Een sculptuur van een hand die een olieboorplatform vasthoudt, staat buiten het staatsoliebedrijf Petroleos de Venezuela SA (PDVSA) in Caracas, Venezuela, op 26 februari 2025. Op de achtergrond zijn een straat en een hoog gebouw te zien.
Pedro Mattey/AFP via Getty Images
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Pedro Mattey/AFP via Getty Images
President Trump heeft maakte geen geheim dat hij wil dat Amerikaanse oliemaatschappijen profiteren van zijn verwijdering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro door te investeren in wederopbouw van de Venezolaanse olie-infrastructuur en delen in het geld dat zou volgen.
Dinsdag laat postte hij dat op Truth Social De Venezolaanse autoriteiten zullen tussen de 30 miljoen en 50 miljoen vaten gesanctioneerde olie aan de VS overdragen, die vervolgens tegen marktprijs zullen worden verkocht, waarbij de opbrengst wordt gecontroleerd door Trump.
Maar het in beslag nemen van de huidige olieproductie is één ding; Het herzien van de gehele olie-industrie van Venezuela zou iets anders zijn.
Het onafhankelijke onderzoeksbureau Rystad Energy heeft geschat dat het in meer dan tien jaar 183 miljard dollar zou kosten om de Venezolaanse olieproductie terug te brengen naar het niveau van de jaren negentig, meer dan een verdrievoudiging ten opzichte van het huidige niveau van minder dan 1 miljoen vaten per dag.
En bedrijven aarzelen misschien om zich te haasten – of beter gezegd: zich te haasten rug in. Chevron is de enige Amerikaanse oliemaatschappij die nog actief is in Venezuela; ExxonMobil en ConocoPhillips vertrokken nadat de Venezolaanse regering rond 2007 met geweld over contracten had heronderhandeld, wat hen miljarden dollars kostte. Internationale rechtbanken hebben dat wel gedaan Venezuela besteld om Exxon en Conoco terug te betalen, een rekening die grotendeels onbetaald blijft.
De ooit bloeiende olievelden van Venezuela worden geplaagd door stroomstoringen, gecorrodeerde pijpleidingen en gestolen apparatuur. Maar bovenal, zegt Kevin Book, directeur van het onafhankelijke onderzoeksbureau ClearView Energy Partners, “is het niet alleen een geologisch probleem of een technisch probleem, maar een wiskundig probleem.” Concreet is dit wiskundige probleem: kunnen bedrijven een winst van de enorme investeringen die nodig zijn om de productie te stimuleren?
Voorlopig hebben de grote oliemaatschappijen niet publiekelijk aangegeven wat ze van plan zijn, en ze weigerden commentaar te geven op dit verhaal.
Maar analisten zeggen dat de bedrijven moeten evalueren of de politieke situatie in Venezuela voldoende zal stabiliseren zodat ze opnieuw bereid zullen zijn miljarden dollars te besteden aan langetermijnprojecten.
Een olieoverschot en lage prijzen
Een grote factor in het wiskundeprobleem is dat de wereld op dit moment meer olie maakt dan ze nodig heeft. Volgens sommige berekeningen bedraagt het overaanbod ongeveer 2 miljoen vaten per dag, tweemaal de totale huidige dagelijkse productie van Venezuela.
“Als dat veel klinkt”, zegt Book, “dan is het dat ook.”
En omdat de wereld meer olieaanbod heeft dan vraag, zijn de mondiale prijzen voor ruwe olie vrij laag; de mondiale benchmark bedraagt iets meer dan $60 per vat.
Ondertussen bedraagt de break-evenprijs voor projecten in Venezuela om winst te maken meer dan $80, volgens Claudio Galimberti, de hoofdeconoom van Rystad Energy.
“Deze bedrijven zouden daar niet naartoe gaan als ze weten dat het break-evenpunt 80 dollar per vat bedraagt en dat de vooruitzichten voor de komende twee, drie, vier jaar zijn dat de olieprijzen tussen de 60 en 70 dollar per vat blijven”, zegt Galimberti. “Ze zullen het niet doen, omdat het geen zin heeft.”
Bedrijven zijn de afgelopen jaren selectief geweest met hun investeringen en richtten zich op investeringen die waarschijnlijk winstgevend zullen zijn. Dat lijkt misschien voor de hand liggend, maar dat is niet altijd zo geweest. Ongeveer vijftien jaar geleden, toen nieuwe technologie zoals fracken de olie in schalieformaties in de VS vrijmaakte, werden bedrijven een beetje wild.
“De ‘go-go’-dagen van schaliegas waren in de geschiedenis van de olie-industrie doorgaans een ‘eerst boren en pas later de wiskunde uitzoeken’-tijd”, zegt Book. “En het ging niet zo goed met veel van de bedrijven die eerst produceerden en later vragen stelden.”
Op dit moment stellen bedrijven eerst de vragen.
Dat betekent niet dat ze niet zullen investeren. Maar Galimberti denkt dat ze aanzienlijke prikkels – subsidies – van Caracas of Washington nodig zullen hebben, evenals bewijs van politieke stabiliteit.
Zware, stroperige ruwe olie
Een andere variabele in dat wiskundeprobleem: het type ruwe olie dat overvloedig aanwezig is in Venezuela is nogal knoestig.
“Het is een van de zwaarste en een van de smerigste ruwe oliën die je kunt vinden”, zegt Galimberti.
Zware ruwe olie is dik en plakkerig. Het is moeilijker en dus duurder om te winnen, te transporteren en te raffineren. Bij de productie ervan komen ook meer planeetverwarmende gassen vrij dan bij andere soorten ruwe olie, waardoor het nog erger wordt voor het klimaat.
Dat is een milieukeurmerk voor Venezolaanse ruwe olie. En het levert enkele logistieke problemen op, zoals de noodzaak om stoffen te importeren om de ruwe olie voldoende te verdunnen zodat deze door pijpleidingen kan stromen.
Maar economisch gezien is het niet zo’n grote uitdaging als je zou denken; het zou bedrijven zelfs een stimulans kunnen geven om ermee aan de slag te gaan.
Dat komt omdat Amerikaanse raffinaderijen langs de Golfkust perfect gepositioneerd zijn om deze lastige olie te verwerken.
Tientallen jaren geleden investeerden deze raffinaderijen in dure technologie om deze te raffineren, vanwege hun geografische nabijheid tot Venezuela, Mexico en Canada – allemaal bronnen van zware ruwe olie.
Toen vond de schalierevolutie plaats en werden de VS overspoeld met lichte, zoete ruwe olie waarvoor deze technologie niet nodig was.
Volgens de handelsgroep American Fuel & Petrochemical Manufacturers is vandaag de dag 70% van de Amerikaanse raffinagecapaciteit geoptimaliseerd voor zware ruwe olie – terwijl het overgrote deel van de Amerikaanse productie bestemd is voor zware ruwe olie. licht ruw.
Een deel van die mooie technologie gaat dus verloren. Als de situatie in Venezuela zich stabiliseert en oliemaatschappijen hun intrede doen en de productie opvoeren, zouden Amerikaanse raffinaderijen volgens Galimberti goed gepositioneerd zijn om hun bestaande apparatuur volledig te benutten en meer geld te verdienen.
Een oog voor de toekomst
Dan moeten bedrijven natuurlijk rekening houden met het lange spel. Er is vandaag een olieoverschot. Maar wat gebeurt er daarna?
De vraag naar olie kan in de loop van de tijd afnemen, afhankelijk van factoren zoals verkoop van elektrische voertuigen en of China – een van de grootste mondiale bronnen van de vraag naar energie – overstapt op hernieuwbare energiebronnen.
Maar misschien blijft de wereld hongerig naar olie. En hoe dan ook, bedrijven zullen het moeten goedmaken afnemende productie van bestaande, verouderende putten – wat betekent dat er nieuwe moeten worden geboord.
En er zijn niet veel plaatsen in de wereld met zoveel oliepotentieel als Venezuela.
