Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
Tegenwoordig is Jack Black een van de meest herkenbare filmsterren ter wereld. Maar voordat hij zo’n geliefd figuur werd, moest hij zich net als iedereen omhoog werken. In die jaren is het hem gelukt zijn kleine rol in de sciencefictionfilm ‘Demolition Man’ van Sylvester Stallone verpesten maar hij slaagde er ook in om het veel beter te doen met zijn even korte optreden in HBO’s westernfilm ‘Blind Justice’ uit 1994.
Black bleef Hollywood domineren in 2025, met in de hoofdrol de kaskraker “A Minecraft Movie” en, meer recentelijk, verschijnen met Paul Rudd in de heerlijk dwaze reboot van “Anaconda”. Maar begin jaren negentig was hij nog steeds een nieuwkomer die graag in het bedrijf wilde doorbreken. Hij acteerde al sinds het begin van de jaren ’80, maar pas met ‘Bob Roberts’ uit 1992 begon hij enige grip te krijgen in films. Het zou enige tijd duren voordat hij de ster werd zoals we hem nu kennen, maar hij begon in ieder geval enige vooruitgang te boeken.
Toen Black werd gecast in ‘Demolition Man’, verprutste hij helaas zijn kans om een zin af te leveren, wat een belangrijke stap voorwaarts zou zijn geweest voor de jonge acteur. Gelukkig slaagde hij er het jaar daarna in om een sprekende rol te bemachtigen in ‘Blind Justice’, waar hij een soldaat van de Amerikaanse cavalerie speelde die een pak slaag krijgt van Armand Assante’s mysterieuze revolverheld Canaan. Was het goed? Niet echt. Was dit een fatsoenlijke rol voor zwart? Absoluut.
Blind Justice was een gekke tv-western met een klein maar gedenkwaardig Jack Black-optreden
Gedenkwaardig, Jack Black vergat ooit (kort) dat hij speelde in ‘The Holiday’, die toevallig ook op onze eigen lijst stonden de meest herkijkbare kerstfilms. Of hij zich zijn tijd in ‘Blind Justice’ herinnert, is niet duidelijk, maar zijn rol was vrij klein, dus als ‘The Holiday’ door de kieren is geglipt, weet ik zeker dat een lang vergeten HBO-film dat ook heeft gedaan. Dat zou wel eens het beste kunnen zijn, want hoewel Black uitstekend werk leverde als cavalerie-soldaat in de Verenigde Staten na de burgeroorlog, was de rest van de film niet bepaald het soort project waar hij waarschijnlijk van had gedroomd.
Twee jaar voordat ‘Blind Justice’ op HBO debuteerde, schiep ‘Unforgiven’ van Clint Eastwood een precedent als de beste revisionistische western ooit gemaakt. In tegenstelling tot de triomf van Eastwood uit 1992 hield de eerste zich echter niet bezig met het ondermijnen van al lang bestaande stijlfiguren of het dieper verdiepen in een genre dat historisch gezien afhankelijk was van een simplistische dynamiek tussen goeden en slechteriken. Het wilde gewoon een beetje vlezig actieplezier zijn.
De film werd geregisseerd door de Britse filmmaker Richard Spence (die zijn hele carrière vrijwel uitsluitend op televisie werkte) en speelde Armand Assante als Canaan, een bijna blinde scherpschutter die door de dorre landschappen van Mexico trekt met een baby die hij hoopt af te leveren aan een adoptiegezin in een klein stadje. Wanneer hij echter een grensstad binnengaat, ontdekt hij dat Amerikaanse cavalerieofficieren worden aangevallen door bandieten onder leiding van Robert Davi’s Alacran. Elisabeth Shue, die kort daarna een Oscar-nominatie ontving voor ‘Leaving Las Vegas’, speelde de belangrijkste liefdesbelangstelling, terwijl Black halverwege verscheen en slechts een handvol scènes had. Gelukkig zijn het ook enkele van de grappigste momenten in een film die zichzelf niet al te serieus neemt.
Blind Justice was niet geweldig, maar het was een belangrijk project voor Jack Black
Het boek van John Stanley “Creature Features: de sciencefiction-, fantasy- en horrorfilmgids” beweert dat “Blind Justice” gedeeltelijk is geïnspireerd door het stripboekpersonage uit DC Jonah Hex, die Josh Brolin ooit berucht op het scherm portretteerde. Maar hoewel ‘Blind Justice’ aantoonbaar meer de moeite waard is dan de film van Brolin, zegt dat niet veel. Het is niet bepaald een meesterwerk, maar het weet wat het is en heeft vaak plezier met zijn B-filmtoon. (Op een gegeven moment pakt Kanaän zelfs de onderwereld van een tegenstander en vraagt: “Wat vind je van je eieren? Roerei?”)
Dan is er nog de Jack Black van allemaal. In tegenstelling tot ‘Demolition Man’ wist de jonge Black hier een flink aantal regels te krijgen en een paar scènes te delen met ster Armand Assante. In één daarvan demonstreert zijn scherpschutter Canaan zijn superscherpe capaciteiten door vliegen in de lucht te vangen, ondanks het feit dat hij bijna blind is, wat indruk maakt op de soldaat van Black, die Canaan vol ongeloof benadert. Helaas neemt hij dan een knie in zijn gezicht terwijl Canaan probeert te ontsnappen, waarbij hij de soldaat van Black knock-out slaat en hem een vreemd sensueel schouderklopje geeft voordat hij de sleutels van zijn kettingen steelt.
Dus ja, “Blind Justice” is daar nauwelijks een van de beste Jack Black-films en zijn rol is bepaald niet een van zijn meest memorabele. Maar het was belangrijk omdat de toekomstige superster verschillende regels en scènes kreeg met zijn hoofdrolspeler (die een jaar na ‘Blind Justice’ de slechterik Rico zou spelen in ‘Judge Dredd’, de domste sciencefictionfilm die ons angstaanjagende heden voorspelde). Datzelfde jaar nam Black nog steeds kleine rollen op zich, maar naarmate de jaren negentig vorderden, bleef zijn ster rijzen. Uiteindelijk scoorde de acteur in 2000 zijn langverwachte doorbraakrol als Barry Judd in ‘High Fidelity’.
