IEDEREEN die opgetogenheid in de straten van Venezuela verwachtte na de arrestatie van de gehate president Nicolas Maduro, zou ernstig teleurgesteld zijn geweest.
Na bijna dertig jaar van brute socialistische dictatuur die het land op de knieën bracht, werd het machtsvacuüm dat door zijn gevangenneming was achtergelaten, vervangen door een gevoel van terreur.
Mensen zijn te bang om naar buiten te gaan, laat staan om in het openbaar te feesten.
Toen ik in 2018 een van de weinige Britse journalisten was die het Zuid-Amerikaanse land bezocht, heerste er overal waar ik kwam grote angst.
Dit was een tijd waarin Maduro werd toen het hof gemaakt Werk leider Jeremy Corbyn.
Maduro noemde Corbyn een “vriend van Venezuela”, terwijl Corbyn zijn land prees als een visie op de socialistische utopie die hij naar Groot-Brittannië wilde brengen.
Linksbuiten, zoals de voormalige burgemeester van Londen Ken Livingstoneprees ex-president Hugo Chávezwie was Maduro’s mentor, voor het herverdelen van de ongelooflijke olierijkdom van Venezuela, weg van de “elite” naar “de meerderheid van de bevolking”.
Maar tijdens mijn weeklange opdracht was er geen teken van het paradijs dat ze hadden beschreven.
Het enige dat ik kon zien was een dystopische en failliete staat waar jaren van economisch analfabetisme en corruptie – waarbij leiders natuurlijke hulpbronnen stalen om hun eigen portemonnee te vullen – ertoe hadden geleid dat de rechtsstaat ophield te bestaan.
De veiligheidsbriefing die ik kreeg voordat ik de luchthaven van Gatwick verliet, was op zijn zachtst gezegd zenuwslopend.
Schrijnende armoede
Met gemiddeld 73 moorden per dag kreeg ik te horen dat het niet langer veilig was om ’s nachts naar binnen te reizen Venezuela en mij werd geadviseerd vanaf de vroege avond in mijn hotel te blijven.
Maar zelfs overdag zou mijn leven voortdurend in gevaar zijn, aldus de veiligheidsexperts.
Niet alleen vanwege de hoofdstad Caracas was een hol van bendegeweld geworden, waar onschuldige mensen voor een paar dollar doodgeschoten zouden worden, maar ook omdat gewone burgers wanhopig en uitgehongerd waren en zich waarschijnlijk tot de misdaad zouden wenden om voedsel op tafel te krijgen.
Met deze verschrikkelijke waarschuwingen in mijn hoofd keek ik zenuwachtig naar de schaarse, fonkelende lichtjes van de stad na de negen uur durende vlucht van Madrid zijn afdaling had voltooid.
Sinds Madura Nadat het land na de dood van Chavez in 2013 de sleutels tot de macht had gekregen, was Venezuela in een periode van duizelingwekkende economische rampen beland.
De inflatie schoot omhoog naar 82.700 procent, waardoor de bolivarvaluta waardeloos werd en mensen kruiwagens met contant geld nodig hadden om basistransacties uit te voeren.
Ondanks dat de regering op potten met geld uit haar olie-inkomsten zat, hadden de openbare diensten gefaald, was de werkloosheid wijdverbreid misdaad was uit de hand gelopen tot het punt waarop het dragen van een horloge, zo werd ons verteld, suïcidaal was, tenzij je een goed bewapende schare lijfwachten had.
We wilden geen oorlog, we hebben er niet naar uitgekeken. . . het was Maduro die de oorlog verklaarde aan het Venezolaanse volk
Machado
Zelfs straatverlichting was in veel gebieden onbetaalbaar geworden, een probleem waar fotograaf Ian Whittaker en ik getuige van waren toen we in de nacht van onze aankomst in augustus een zeer spannende autorit van 30 minuten vanaf het vliegveld maakten.
Onze fixer in Caracas deed weinig om mijn zenuwen te kalmeren terwijl hij vanaf de passagiersstoel praatte en zei dat hij zijn baan geheim hield voor de buren uit angst dat het bezit van vreemde valuta hem tot een doelwit voor ontvoeringen zou maken.
Enkele Venezuela-statistieken…
£ 86 tot £ 195 – Het gemiddelde maandloon van Venezuela
£ 371,28 – Kosten van een basismand met voedsel
£ 2,3 miljoen – Maduro’s rijkdom (maar vermoedelijk veel meer)
£ 6,25 miljard – Jaarlijkse inkomsten uit drugshandel
£ 14,06 biljoen – Waarde van de oliereserves van het land
En zo begon mijn periode in een land dat het middelpunt van het wereldnieuws is geworden na de verdrijving van de corrupten Madurodie zijn eigen nest goed bevederd had gehouden, net als zijn snor in dictatorstijl, terwijl hij zijn volk in chaos en bittere armoede leidde.
De despoot werd gefotografeerd met handboeien om, omringd door DEA-agenten, terwijl hij en zijn vrouw, First Lady Cilia Floreswerden gisteren naar het Metropolitan Detention Center in Brooklyn gebracht waar ze werden beschuldigd van drugshandel.
Het volgde op de bestorming van zijn militaire terrein om 02.00 uur zaterdag door een team van speciale Amerikaanse troepen dat hem al weken bespioneerde, tot het punt dat ze zelfs wisten welk voedsel hij zijn honden gaf.
Maduro, 63, en zijn vrouw lagen naar verluidt te slapen toen de Amerikaanse troepen binnenstormden.
En nadat ze in hun pyjama door het pand waren gemarcheerd, werden ze meegenomen op het USS Iwo Jima-aanvalsschip.
Zijn ondergang betekent opnieuw een staatsgreep Troefdie gebrandmerkt is Maduro het hoofd van een cocaïne-exporteur medicijnen kartel op hetzelfde moment dat hij de ongekende stap zette om herhaaldelijk vermeende drugssmokkelboten met bestemming de VS tot zinken te brengen.
De verrassende gang van zaken bracht een glimlach op mijn gezicht, nadat ik het land had bezocht en jarenlang had gehoopt op verandering, maar zag dat alle eerdere inspanningen werden gedwarsboomd.
Vorige maand nog, dappere oppositieleider Maria Corina Machado kon het niet ophalen Nobelprijs voor de Vrede persoonlijk omdat er een groot risico bestond dat ze zou worden weggestoten door Maduro’s handlangers.
Het Nobel Instituut prees “haar strijd om een rechtvaardige en vreedzame overgang van dictatuur naar democratie te bewerkstelligen”.
Machado maakte uiteindelijk een triomfantelijke verschijning, waar ze waarschuwde: “We moeten dit regime niet aanpakken als een conventionele dictatuur, maar als een criminele structuur. We wilden geen oorlog, we hebben er niet naar gezocht… het was Maduro die de oorlog verklaarde aan het Venezolaanse volk.”
Zeven jaar eerder werden deze gevoelens herhaald door gewone mensen in Caracas die het risico liepen gearresteerd te worden door kritiek te uiten op het regime.
Grootmoeder Estella Martinez droeg een hoofdband van waardeloze bankbiljetten toen we haar zagen buiten de staatsbank Bicentenario, waar ze de vorige nacht had doorgebracht in de hoop haar pensioen te kunnen innen.
Ze zei: “Ik heb hier mijn hele leven gewoond en we hebben het nog nooit zo erg gehad. Dit is een ramp.”
‘In de rug geschoten’
“Ik heb niets. Ik zou mijn pensioen en een arbeidsongeschiktheidsuitkering moeten krijgen voor mijn ruggengraataandoening.”
“Ik wil gewoon koffie halen of iets anders om de honger weg te nemen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een goede maaltijd heb gehad.”
Op de vraag waarom ze de opgevouwen briefjes van 100 bolivar die haar voorhoofd sierden niet had uitgegeven, voegde de voormalige meid toe: “Dit geld is nu waardeloos vanwege de inflatie. Vijf jaar geleden zouden 100 bolivars genoeg zijn geweest om mijn koelkast te vullen. Tegenwoordig willen de winkels ze niet meer aannemen omdat ze zo weinig waard zijn.”
We spraken ook met landmeter Antonio Cardenas, 64, die zijn baan was kwijtgeraakt en nog steeds rouwde om de dood van zijn zoon Goram, 20, die drie jaar eerder door overvallers werd neergeschoten.
We moeten dit regime niet aanpakken als een conventionele dictatuur, maar als een criminele structuur. We wilden geen oorlog, we hebben er niet naar uitgekeken. . . het was Maduro die de oorlog verklaarde aan het Venezolaanse volk
Maria Corina Machado
Antonio zei: “Mensen zijn bang om deze regering te bekritiseren, maar feit is dat dit systeem niet werkt. Mijn zoon werd vermoord omdat de criminelen wanhopig op zoek waren naar zijn geld. Ze schoten hem in zijn rug.”
Dan was er bewaker Francisco Bonilla, 41, wiens salaris het equivalent was van £ 7,81 per maand en die ons helaas vertelde: “Het is niet genoeg om mijn vrouw en drie kinderen te voeden. We proberen te leven van bonen en kaas.”
Fotograaf Ian en ik vonden de mensen in Venezuela gastvrij en dankbaar dat we geïnteresseerd waren.
Ondanks dat Ian fotografeerde met een camera die genoeg was om een heel gezin een jaar lang te voeden, voelden we ons alleen bedreigd toen we op dag drie bij een politiecontrole werden aangehouden.
Mensen zijn bang om deze regering te bekritiseren, maar feit is dat dit systeem niet werkt. Mijn zoon werd vermoord omdat de criminelen wanhopig op zoek waren naar zijn geld. Ze schoten hem in zijn rug
Antonio Cardenas
Een officier eiste onze papieren en leek van plan ons in hechtenis te nemen.
Volgens onze fixer hoopte hij waarschijnlijk op steekpenningen, een beproeving waar de Venezolanen dagelijks mee te maken krijgen. Gelukkig liet hij ons uiteindelijk gaan.
Corbyn heeft dit gisteren veroordeeld Trumps actie in Venezuela als een “niet-uitgelokte en illegale aanval”, waarbij werd gezegd dat het een “brutale poging” was om de controle over de natuurlijke hulpbronnen van het land veilig te stellen.
Maar hij vergeet dat zijn maat al jaren van zijn eigen volk steelt.
Als het door de VS bestuurde Venezuela hen slechts een sprankje hoop op een betere toekomst biedt, zal ik in ieder geval geen tranen laten.
