eerste Starfleet Academy-klas in meer dan een eeuw introduceren (de gevolgen van de gebeurtenissen in “Star Trek: Discovery”), en navigeren door een beladen, gevaarlijk sterrenstelsel en de diplomatieke valkuilen die hen elke keer weer te wachten staan. Beneden kijken we naar de leerlingen van de school terwijl ze lessen volgen, lid worden van clubs, bruisen van seksuele spanning en in het algemeen omgaan met de angst om een ​​Young Hot Human/Alien te zijn met het gewicht van het universum op hun schouders. De up-top verhalen hebben een grote reikwijdte, de studentenverhalen zijn kleinschaliger en persoonlijker. De een is vaak de microkosmos van de ander, ook al kruisen ze elkaar niet direct. Terwijl de Melkweg te maken heeft met een ingrijpende gebeurtenis van groot belang, debatteert de debatclub van de Starfleet Academy erover. Het is een geweldige structuur.

Dit soort opzet zou bekend moeten zijn voor iedereen die eerder heeft genoten van een verhaal dat is opgebouwd rond de Young Adult-trope van de ‘magische school’, en ja, er zijn momenten waarop ‘Starfleet Academy’ kan worden omschreven als ‘Star Trek: Hogwarts’. Gelukkig is de schoolcampus een plek die de investering waard is, een weelderig stuk productieontwerp vol wezens en robots die ook letterlijk vanuit de haven van San Francisco kunnen opstijgen en excursies naar vreemde nieuwe werelden kunnen maken. Op deze manier is de serie een universiteitsoap die ook, nou ja, fungeert als een “Star Trek” -show.

Elke “Star Trek”-show is slechts zo goed als de crew, en het “Starfleet Academy”-ensemble is een gezonde mix van jong talent en ervaren artiesten. Als Nahla Ake, de eeuwenoude kanselier van de Academie, brengt Holly Hunter een onbezonnen, hippieachtige uitstraling aan het uniform, waarbij ze het protocol vaak genoeg terloops afwijst om James T. Kirk te laten blozen (en geen enkele Starfleet-officier heeft ooit zo in de stoel van de kapitein gezeten als zij). Ze wordt ondersteund door terugkerende ‘Trek’-personages zoals Robert Picardo’s holografische Doctor (nog steeds verrukkelijk) en Tig Notaro’s Jett Reno (nog steeds verrukkelijk) en nieuwe personages zoals Gina Yashere’s Lura Thok, de heimelijk gevoelige Jem’Hadar-krijger die de cadetten sterker moet maken. De bank is dieper dan je zou verwachten, en zoals de serie bewijst, zijn de mogelijkheden voor fascinerende gastdocenten eindeloos.

De jonge cast maakt ook een sterke show en brengt alle angst met zich mee die je zou verwachten van een serie over jonge mensen die in een gigantische ruimteschool vol knappe mensen wonen. Maar hoewel de guitige Caleb Mir (Sandro Rosta) wordt gepresenteerd als de centrale hoofdrolspeler van de show, zijn het de iets meer esoterische personages die de serie tot leven brengen. Karim Diané’s vreemde, pacifistische Klingon Jay-Den Kraag is meteen een hoogtepunt en eert het verleden van het legendarische buitenaardse ras, terwijl de show alles over hun cultuur op een verrassende en bevredigende manier op zijn kop zet. Sam van Kerrice Brooks, een ‘fotonische’ projectie die een geïsoleerd ras van buitenaardse AI vertegenwoordigt, begint als komische verademing voordat hij de katalysator wordt voor de meest onverwachte en ontroerende momenten van de show.

“Starfleet Academy” loopt over een dunne lijn en probeert drie afzonderlijke doelgroepen tegelijk te plezieren. Het wil echt een geweldige “eerste” “Star Trek” zijn voor jonge kijkers, die hen naar binnen lokt met het CW-getinte drama van de studenten die in gelijke mate verlangen en leren. Het wil het reguliere publiek meer vertrouwd maken met de actiefilms, door dure actiescènes af te leveren die met enthousiasme op groot scherm zijn geregisseerd. En ja, het wil ook een beroep doen op de hardcore Trekkies, waarbij de huidige status van het Klingon-rijk wordt onderzocht (een enorme swing die gepaard gaat met onverwachte kracht), de politiek van Betazed (interessanter dan je zou denken!) en de aanhoudende mysteries van een bepaalde seizoensfinale waar ‘Trek’-fans nog steeds hartstochtelijk over discussiëren (aflevering 5 zal enkele van de grootste online gesprekken in tijden inspireren).

Maar deze cocktail heeft onmiskenbaar een YA-smaak, en showrunners Alex Kurtzman en Noga Landau leunen erin. Deze kinderen zijn kinderen, en ze maken fouten en worden verliefd en worstelen met huiswerk, voeren belachelijke grappenoorlogen en verlaten, in misschien wel de grappigste ‘Star Trek’-reeks buiten de animatieserie ‘Lower Decks’, de campus voor een avondje drinken en feesten. Hoewel sommige fans van old school Trek hun neus op zullen halen voor de grapjes, herinner ik me alleen dat vrijwel elke vermelding van de Academie in eerdere shows met een knipoog en grijns kwam, wat de chaos suggereerde die iedereen creëerde voordat ze afstudeerden. Het is de juiste keuze.

Eerlijk gezegd was ik opgetogen over de eerste zes afleveringen van “Starfleet Academy” die aan critici werden verstrekt. Ik heb genoten van de belachelijke komische swings, de intergalactische politiek, de vaak vreemde romantische subplots, Paul Giamatti’s off-the-wall gastoptreden als een walgelijke ruimtepiraat, de frisse benadering van het ‘Trek’-universum, en de frequente (en ik bedoel frequente) paaseieren en terugroepen naar buitenaardse soorten en gebeurtenissen uit het verleden. Wilde je het “Next Generation” rokuniform-voor-heren terug? Maak je geen zorgen, “Starfleet Academy” staat achter je.

Ik raad sceptische ‘Trek’-fans aan om deze een kans te geven en erbij te blijven. Ja, deze serie is een directe spin-off van de verdeeldheid zaaiende ‘Star Trek: Discovery’, maar het neemt de citroenen van die show en maakt zoete limonade. De show wordt beter naarmate het vordert, vooral in de doordachte en vreugdevolle vierde aflevering en de hilarische, canon-rammelende vijfde inzending. Controversiële gebeurtenissen zoals de Burn hebben een nieuwe context gekregen en fungeren als metafoor voor het hier-en-nu, zoals de beste ‘Trek’ altijd heeft gedaan. Deze kinderen hebben een kapot universum geërfd, een universum dat de volwassenen niet konden repareren. Het is nu aan hen. En het is gemakkelijk om voor deze ploeg te pleiten.

/Filmbeoordeling: 8 uit 10

“Star Trek: Starfleet Academy” gaat op 15 januari 2026 in première op Paramount+.