Het creëren van kunst rond de alledaagse, alledaagse of dagelijkse routines is een beetje een cliché geworden. Dat is logisch, aangezien kunstenaars doorgaans geïnspireerd worden door de ins en outs van hun eigen geleefde ervaringen. Maar animator en kunstenaar Luchtuit Kyoto, Japan, neemt deze algemene vignetten van het leven en verandert ze in niet helemaal stillevenverhalen, maar verhalen die nog steeds in beweging zijn, nog steeds gebeuren, nog steeds ademen.
“Ik vertrouw mijn verbeelding niet zo erg, dus maak ik vaak werken gebaseerd op dingen die ik daadwerkelijk heb meegemaakt”, zegt Hewa. “Ik wil die onbeschrijfelijke toestanden animeren waarin allerlei emoties met elkaar vermengd raken.” In deze micro-animaties (die het goed doen op sociale media, zowel vanwege hun snelle speelduur als vensters naar afwisselend spookachtige en serene werelden), animeert Hewa vrouwen die dromen van andere realiteiten, dinergasten opgesloten in een eeuwige staat van lachen en lege straten vol met scheve huizen. “Ik maak mijn werk altijd terwijl ik denk aan degenen die moeite hebben om hun plek in deze samenleving te vinden. Daarom zou ik echt heel blij zijn als zulke individuen mijn werk zouden kunnen zien en er een soort van weerklank in zouden vinden”, zegt Hewa.
Ze doen soms denken aan de arthouse-sfeer van Chantal Akerman Jeanne Dielman, Quai du Commerce 23, 1080 Brussel, andere keren doet het de kijker denken aan sfeervolle horrorfilms zoals Erfgenaam of zelfs Monsterhuis. Maar meestal staan deze werken op zichzelf, met een unieke, stoffige geschilderde textuur en een licht geometrische stijl die lijkt op cel-shaded anime. Hewa heeft een originele korte film in productie waarmee hij volgend jaar zal beginnen met de productie, maar maak tot die tijd een wandeling door de fluisterende frames van de bijzonder surrealistische werelden van deze animator – en probeer er niet in te verdwalen.
